“เฉินฝาน ฉันไม่ได้มีอะไรกับลุงจริง ๆ เขาต่างหากที่ยัดเงินให้ฉัน!”
“เงินค่าครองชีพที่เขาให้ฉันเดือนนี้ ฉันโอนให้นายหมดแล้ว”
“พี่สะใภ้นายไม่อยู่บ้านใช่ไหม? คืนนี้ฉันอยากมอบครั้งแรกที่ล้ำค่าที่สุดให้นาย ฉันจะไปรอนายที่บ้าน ห้ามเบี้ยวนัดล่ะ!”
ยามอาทิตย์อัสดง บนม้านั่งที่เปลี่ยวที่สุดในสวนสาธารณะประชาชน เฉินฝานถือโทรศัพท์ ฟังข้อความเสียงจบแล้วก็หันไปมองขอทานที่กำลังกินอาหารเดลิเวอรีของเขา น้ำตาไหลพราก
“ฉันมันคนขี้ขลาด!”
ตอนอายุ 18 ปี บ้านของเขาถูกคนวางเพลิง
พ่อแม่และพี่ชายคนโตเสียชีวิตในกองเพลิงทั้งหมด
ก่อนบ้านจะพังถล่ม พี่ชายคนโตพยายามผลักเขาออกจากกองเพลิงสุดกำลัง แต่ขาซ้ายของเขาก็ยังถูกไฟคลอกจนบาดเจ็บสาหัส
ไม่เพียงพิการ แต่เส้นประสาทยังได้รับความเสียหายด้วย
ทำให้แม้เขาจะมีปืนบาเร็ตต์อยู่กระบอกหนึ่ง แต่ก็ขึ้นลำไม่ได้เสียที
ความบกพร่องทางร่างกายทำให้เขารู้สึกด้อยค่าอย่างหนัก
ตลอด 4 ปีในมหาวิทยาลัย แม้เพื่อนร่วมชั้นจะยกย่องให้เขาเป็นหนุ่มหล่อประจำห้อง เขาก็ยังไม่กล้ามีแฟน
เซี่ยเสี่ยวจือเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขา เป็นสาวสวยที่สุดในห้อง 306 ภาควิชาการจัดการและเศรษฐศาสตร์
เธอเริ่มตามจีบเขาตั้งแต่ปีหนึ่ง
ส่งอาหารเช้าให้ทุกวัน มอบของขวัญให้ทุกเทศกาล
แต่เขาไม่กล้ารับรักเธอ
เมื่อเดือนก่อน เขาเห็นเธอขึ้นรถหรูของหัวหน้าหน่วยงาน
ตอนนั้นเองเขาถึงรู้ว่าโอกาสฝึกงานของตัวเอง เป็นเธอที่แลกมาให้
เซี่ยเสี่ยวจือบอกว่าเธอกับหัวหน้าไม่มีความสัมพันธ์คลุมเครือใด ๆ
แต่ทั้งมหาวิทยาลัยต่างลือกันว่า นักศึกษาสาวที่สวยที่สุดในห้อง 306 อาศัยการเป็นผู้หญิงที่คนรวยเลี้ยงดูเพื่อหาเงินมาเลี้ยงแฟนหนุ่มของตัวเอง
ข่าวลือกับความเจ็บปวดทางร่างกายทำให้เขาอ่อนล้าทั้งกายใจ ถึงขั้นเคยคิดสั้นอยู่หลายครั้ง!
“ดูออกแล้วนี่ น่าจะมาหาฉันตั้งนานแล้ว”
หลังจากกินอาหารเดลิเวอรีที่อีกฝ่ายวางไว้บนม้านั่งจนหมด ขอทานเฒ่าก็ล้วงกระเป๋า หยิบยาเม็ดสีทองออกมาเม็ดหนึ่ง
“เดิมทีฉันควรเรียกเงินจากนายสักพันล้าน แต่กินของเขาแล้วก็ต้องปากอ่อน รับของเขาแล้วก็ต้องใจอ่อน เอ้า! ให้ไปเลย”
เฉินฝานชะงัก
“นี่คืออะไร?”
“ไวอากร้าไง”
“ฉันไม่ได้ต้องการไอ้นี่!”
