หวังเชี่ยนกรีดร้องขึ้นมาคำหนึ่ง ก่อนรีบยกมือปิดปากตัวเองทันที เธอมองม่อเฉิงเฉิงอย่างตกตะลึง ในดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว จนเกือบสะดุดเก้าอี้ของตัวเองล้ม
รอยยิ้มตรงมุมปากของจางหย่าแข็งค้าง ปากเผยอเล็กน้อย มือทั้งสองที่กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดยังค้างอยู่กลางอากาศ เธอนิ่งราวกับถูกกดปุ่มหยุดภาพ
ม่อเฉิงเฉิงยังไม่หายแค้น เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าวจนถึงตรงหน้าหลี่เหมิง แล้วคว้าผมอีกฝ่ายไว้ มือข้างหนึ่งตบแก้มซีดเผือดของหญิงสาว “พูดสิ พูดต่อสิ! ตอนดึกที่บังเอิญเจอหวังเฉินแล้วออกไปเปิดห้องกับเขา ไม่เห็นทำตัวใสซื่อแบบนี้เลยนี่”
หลี่เหมิงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่รู้ว่าม่อเฉิงเฉิงรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร “เธอพูดเหลวไหล เธอนั่นแหละที่เป็นนังแพศยา!”
“เพียะ!” ตอนนี้ม่อเฉิงเฉิงไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำ เธอชอบลงมือมากกว่า ถ้าฟังแล้วขัดหู ก็ฟาดสักฉาด
“เธอ...”
“เพียะ!”
หวังเชี่ยนกับอีกคนได้สติกลับมา ทั้งคู่รีบเข้าไปห้าม นี่เป็นวิธีที่พวกเธอใช้กันประจำ สามคนรุมแกล้งเธอคนเดียว
ม่อเฉิงเฉิงผลักหลี่เหมิงอย่างแรง ก่อนหันกลับไปตบหวังเชี่ยนที่เข้ามาใกล้หนึ่งฉาด แล้วเตะเข้าที่ท้องของจางหย่า จนอีกฝ่ายเซถลาไปฟุบลงบนเก้าอี้ที่ม่อเฉิงเฉิงเพิ่งนั่งเมื่อครู่
ทั้งสามมองม่อเฉิงเฉิงราวกับเห็นคนบ้า คิดว่าเธอเสียสติไปแล้ว
ม่อเฉิงเฉิงกอดอก มองทั้งสามอย่างมุ่งร้าย “อะไร? อยากไปร้องเรียนเหรอ? ได้สิ พอดีฉันอัดเสียงที่พวกเธอพูดเมื่อกี้ไว้แล้ว พวกเธอไปร้องเรียนป้าแม่บ้านหอพัก ส่วนฉันก็แจ้งตำรวจ ต่างคนต่างตอบแทนกันไง”