ผมหยักศกยาวสลวย ใบหน้ารูปไข่ขาวอมชมพู
โดยเฉพาะไฝน้ำตาลจางตรงหางตา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและโกรธขึ้งยังยากจะปิดบังเสน่ห์อันอ่อนโยน
ถ้าไม่ใช่คุณน้าห้องเช่าผู้เย็นชาคนนั้นอย่างเวินหรูสุ่ย แล้วจะเป็นใครได้อีก!?
“คนที่ร่วมมือกับผมเมื่อคืนไม่ใช่เซี่ยเสี่ยวจือเหรอครับ? คุณน้า ทำไมถึงเป็นคุณไปได้!?” เฉินฝานขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิด
เคล็ดวิชาหลักที่เขาฝึกฝนคือ《เคล็ดมังกรแท้》
มังกรแท้ไม่เคียงคู่มัจฉาสามัญ หากยังไม่พบแสงบริสุทธิ์ ย่อมไม่ยอมเกาะพัก
ก่อนสัมผัสกับเพศตรงข้าม เขาสามารถมองเห็นจำนวนชั้นของปราณหยวนอินบนร่างอีกฝ่ายได้
อย่างเวินหรูสุ่ยที่อยู่ตรงหน้า ปราณหยวนอินของเธอมี 0 ชั้น นั่นหมายความว่าเธอเพิ่งมีความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามมา
แต่เมื่อคืน เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าปราณหยวนอินบนร่างอีกฝ่ายมีมากกว่า 1,095 ชั้น หมายความว่าเธอไม่ได้สัมผัสกับเพศตรงข้ามมาอย่างน้อย 3 ปีแล้ว
ด้วยพลังฝีมือในตอนนี้ ขีดจำกัดการรับรู้ของเขามีเพียง 3 ปี
เขาคิดว่าตัวเลข 1,095 ของอีกฝ่ายไม่ได้หมายถึงการไม่ได้สัมผัสกับเพศตรงข้ามมา 3 ปี แต่หมายถึงยังบริสุทธิ์ จึงเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายคือเซี่ยเสี่ยวจือ
ในตอนนั้น เขาถึงกับคิดว่าเซี่ยเสี่ยวจือไม่ได้หลอกเขาจริง ๆ
เวินหรูสุ่ยนั่งขดตัวอยู่ตรงหัวเตียง ใช้ผ้าห่มปกปิดเรือนร่างอันเย้ายวน ใบหน้างดงามเปื้อนน้ำตา
“มีผู้หญิงสาวคนหนึ่งมาหาคุณจริง ๆ แต่พอเห็นฉันแล้วก็เดินออกไป”
“ฉันเคยร่วมมือกับคุณตอนไหน? คุณต่างหากที่จับมือฉันไว้แน่น แล้วยัดมือฉันเข้าปาก!”
เมื่อคืนเธอดื่มกับเพื่อนมานิดหน่อย
ตอนเดินผ่านห้องชุดนี้ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเก็บค่าเช่า จึงคิดจะแวะมาเก็บค่าเช่าเสียเลย
พอเข้ามาก็เห็นประตูห้องนอนของอีกฝ่ายเปิดอยู่ เธอคิดว่าเขาอยู่ในห้องนอน จึงเดินเข้าไปดู
ฤทธิ์เหล้าขึ้นหัว เดิมทีตั้งใจจะนั่งพักบนเตียงสักครู่แล้วค่อยกลับ แต่พอนั่งไปนั่งมาก็เผลอหลับไป
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งหอบหายใจ ใช้กางเกงในอุดปากเธออยู่
เฉินฝานเกาหัวแรง ๆ
“ทำไมถึง...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้!?”
เขาจำได้แม่นว่าเมื่อคืนอีกฝ่ายให้ความร่วมมือกับเขาจริง ๆ
แต่ตอนนี้พูดเรื่องพวกนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
เขาอ่านหนังสือกฎหมายมามาก รู้ดีว่าถ้าอีกฝ่ายแจ้งตำรวจ ไม่ว่าเมื่อคืนจะให้ความร่วมมือหรือไม่ ตัวเองก็ต้องติดคุก
หลังชั่งใจอยู่พักหนึ่ง เขาทำได้เพียงขอโทษอีกฝ่ายด้วยสีหน้าสำนึกผิด และวิงวอนให้เธอยกโทษให้
“ขอโทษครับคุณน้า ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ...ผมนึกว่าคุณเป็นเซี่ยเสี่ยวจือ เพื่อนร่วมชั้นของผม!”