“ของที่นายต้องการก็คือไอ้นี่แหละ”
ไม่รอให้เฉินฝานขัดขืน ขอทานเฒ่าก็ง้างปากเขาออกแล้วฝืนยัดยาเม็ดนั้นเข้าไป
“มังกรชักนำหยางแท้ทะลวงจื่อฝู่ หงส์พาหยินชี่ผสานโอสถเร้นลับ”
“หยางเคลื่อน หงส์หยุด จิตดั้งเดิมบรรจบ หนึ่งชี่หวนคืน กลมกลืนสู่สรรพสิ่ง”
“คัมภีร์มังกรหงส์หงเหมิงครอบคลุมวิชาบำเพ็ญเซียน วิชายุทธ์ ค่ายกล วิชาพิสดารและศาสตร์ทำนาย วิชาโอสถ วิชาแพทย์ และวิชาอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีพ...ไม่ต้องจำ เดี๋ยวมันจะสลักลงในสมองของนายเอง”
“ดีมังกรจะหล่อหลอมร่างกาย ซ่อมแซมเส้นลมปราณและรากฐานกระดูกที่เสียหาย ทำให้นายก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งได้โดยตรง”
“ปราณวิญญาณในยุคนี้แห้งเหือดไปแล้ว หากอยากก้าวหน้าต่อไปในภายหน้า จำเป็นต้องอาศัยสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินช่วย”
“ขอพูดอีกอย่าง ดีมังกรมีฤทธิ์รุนแรง ตันเถียนที่เปิดขึ้นอย่างฝืนธรรมชาตินั้นมีคุณภาพสูงสุดก็จริง แต่ต้องใช้พลังหยินสุดขั้วกดข่ม มิฉะนั้นจะเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้น...”
“เหลือเวลาอีกหนึ่งวันก่อนที่อาการจะกำเริบครั้งหน้า รีบไปตามหาคู่บุพเพของนาย แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ทำอะไรก็ได้ตามใจเถอะ!”
เฉินฝานปวดหัวแทบระเบิด ไม่มีแรงแม้แต่จะสนใจเสียงก้องที่ค่อย ๆ จางหายไป
กว่าร่างของขอทานเฒ่าจะลับหายไปจากปลายสายตา เฉินฝานที่เหงื่อท่วมศีรษะจึงค่อย ๆ ได้สติ เขาก้มมองมือทั้งสองข้าง
ลายนิ้วมือ รูขุมขน แม้แต่การเต้นของเส้นเลือดฝอยใต้ผิวหนัง เขาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน!
เสียงเด็กร้องไห้ในสวนสาธารณะ กระแสลมจากท่ารำไทเก๊กของคนชรา...แม้แต่เสียงน้ำหยดจากท่อที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร เขาก็ได้ยินชัดเจน!
“เขาไม่ได้หลอกฉัน!?”
“ฉันก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งจริง ๆ กลายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่มีอยู่แต่ในนิยาย!?”
เขาลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ถึงได้พบว่าขาซ้ายที่พิการหายเป็นปกติแล้ว แม้แต่เจ้าน้องชายที่ก่อนหน้านี้ไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิงก็ยังเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังในตอนนี้
ภายในท้องน้อยมีกลุ่มเปลวไฟร้อนระอุ กำลังเต้นอย่างรุนแรง
“พละกำลังช่างแข็งแกร่งจริง ๆ!”
“ทั้งที่เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามีไออุ่นแผ่ไปทั่วร่าง แถมยังร้อนวูบวาบด้วย!”
เขาชะงักกึก ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“แย่แล้ว!”
“ความร้อนรุ่มไม่ได้เกิดจากร่างกายที่เปลี่ยนไปอย่างเดียว แต่ยังเป็นพิษหยางที่อาจารย์พูดถึงด้วย!?”
ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าหน่วยงาน
“เฉินฝาน นายถูกไล่ออกแล้ว!”
“ไล่ออก? ทำไม? ถ้าไล่ฉันออกตอนนี้ แล้วรายงานฝึกงานของฉันล่ะ? ถ้าไม่มีรายงานฝึกงาน ฉันจะรับใบจบได้ยังไง!?”
“เสี่ยวจือตกลงจะไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กับฉันแล้ว นายพิการหรือจะเรียนจบได้ไม่จบก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!”
“พูดตรง ๆ เลยนะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวจือยังคิดถึงนายอยู่...แต่ฉันไม่กังวลเลยสักนิด รู้ไหมว่าทำไม?”
