ยาพิษมังกรแค้นแทรกซึมเข้าสู่พลังปราณอย่างเงียบเชียบ
แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับจอมปราชญ์มากมายที่อยู่นอกค่ายกล ก็ไม่มีผู้ใดสัมผัสได้
ทว่าหลินฉางเกอกลับรู้ถึงความผิดปกติในทันที ภายในพลังปราณที่วนเวียนอยู่ในค่ายกลมีสิ่งแปลกปลอมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งสิ่ง และกำลังจะถูกเหล่าศิษย์สูดเข้าไปในร่าง
กลิ่นอายนี้มาอย่างกะทันหัน โชคดีที่เสิ่นต้าหลงเตือนล่วงหน้า ประกอบกับที่หลินฉางเกอฝึกฝนคัมภีร์ปฐมบทอมตะ ทำให้จิตวิญญาณแข็งแกร่ง จึงสัมผัสได้เป็นคนแรก
ส่วนเสวียนชิงยวียนที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม กลับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉัวะ!
หลินฉางเกอสัมผัสได้ในใจ จึงตวัดสายตาคมกริบไปทางฟู่หยิงเจ๋อ
ฝ่ายหลังก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน
เสี้ยววินาทีนั้น หลินฉางเกอเข้าใจทุกอย่าง
อีกฝ่าย... วางยาพิษใส่ตน
"กลิ่นอายนี้แฝงความดุดันและอาฆาตรุนแรง อารมณ์ดุเดือด เต็มไปด้วยความแค้น ทั้งยังมีกลิ่นอายมังกรที่แท้จริง..."
ดวงตาของหลินฉางเกอเยือกเย็น "นี่คือยาพิษมังกรแค้น! ฟู่หยิงเจ๋อ เจ้ากล้าวางยาพิษในพลังปราณ!"
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้ทันแล้ว ฟู่หยิงเจ๋อก็ไม่คิดเสแสร้งอีก
เขาแสยะยิ้ม "เจ้ารู้ตัวแล้วหรือ? น่าเสียดาย สายเกินไปแล้ว! ยาพิษมังกรแค้นเมื่อปล่อยออกมา ต่อให้เป็นระดับจักรพรรดินักบุญก็ต้องตายสถานเดียว!"
ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เงยหน้าขึ้นมอง
เห็นเพียงในค่ายกลค่อยๆ ก่อเกิดกลุ่มหมอกไร้สีขึ้นมา หมอกนั้นรวมตัวเป็นรูปร่างมังกร ความแค้นพุ่งทะยานฟ้า
"นี่... นี่มันสิ่งใด?"
"อ๊า มันกำลังพุ่งมาหาพวกเรา!"
"เร็ว รีบหนีออกไป!"
ศิษย์ที่เหลือแตกตื่นวิ่งหนี แต่พวกเขาประเมินพิษสงของยาพิษมังกรแค้นต่ำเกินไปอย่างชัดเจน
ยาพิษมังกรแค้นได้แพร่กระจายไปทั่วทุกตารางนิ้วของค่ายกลวิญญาณแล้ว ทั้งสี่ทิศถูกผนึกไว้ ผู้ฝึกตนทั้งหมดกลายเป็นเต่าในไห คิดหนีก็หนีไม่ออก
"ฟู่หยิงเจ๋อ เรามีเพียงความแค้นส่วนตัว แต่เจ้ากลับลามไฟสงครามมาถึงศิษย์ทั้งหมดในค่ายกล?"