เดิมทีเขาคิดว่าการได้รับสืบทอดวิชาจากขอทานลึกลับคนนั้น
ไม่เพียงจะรักษาขาซ้ายพิการกับเจ้าน้องชายที่หลับใหลไม่ยอมตื่นให้หายได้ แต่ยังอาศัยวิชาบำเพ็ญเพียร วิชายุทธ์ ค่ายกล วิชาแปลกพิสดาร วิชาปรุงยา และวิชาแพทย์ใน《คัมภีร์มังกรหงส์หงเหมิง》มาเป็นวิชาติดตัว เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
ตามหาฆาตกรที่วางเพลิงเผาพ่อแม่กับพี่ชายคนโตจนตายเมื่อหลายปีก่อน
สร้างเนื้อสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่ ฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของตระกูลเฉินในวันวาน
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าแค่นอนหลับไปคืนเดียว ไม่เพียงหมดหนทางบำเพ็ญเซียน ยังต้องเผชิญกับโทษจำคุกอีกหรือ!?
ซวยเกินไปแล้ว!
เมื่อมองสตรีงามที่กำลังตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ประกายในดวงตาลึกของเขาก็เผยแววเหี้ยมเกรียม
ความแค้นของตระกูลเฉิน เขาต้องชำระแน่นอน!
เส้นทางบำเพ็ญเซียนก็ไม่มีใครขวางไม่ให้เขาก้าวเข้าไปได้!
หากคิดจะขวางจริง ๆ ก็...ฆ่า!
เวินหรูสุ่ยไม่ทันสังเกตเห็นจิตสังหารของอีกฝ่าย สายตาของเธอกลับจับจ้องขาซ้ายที่ควรพิการของเขา ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายและขุ่นเคือง
“คุณไม่ได้พิการหรอกเหรอ ทำไมจู่ ๆ ขาถึงหายดีล่ะ!?”
“แถมยังแรงเยอะขนาดนี้อีก...”
ถ้าไม่ใช่เพราะอย่างนั้น
ตอนท้ายเมื่อคืน เธอจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะปฏิเสธได้อย่างไร
เฉินฝานตอบส่ง ๆ
“เดิมทีก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ต้องใช้เวลาฟื้นตัวเท่านั้นครับ”
“คุณน้า...”
เวินหรูสุ่ยโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว”
“ลองคิดดูให้ดี เมื่อคืนฉันเองก็มีส่วนผิด”
“ที่นี่เป็นห้องนอนของคุณ มีความเป็นส่วนตัวของคุณอยู่ ไม่ว่าฉันจะมีเหตุผลแค่ไหน ก็ไม่ควรบุ่มบ่ามเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“ยิ่งไม่ควรอาศัยเตียงของคุณพักด้วย”
“ถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เก็บไว้ในท้องให้มิดก็แล้วกัน”
เมื่อมองดวงตาสับสนของอีกฝ่าย น้ำเสียงของเธอก็เจือแววข่มขู่เล็กน้อย
“ถ้าเรื่องวันนี้มีคนที่สามรู้เข้า คุณน้าไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”
“นี่ไม่ใช่คำเตือน แต่เป็นคำขู่!”
เฉินฝานพยักหน้า
“เข้าใจแล้วครับคุณน้า!”
การตัดสินใจของอีกฝ่ายตรงกับที่เขาต้องการพอดี
เมื่อมองต้นขาขาวเนียนที่โผล่ออกมาของอีกฝ่าย สายตาของเขาก็หลุบหลบเล็กน้อย
“คุณน้าครับ ให้ผมไปซื้อยามาให้สักกล่องไหมครับ”
“ผมกลัวว่า...”