“เพราะฉันเคยดูรายงานตรวจสุขภาพของนายแล้วไง!”
“นายมันคนพิการที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ต่อให้เสี่ยวจือชอบนายแค่ไหน นายก็ได้แต่มองตาปริบ ๆ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
เพียะ!
สายถูกตัด เฉินฝานกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ
“ไล่ฉันออกตอนนี้? เห็น ๆ อยู่ว่าไม่อยากให้ฉันได้ใบจบ!”
“ได้! ในเมื่อนายไม่เห็นแก่ไมตรี ก็อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า!”
“มีเงินแล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไง? ผู้หญิงที่นายใช้เงินหลายแสนกว่าจะจีบติด ในใจกลับมีแต่ฉัน!”
นึกถึงคำกำชับของขอทานเฒ่า หากภายในหนึ่งวันหาไอหยินสุดขั้วมากดข่มพิษหยางไม่ได้ จะเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้น
เขารีบเก็บขยะบนพื้น โยนลงถังขยะ แล้วมุ่งหน้าไปทางบ้าน
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“นี่สินะความรู้สึกของการมีแขนขาครบถ้วน ร่างกายเหนือกว่าคนทั่วไป?”
“สะใจ!!!”
เมื่อกลับถึงบ้านก็เป็นเวลา 2 ทุ่มแล้ว
หลังเกิดเหตุไฟไหม้ พี่สะใภ้ที่ยังสาวก็ขายบ้านใหม่ที่เตรียมไว้สำหรับแต่งงานไป
เธอทำงานไปด้วย และเสาะหาหมอหายาให้เขาไปด้วย
บ้านเช่าที่อยู่ตอนนี้มีห้องนอนทั้งหมด 5 ห้อง
นอกจากเขากับพี่สะใภ้แล้ว ยังมีผู้หญิงอีกสามคน
คนแรกคือหลี่เคออี ศาสตราจารย์หญิงภาควิชาวรรณคดีของมหาวิทยาลัยหรงเฉิง ซึ่งเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเขา
คนที่สองคือหวังเมิ่งหนาน ตำรวจหญิงที่ออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึกทุกวัน ไม่รู้ว่ามียศระดับไหน
และคนสุดท้ายคือซูอวี่หนิง แอร์โฮสเตสที่รูปร่างกับบุคลิกไม่แพ้ดาราหญิง
“ดูเหมือนพวกเธอจะไม่อยู่บ้านกันพอดี ไม่มีใครมารบกวนแล้ว”
“ร้อน! ไม่สิ! ลวกต่างหาก!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุในท้องน้อย และเห็นเส้นเลือดสีแดงบนหลังมือแตกแขนงคล้ายใยแมงมุม รูม่านตาของเฉินฝานก็หดลงเล็กน้อย
“เส้นเลือดฝอยเริ่มแตกแล้ว หรือเรื่องน่ากลัวที่ตาแก่นั่นพูดถึงคือเส้นลมปราณระเบิดจนตาย?”
“หลอกกันชัด ๆ!”
เมื่อนึกถึงข้อความเสียงที่เซี่ยเสี่ยวจือส่งมา เขาสูดหายใจลึกแล้วพุ่งเข้าไปในห้องนอนด้วยความเร็วสูงสุด
ไม่ได้เปิดไฟ
เมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงนอนอยู่ในผ้าห่มจริง ๆ เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าใส่ราวกับสิงโตตัวผู้
หอม!
นุ่ม!
หวาน!
เขาชอบตัวเองที่แขนขาครบถ้วนและแข็งแกร่งดุจราชันสัตว์!
……
วันถัดมา
แสงแดดส่องลงบนใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลาขาวผ่องของหญิงสาว
หญิงสาวขยี้ตา พอเห็นผู้ชายที่อยู่ข้างกายก็หน้าถอดสี พร้อมกรีดร้องเสียงแหลม
“กรี๊ด!!!”
เฉินฝานลืมตาขึ้น พิษหยางถูกกดข่มแล้ว ขั้นบำเพ็ญก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้เขารู้สึกปลอดโปร่งสดชื่น สบายกว่าครั้งไหน ๆ
แต่ในวินาทีถัดมา เมื่อได้สติแล้วหันไปมองหญิงสาว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที
“คุณไม่ใช่เซี่ยเสี่ยวจือ? คุณคือ...คุณป้าเจ้าของบ้าน!?”