เซี่ยงเฉินเฉินนึกว่าจะได้เห็นเด็กหนุ่มที่สิ้นหวัง ไร้ที่พึ่ง และน่าสงสารคนหนึ่ง
แต่สีหน้าของอีกฝ่ายกลับสงบนิ่งเกินคาด ในดวงตาคู่นั้นไม่มีอารมณ์ใด ๆ เลย
เด็กหนุ่มมองหน้าเธอก่อน จากนั้นจึงค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปยังเสื้อผ้าที่สวมอยู่
เสื้อผ้าแบรนด์หรูทั้งตัวของเซี่ยงเฉินเฉิน บ่งบอกชัดเจนว่าเธอเป็นคนมีเงิน
ของพวกนั้นล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยคุ้นชินในชีวิต แต่ตอนนี้กลับอยู่ไกลเกินเอื้อม
“อยากช่วยแม่ของนายเหรอ?” เสียงของเซี่ยงเฉินเฉินดังขึ้นข้างหูชายหนุ่ม น้ำเสียงไม่เบาไม่ดัง แต่กลับชัดเจนเป็นพิเศษในเวลานี้
แววตาของเด็กหนุ่มไหววูบ ทว่าไม่ได้ตอบ เพียงจ้องมองเธอไม่วางตา
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงเหมือนเพิ่งได้สติ แล้วพยักหน้า
“ถ้าฉันช่วยนาย จะได้อะไรตอบแทน?”
คำถามนี้ทำให้แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไป ดวงตาคู่นั้นเริ่มมีจุดโฟกัสขึ้นมาในที่สุด
“ผมทำงานให้คุณได้ เซ็นสัญญาก็ได้ ผมจะคืนค่ารักษาพยาบาลให้คุณสิบเท่า”
เห็นท่าทางไม่สนใจของหญิงสาว เด็กหนุ่มเม้มปาก “สิบปี ยี่สิบปี ผมก็ทำงานให้คุณได้ ทุกอย่างที่ผมสร้างขึ้นในอนาคตจะเป็นของคุณ”
คำพูดนี้เป็นแค่สัญญาลม ๆ แล้ง ๆ เด็กหนุ่มมีความทะเยอทะยานก็จริง แต่ยังไม่รู้จักมองความเป็นจริง
เซี่ยงเฉินเฉินกลับทำเหมือนเชื่อจริง ๆ พลางเลิกคิ้ว “ต้องใช้เท่าไร?”
เด็กหนุ่มมองเธอ “2,000,000 หยวน”
“หืม?” เมื่อครู่นี้เขาได้ยินหัวหน้าแพทย์หลี่บอกว่าค่ารักษามีแค่ 1,000,000 หยวน แล้วอีกหนึ่งล้านที่เพิ่มมาคืออะไร?