ตอนหยางเยี่ยนลุกขึ้นจากเก้าอี้เอน ในห้องก็แทบไม่เหลือใครแล้ว
จ้าวเถี่ย หลินซวง และเสี่ยวลู่ออกไปก่อนแล้ว ส่วนเฉิงโย่วก็หายไปไร้ร่องรอย
หวังเฉียงกับสวี่หนิงยืนรอเขาอยู่ตรงประตู
หยางเยี่ยนไม่ได้มองอะไรให้มากความ เขาก้าวออกไป ชายเสื้อโค้ตพลิ้วไหวอยู่ด้านหลัง พัดฝุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ หยางเยี่ยนก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีระบบอวดเก่งอยู่ ก่อนหน้านี้เขารำคาญที่มันเสียงดังเกินไป เลยปิดกั้นมันไว้ ตอนนี้คงเรียกออกมาใช้งานได้แล้ว
เขามองแผงควบคุมที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า หน้าจอสีดำขลับตัดทองเต็มไปด้วยข้อความ
【ติ๊ง—ตรวจพบพฤติกรรม “นอนหลับ” กำลังประเมินความเท่...】
【ผลการประเมิน: นอนหลับในด่านมือใหม่โดยไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบตัว แสดงให้เห็นถึงความสุขุมและไม่แยแสอย่างยิ่ง ค่าความเท่ +20】
【คะแนนปัจจุบัน: 20】
【ติ๊ง—ตรวจพบพฤติกรรม “หน้าตาย” กำลังประเมินความเท่...】
【ผลการประเมิน: โฮสต์เผยบรรยากาศของยอดฝีมือผู้ไม่หวั่นไหวต่อคำเยินยอหรือคำดูหมิ่นออกมาเพราะมีสีหน้าไร้อารมณ์ ค่าความเท่ +20】
【คะแนนปัจจุบัน: 40】
【ติ๊ง—ตรวจพบพฤติกรรม “ถีบประตูเข้าไป” กำลังประเมินความเท่...】
【ผลการประเมิน: ท่วงท่าฉับไว เด็ดขาด เปี่ยมด้วยพลังอำนาจ ค่าความเท่ +30】
【คะแนนปัจจุบัน: 70】
【ติ๊ง—ตรวจพบพฤติกรรม “กวาดตามองทั่วห้องแล้วล้มตัวลงนอนทันที” กำลังประเมินความเท่...】
【ผลการประเมิน: แสดงความไม่แยแสต่อสภาพแวดล้อมและเพื่อนร่วมทีมอย่างยิ่ง ค่าความเท่ +30】
【คะแนนปัจจุบัน: 100】
หยางเยี่ยน: “……”
คะแนนของเขาสะสมขึ้นมาเป็น 100 อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งหมดมาจาก “พฤติกรรมอวดเก่ง” ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง
เขาถามในใจด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “ระบบของพวกคุณตัดสินกันยังไง?”
ระบบเด้งขึ้นมาทันที น้ำเสียงเจือความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย【แค่ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าโฮสต์เก่งและเจ๋งมากก็พอแล้ว!】
【เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าตัวเองยังมีประโยชน์อยู่! ถ้าไม่ได้คำแนะนำเรื่องการแต่งตัวจากระบบนี้ โฮสต์จะทำให้ทุกคนตกตะลึงตั้งแต่ปรากฏตัวได้เหรอ?】
หยางเยี่ยนก้มมองชุดที่สวมอยู่
เครื่องแบบสีดำตัดเย็บเนี้ยบกริบ ขลิบขอบด้วยด้ายสีเงิน เข็มขัดรัดเอวไว้อย่างพอดี...ดูเท่ไม่น้อยจริง ๆ
“คุณเป็นคนให้ฉันเหรอ?”
