เรื่องราวจบสิ้นแล้ว!
การต่อสู้ยืดเยื้อและเกมการเมืองที่ผ่านมา ล้วนสิ้นสุดลง ณ ชั่วขณะนี้
หลินฉางเกอลงมือสังหารฟู่หยิงเจ๋อ ต่อให้เหลียนเฉิงตงจะโกรธแค้นเพียงใด ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้
เมื่อเห็นศิษย์เอกของตนตายไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ โทสะของเหลียนเฉิงตงก็ปะทุขึ้นทันที
เขาเกรี้ยวกราดจนเส้นผมชัน เกือบจะแผดเสียงคำรามว่า "เจ้าคิดว่าข้าผู้นี้เป็นเพียงหัวหน้าสำนักไร้ความหมายหรือ เจ้าคิดว่าตนเองพรสวรรค์สูงส่ง ได้เป็นบุตรอริยะแล้วจะเอาแต่ใจได้อย่างนั้นหรือ"
"ข้าจะบอกให้รู้ ฟังให้ดี ข้าต่างหากคือหัวหน้าสำนัก ข้าคือผู้มีพรสวรรค์เหนือธรรมดา โชควาสนาของแดนสิริมงคลตงหยวนนี้... อยู่บนบ่าของข้า!"
"พวกเจ้าคิดว่าเขาคืออนาคตใช่ไหม พวกเจ้าคิดว่าหากเกาะขาเขาไว้แล้วจะเหินสู่สวรรค์ได้ใช่หรือไม่"
เหลียนเฉิงตงเบือนหน้าไปทางกลุ่มบรรพชน แค่นเสียงเหยียดหยันอย่างดูแคลน "อย่าเพิ่งเอ่ยว่าภายภาคหน้าเขาจะสามารถทะยานสู่แคว้นเซียนหมื่นภพได้อย่างราบรื่นหรือไม่ ต่อให้บรรลุถึงขั้นจอมปราชญ์และทะยานขึ้นไปได้จริง พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าแคว้นเซียนหมื่นภพคือที่ใด"
"ที่นั่นคือแหล่งชุมนุมของยอดอัจฉริยะ ยอดผู้ฝึกตนที่พวกเจ้าเห็นนั้นเปรียบดั่งหมู่ปลาในแม่น้ำที่ผ่านตาไปไม่รู้จบ มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา! การช่วงชิงของอัจฉริยะ คราหนึ่งก็มีผู้ตายนับไม่ถ้วน ข้ายอมรับว่าเขามีคุณสมบัติแห่งมหาจักรพรรดิ แต่พวกเจ้าจะรับประกันได้อย่างไรว่าเขาจะไม่สิ้นชีพระหว่างทาง"
แววตาของเหลียนเฉิงตงเต็มไปด้วยเจตสังหารมหาศาล "ดังนั้น พวกเจ้าจึงเลือกคนผิด พวกเจ้าวางเดิมพันผิด! พวกเจ้าทำเพื่อเขา กลับมาร้ายข้า ร้ายต่อราชวงศ์เสวียนเยว่!"
"ข้าเหลียนเฉิงตงกุมอำนาจแดนสิริมงคลตงหยวนมาสามหมื่นปี พามันก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ด้วยสองมือเดียว ถึงขั้นอยู่ในแถวหน้าของเก้าดินแดนสิริมงคลด้วยซ้ำ แต่พวกเจ้ากลับยังคิดว่าเขาสำคัญกว่าข้า!"
"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะให้พวกเจ้าได้เห็นว่า สุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่แบกรับแดนสิริมงคลตงหยวนนี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว หากข้าจากไป ที่นี่จะเสื่อมโทรมลงเช่นไร!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"