การเคลื่อนย้ายสิ้นสุดลง!
เมื่อหูโฮ่วซวี่นำเหล่ายอดอัจฉริยะแห่งดินแดนสิริมงคลกระบี่อริยะก้าวออกจากค่ายกล ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบคิดว่าตนตาฝาด
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยิ้มแย้มยืนประสานมืออยู่ตรงนั้น ท่าทางสบายใจไร้กังวล
เมื่อเห็นพวกเขาปรากฏตัว เขายังเลิกคิ้วอย่างยั่วยวนให้อีกด้วย
“หลินฉางเกอ?”
หูโฮ่วซวี่สีหน้าตึงเครียด เขายืนยันครั้งแล้วครั้งเล่าว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน
หลินฉางเกอที่เขาอยากจะฆ่ามาตลอด กลับยืนโง่ ๆ อยู่ตรงหน้าอย่างนี้… และยังเพียงลำพังอีก?
“ข้าเอง”
หลินฉางเกอยิ้มเจิดจ้า เมื่อเขาเห็นศิษย์มากมายที่อยู่เบื้องหลังหูโฮ่วซวี่ชัดเจนแล้ว ก็อดอุทานเบา ๆ ไม่ได้ “มากมายถึงเพียงนี้ เกรงว่าคงมีตั้งสามร้อยกว่าคน นี่เรียกศิษย์ทั้งหมดที่มีคุณสมบัติของดินแดนสิริมงคลกระบี่อริยะของเจ้ามาตายกันหมดเลยรึ?”
“หลินฉางเกอ!”
แววตาหูโฮ่วซวี่พลันระเบิดเจตนาสังหาร เขารู้สึกเพียงเลือดเดือดพล่าน จิตต่อสู้ถาโถมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
ในช่วงนี้ หูเช่อขังตัวเขาฝึกพิเศษมาตลอด สอนวิธีต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่มีร่างกายแข็งแกร่ง… ฝึกฝนทั้งวันทั้งคืน มือของเขาคันจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
ใครจะคาดคิดว่าเพิ่งเข้ามาในสมบัติลับของจอมปราชญ์ หลินฉางเกอก็ส่งตัวมาถึงเพียงลำพัง
“มาล้อมเขาไว้ อย่าให้เขาหนี!”
แม้ว่าหูโฮ่วซวี่จะพบหลินฉางเกอเป็นครั้งแรก แต่เขาก็เคยได้ยินเรื่องราวต่าง ๆ ของอีกฝ่ายมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ดังนั้นเมื่อมาถึงจึงทุ่มสุดกำลังทันที เตรียมสั่งให้ทุกคนเข้ารุมสังหาร
เหนือความคาดหมาย หลินฉางเกอไม่วิ่งหนี กลับยืนรออยู่ตรงที่เดิม
หูโฮ่วซวี่เข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นอีกฝ่ายตั้งใจตามมาหา
เขาฉีกยิ้มเหี้ยมทันที “เจ้ามาหาที่ตายเอง แล้วข้าจะไม่ฆ่าเจ้าได้อย่างไร? จัดการเขาไป! ใครตัดศีรษะเขาได้ด้วยมือตนเอง ข้าจะรับรองอนาคตที่ก้าวกระโดด ทรัพยากรฝึกฝนตลอดชีวิตไร้กังวล!”