คราวนี้ไม่ใช่ฮั่วจ่านถิงพาคนรุ่นเยาว์สองสามคนมาหาม่อเฉิงเฉิงอีกแล้ว แต่เป็นนายพลฮั่วที่ออกหน้าเป็นผู้นำด้วยตัวเอง
ฮั่วจ่านถิง ไป๋หลี่เจิง บิดาของไป๋หลี่โม่ ประมุขตระกูลเซียว บิดาของซูหนานฉี่ ผู้นำตระกูลหาน และผู้อาวุโสตระกูลฉู่ รวมถึงลูกหลานคนสำคัญกับที่ปรึกษาของพวกเขา ทั้งหมดกว่ายี่สิบคนมารวมตัวกันอีกครั้งในศูนย์บัญชาการซึ่งตั้งอยู่ในวิลล่าหลังใหญ่ที่สุด
ไฟในเตาผิงลุกโชน แต่บนใบหน้าของทุกคนกลับไม่มีไออุ่นแม้แต่น้อย มีเพียงความเคร่งเครียดหนักอึ้งที่สลัดไม่หลุด กับความหวาดกลัวจาง ๆ ที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น
พวกเขาส่งคนมาเชิญม่อเฉิงเฉิงอีกครั้ง
เดิมทีม่อเฉิงเฉิงไม่อยากไป แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่า จะปล่อยให้ทุกคนแข็งตายกันหมดไม่ได้ ชาติก่อนเธอเอาชีวิตรอดมาได้อย่างไรนะ?
จริงสิ ตอนนั้นอยู่ในห้องใต้ดินขนาดใหญ่ใต้เมือง ข้างในเบียดเสียดไปด้วยผู้ชายผู้หญิงสารพัดแบบ
ม่อเฉิงเฉิงส่ายหน้า ไม่อยากนึกถึงอีกแล้ว เธอไม่อยากต้องผ่านเรื่องแบบนั้นซ้ำจริง ๆ
ม่อเฉิงเฉิงสวมเสื้อขนเป็ดหนาหนัก ห่อตัวจนกลม สวมรองเท้าบูตกันลื่นกันหนาว พันผ้าพันคอผืนหนา และยังสวมแว่นกันลมอันใหญ่
นายพลฮั่วทอดสายตาขุ่นมัวแต่ยังคมกริบมองม่อเฉิงเฉิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้า ๆ
น้ำเสียงแหบพร่าปนเหนื่อยล้าตามวัยชรา «คุณม่อเฉิงเฉิง สถานการณ์ตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว ความหนาวจัดรุนแรงเกินกว่าที่คาดไว้ หากเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่า… พวกเราอยากฟังความเห็นของคุณ ว่าจะทำอย่างไรให้ทุกคนผ่านพ้นหายนะครั้งนี้ไปได้»