แก้มของเวินหรูสุ่ยแดงจัด
“ไม่ต้อง...ช่วงสองสามวันนี้ปลอดภัย”
“...ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ”
“ดีอะไร?”
พอนึกถึงท่าทางตะกละตะกลามของอีกฝ่ายเมื่อคืน ที่ไม่รู้จักทะนุถนอมสตรีแม้แต่น้อย เธอก็โมโหขึ้นมา
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วไม่ต้องรับผิดชอบหรือไง? จ่ายเงินมา!”
“หา? เงินอะไรครับ?”
“ค่าไปโรงพยาบาลไง!”
แค่ขยับขานิดเดียว ร่างกายก็เจ็บปวดไปหมด เธอไม่ได้ขาดเงิน แค่ทนไม่ได้ที่ต้องเสียเปรียบ
เฉินฝานเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน ลุกขึ้นเดินไปที่ลิ้นชัก แล้วหยิบเงินย่อยกำหนึ่งออกมา
“ผมมีแค่นี้ ไม่รู้ว่าจะพอไหมครับ”
เวินหรูสุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นท่าทางจริงใจของอีกฝ่ายก็หัวเราะพรืดออกมา
“คุณให้เงินจริง ๆ ด้วย!”
“เอาละ ให้มาก็ได้ แต่เงินแค่นี้ไม่พอหรอก อย่างน้อยก็ต้องเท่านี้”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว เฉินฝานก็เดาว่า “สามพันเหรอครับ?”
“หมายความว่ายังไง? จะบอกว่าฉันมีค่าแค่สามพันหรือไง?” เวินหรูสุ่ยพูดอย่างโมโห “สามสิบ ไม่มีหน่วย!”
“สามสิบ ไม่มีหน่วย งั้นก็สามแสน!?” เฉินฝานเบิกตากว้าง
“ผม...ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นครับ!”
“อีกอย่าง พฤติกรรมแบบนี้ในประเทศเราเป็นความผิดกฎหมายนะครับ!”
บางครั้งเขาจะทำงานฝีมือเบา ๆ ภายใต้การจัดหางานของสมาคมคนพิการ รวมกับเงินช่วยเหลือแล้ว เดือนหนึ่งก็มีรายได้สองสามพัน
พี่สะใภ้เป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ เงินเดือนที่ได้รับจริงเดือนหนึ่งมีสองสามหมื่น
แต่หลายปีมานี้ ครอบครัวเฉินต้องใช้หนี้แทนเขา แถมยังจ่ายค่ารักษาให้เขา ไม่เพียงใช้เงินเก็บจนหมด ยังติดหนี้คนอื่นอีกกองโต
อย่าว่าแต่สามแสนเลย ต่อให้สามหมื่น ตอนนี้ครอบครัวพวกเขาก็หาไม่ได้
จะทำยังไงดี?
หรือว่าเขาต้องฆ่าปิดปากจริง ๆ!?
ขณะที่เขากำหมัดเงียบ ๆ พลางคิดคำนวณว่าจะลงมือจริงหรือไม่ เสียงเคาะประตูเร่งร้อนก็ดังมาจากด้านนอก
“ห้อง 31 ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่าไตรมาสหน้าแล้ว!”
“ไอ้เป๋ ฉันรู้ว่าแกอยู่บ้าน รีบออกมา! วันนี้ถ้าไม่มีค่าเช่ามาจ่าย ฉันจะเรียกค่าปรับ!”
สีหน้าของเฉินฝานเปลี่ยนไปทันที
“เสียงนี้...คงไม่ใช่สามีคุณหรอกนะครับ!?”
“ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร!” ใบหน้าของเวินหรูสุ่ยซีดเผือดไปนานแล้ว
“หลายปีมานี้ฉันเป็นคนเก็บค่าเช่าตลอด ส่วนเขาเอาแต่เที่ยวเตร่กับเพื่อนเหลวไหล ไม่เคยถามไถ่เรื่องในบ้านเลย”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงนึกอยากมาวิ่งเก็บค่าเช่าเอง แถมยังมาตอนนี้อีก!?”
เฉินฝานทำอะไรไม่ถูก
“แล้ว...แล้วตอนนี้จะทำยังไงครับ?”
เขาเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบ ยังไม่เคยจับมือผู้หญิงด้วยซ้ำ
เคยเจอสถานการณ์แบบนี้เสียที่ไหน
ในใจว้าวุ่นยุ่งเหยิง ความคิดเรื่องฆ่าปิดปากผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนก่อนหน้า เขาต้องฆ่าถึงสองคน!
เวินหรูสุ่ยเองก็ตื่นตระหนกไม่แพ้กัน แต่ถึงอย่างไรก็อายุมากกว่าอีกฝ่ายสิบกว่าปี เป็นผู้ใหญ่ที่เคยผ่านสถานการณ์ใหญ่ ๆ มาแล้ว เธอใช้เวลาเพียงสองลมหายใจก็ปรับจังหวะหัวใจให้สงบลงได้
“จะทำยังไงได้ ก็ต้องออกไปจัดการสิ!”
“หรือจะให้ฉันออกไปกับคุณด้วย?”
เฉินฝานได้สติขึ้นมาทันที
“ใช่ ๆ ๆ ผมออกไปจัดการเองครับ”
“คุณน้าซ่อนอยู่ในห้องนอนนะครับ รอผมไล่เขาไปแล้วค่อยออกมา”
พูดจบ เขาก็สูดหายใจลึก ๆ สวมเสื้อผ้าและกางเกงให้เรียบร้อย ก่อนเปิดประตูออกไปยังห้องนั่งเล่น
หลิวต้าป่าวกำลังคลึงลูกวอลนัตอยู่ในมือ สวมสร้อยทองกับนาฬิกาโรเล็กซ์ ยืนชะเง้อมองอยู่หน้าห้องนอนที่แอร์โฮสเตสพักอยู่ พอได้ยินเสียงเปิดประตู ร่างอ้วนท้วนของเขาก็สะดุ้งเฮือก
เมื่อหันกลับมาเห็นเฉินฝาน สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“เงียบไปตั้งนาน ฉันนึกว่าแกไม่อยู่บ้านเสียอีก”
“เตรียมค่าเช่าไว้หรือยัง?”
“อ้อ ลืมบอกไป ต่อไปค่าเช่าขึ้นเดือนละ 500 จ่ายทุกไตรมาส รวมเป็น 6,000 สองคนก็ 12,000”
“ไม่รับผ่อน และไม่รับการค้างจ่าย”
เฉินฝานขมวดคิ้ว
“คุณน้าไม่เห็นบอกว่าจะขึ้นค่าเช่า แถมขึ้นทีเดียว 500 ด้วยนี่ครับ!?”
เขาเช่ามาครึ่งปี ย่อมรู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นชื่อของเวินหรูสุ่ย อีกทั้งยังเป็นสินสมรสก่อนแต่งงาน
ก่อนหน้านี้หลิวต้าป่าวไม่มาเก็บค่าเช่า ก็เพราะเหตุนี้ พูดกันตามตรง อีกฝ่ายไม่มีสิทธิ์เก็บค่าเช่า
“ฉันบอกขึ้นก็ต้องขึ้น!” หลิวต้าป่าวทำหน้าบิดเบี้ยว
“โอ๊ย...ฉันเป็นสามีเธอ หรือแกเป็นสามีเธอกันแน่!?”
“เรื่องนี้พูดยากนะครับ” เฉินฝานหัวเราะเย็นชา พลางกำหมัดแน่น
เมื่อเห็นท่าทางวางอำนาจของอีกฝ่าย เขาก็ได้แต่โทษตัวเองว่าเมื่อคืนสู้กันไม่ดุเดือดพอ แต่ไม่เป็นไร รออีกฝ่ายกลับไปก่อนแล้วค่อยสู้กันอีกรอบก็ได้
ถึงขั้นปล่อยให้อีกฝ่ายยืนรออยู่หน้าประตู แล้วลองเดาดูว่าในตอนนี้ ใครกันแน่ที่เป็น “สามี” ของเวินหรูสุ่ย!
หลิวต้าป่าวกำลังจะอ้าปากพูด จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง
“ใครอยู่ข้างใน!?”