【ใช่! อยู่ในชุดของขวัญเริ่มต้นของโฮสต์ไง! ระบบนี้ตั้งใจเลือกมาอย่างดีเลย! เป็นยังไงบ้าง? ดูเท่สุด ๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะ!】
หยางเยี่ยนครุ่นคิดพลางเดินต่อไป จังหวะนั้นเขาเดินมาถึงหน้าร้านขายของชำพอดี เงาของเขาสะท้อนอยู่บนประตูกระจก
ผมดำ ดวงตาสีเขียว ชายเสื้อโค้ตปลิวไสว เครื่องแบบเรียบกริบ เข็มขัดขับเน้นเอวคอด
เขามองอยู่สองวินาที แล้วพยักหน้าในใจอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำ
“อืม เท่จริง ๆ ยังพอมีประโยชน์อยู่บ้างนะ”
ระบบตื่นเต้นจนแสงสีทองกะพริบระยิบระยับ【ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหมล่ะ!!! ฉันบอกแล้วว่าถ้าโฮสต์ใส่ชุดนี้ต้องทำให้พวกนั้นตาพร่าแน่ ๆ !!!】
【ติ๊ง—ตรวจพบพฤติกรรม “ชื่นชมตัวเอง” กำลังประเมินความเท่...】
【ผลการประเมิน: ยืนส่องกระจกเพียงลำพังแต่ยังคงท่าทีเย็นชา ไม่มีกลิ่นอายหลงตัวเองจนน่าขยะแขยง ค่าความเท่ +10】
【คะแนนปัจจุบัน: 110】
หยางเยี่ยนคร้านจะสนใจมันแล้ว
แต่สิ่งที่เขาไม่ทันสังเกตก็คือ หวังเฉียงกับสวี่หนิงที่อยู่ด้านหลังหยุดเดินไปแล้ว
หวังเฉียงเห็นหยางเยี่ยนหยุดอยู่หน้าร้านขายของชำ สายตาจับจ้องเข้าไปในประตูกระจก สีหน้าจดจ่อ คิ้วขมวดเล็กน้อย ทั้งตัวแผ่แรงกดดันราวกับกำลังบอกว่า “ที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ”
หัวใจหวังเฉียงกระตุกวูบ
เขาหันกลับไปสบตาสวี่หนิง
หรือว่ายอดฝีมือจะค้นพบอะไรเข้าแล้ว?
ร้านขายของชำแห่งนี้มีปัญหาอย่างนั้นหรือ?
สวี่หนิงเองก็เริ่มประหม่า เธอลดเสียงลงแล้วถามว่า “คนคนนี้...เป็นใครกันแน่? ดูไม่เหมือนมือใหม่เลย”
“อย่าเพิ่งสนว่าเป็นใคร” หวังเฉียงกดเสียงต่ำ “เขาค้นพบอะไรแล้ว พวกเราก็แค่ร่วมมือกับเขาก็พอ”
เขารีบเดินไปข้างหยางเยี่ยน แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “คุณหยางครับ ร้านขายของชำแห่งนี้...มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?”
หยางเยี่ยนกำลังตาลายเพราะหน้าต่างระบบเด้งไปเด้งมา พอได้ยินใครเรียกจึงดึงสติกลับมาแล้วหันไปมองหวังเฉียง
“...อะไรนะ?”
หวังเฉียงชี้ไปที่ประตูกระจกร้านขายของชำ “คุณจ้องอยู่นานแล้ว ค้นพบอะไรหรือเปล่าครับ?”
หยางเยี่ยนมองตามนิ้วของเขาไปยังประตูกระจกบานนั้น
ประตูธรรมดา กระจกธรรมดา ป้ายเก่า ๆ ธรรมดา ด้านบนเขียนคำว่า “ร้านขายของชำ” ไว้สามตัวอักษร เมื่อครู่เขาแค่กำลังส่องตัวเองเท่านั้น
แต่หวังเฉียงมีสีหน้าจริงจังเกินไป แม้แต่สวี่หนิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รอฟังคำตอบอย่างกระวนกระวาย ทำให้ดูราวกับว่าถ้าเขาไม่พูดอะไรออกมาสักหน่อยคงเสียมารยาทมาก
หยางเยี่ยนเงียบไปหนึ่งวินาที
จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “ได้”
หวังเฉียง: ??? ได้อะไร?
แต่เขาไม่กล้าถามมาก ยอดฝีมือบอกว่า “ได้” งั้นก็แปลว่าได้
เขาหันไปพูดกับสวี่หนิงทันทีว่า “ร้านขายของชำนี้ค่อนข้างใหญ่ พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ บางทีอาจมีเบาะแสก็ได้”
สวี่หนิงพยักหน้า “ได้”
หวังเฉียงยื่นมือผลักประตูกระจก บานพับส่งเสียงแห้ง ๆ “เอี๊ยด—”
หยางเยี่ยนเดินตามเข้าไปเป็นคนสุดท้ายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ข้อความในไลฟ์:
【เมื่อกี้เขาค้นพบอะไรหรือเปล่า?】
【ไม่รู้สิ แต่สายตานั่นจ้องจนฉันขนลุกเลย】
【หวังเฉียงเรียก “คุณหยาง” ซะนอบน้อมเหลือเกิน ฮ่า ๆ ๆ】
【มีเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ใครก็ต้องนอบน้อมทั้งนั้นแหละ โดยเฉพาะหน้าตากับบรรยากาศแบบนั้น แค่จะพูดกับเขาดัง ๆ ยังไม่กล้าเลย】
【ในร้านขายของชำมีอะไรเหรอ? ทำไมยอดฝีมือถึงจ้องเขม็งขนาดนั้น?】
【เดี๋ยวก่อน...ทำไมเขาถึงยืนนิ่งอยู่กับที่ล่ะ?】
【เขาหยุดอีกแล้ว!】
หยางเยี่ยนยืนอยู่ตรงทางเข้าร้านขายของชำ มองเข้าไปด้านใน หลังเคาน์เตอร์มีหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ ใบหน้าเป็นแบบชาวยุโรปอย่างชัดเจน ผมดัดลอนใหญ่
พอเห็นคนเข้ามาซื้อของ เธอก็รีบยิ้มกว้าง ลุกขึ้นมาต้อนรับ
หยางเยี่ยนถอนหายใจแล้วพูดกับระบบในใจว่า “เห็นไหม บนโลกนี้ไม่มีใครชอบทำงานหรอก คุณป้าสวยขนาดนี้ยังฝึกยิ้มแบบพนักงานต้อนรับจนชำนาญแล้ว”
เมื่อเห็นตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่นเริ่มต้อนรับลูกค้า หยางเยี่ยนก็ราวกับมองเห็นตัวเองที่ถูกบังคับให้ทำงาน “จิ๊ ๆ เดิมทีก็นั่งพักสบาย ๆ อยู่ดี ๆ กลับต้องลุกจากเก้าอี้มาต้อนรับลูกค้า น่าสงสารจริง ๆ”
ระบบ: “……”
“โฮสต์ขี้เกียจเองก็อย่าคิดว่าคนอื่นจะขี้เกียจเหมือนกันสิ ฉันว่าเขาขายของอย่างมีความสุขดีออก”
หยางเยี่ยนถอนหายใจ “ช่างเถอะ เราต่างก็หัวอกเดียวกัน เข้าไปเดินดูแล้วอุดหนุนสักหน่อยดีกว่า”
ในสายตาของคนดูไลฟ์ หยางเยี่ยนยืนอยู่หน้าร้านขายของชำ คิ้วขมวดเล็กน้อยพลางสังเกตอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วก้าวยาว ๆ เข้าไปข้างใน
【นี่เขาค้นพบอะไรเข้าแล้วใช่ไหม? ต้องค้นพบอะไรแน่ ๆ !!!】
【ดูจากท่าทางแล้ว น่าจะพอมองออกแล้วว่าสถานการณ์เป็นยังไง ยอดฝีมือต่างจากคนทั่วไปจริง ๆ!】
【ไม่ใช่ว่าจะว่านะ พวกคุณอวยเกินไปหรือเปล่า? ยังไงนี่ก็แค่มือใหม่ บางทีเขาอาจแค่เดินจนเหนื่อยเลยพักสักหน่อยก็ได้】
【หึ ถ้าตัวเองเล่นด่านไม่เป็นก็อย่ามาดูถูกคนอื่นได้ไหม? ดูท่าทางเขาสิ เหมือนคนที่ไม่พบอะไรเลยหรือไง?】
【ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่ามือใหม่จะมีความสุขุมขนาดนี้】
【ดื้อดึงไม่ยอมเชื่อสินะ? งั้นก็นั่งรอดูหน้าแตกได้เลย】
【รอดูหน้าแตก +1】
【รอดูหน้าแตก +2】
【รอดูหน้าแตก +10086】