ราชานักบุญราวกับจับฟางเส้นสุดท้ายได้เอาไว้ รีบส่งกระแสจิตทันที “เซี่ยงเทียนจั้น ท่านประมุขใหญ่ รีบออกมาเร็วเข้า! ท่านเป็นผู้เดียวในทวีปจิ่วโจวที่สื่อสารกับโลกเบื้องบนได้ ท่านมีสถานะสูงส่งที่โลกเบื้องบนมอบให้...”
อึง!
ฟ้าดินสั่นสะเทือน
เงาร่างสูงใหญ่สง่างามฉีกมิติว่างเปล่า เร่งรีบมา
คือประมุขพันธมิตรสำนักแห่งจิ่วโจว ผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิอริยะ เซี่ยงเทียนจั้น!
ความจริงต่อให้ราชานักบุญไม่ส่งกระแสจิต เซี่ยงเทียนจั้นก็จะมา
เขาเป็นผู้ปกครองทวีปจิ่วโจวแห่งนี้ จะมองดูนักบุญถูกเข่นฆ่าไปทีละคนได้อย่างไร?
“ผู้อาวุโสทั้งหลาย!”
เซี่ยงเทียนจั้นร่างยังไม่ทันถึง เสียงมาก่อนแล้ว ร้อนรนยิ่งนัก “พูดจาดี ๆ เถิด ไฉนต้องไล่ฆ่าพวกรุ่นหลังในทวีปจิ่วโจวของข้าให้สิ้นซากด้วย?”
ครั้นเขาร่อนลงมาดู เห็นนักบุญเก้าสิบเก้าตนถูกสังหารไปเกินครึ่ง แม้ราชานักบุญก็ถูกตีจนไม่เหลือสภาพคนแล้ว สีหน้าแปรเปลี่ยนทันที
เซี่ยงเทียนจั้นรีบประสานมือกล่าว “รุ่นหลังเซี่ยงเทียนจั้น ขอคารวะผู้อาวุโสทั้งหลาย ความจริงต้องมีเรื่องเข้าใจผิด ขอผู้อาวุโสเห็นแก่สิ่งมีชีวิตในจิ่วโจว ยกมือขึ้นสูง!”
“เข้าใจผิด?”
บรรพชนลำดับที่หนึ่งชำเลืองมองเขา น้ำเสียงเรียบเฉย “คุณชายน้อยแห่งตระกูลข้าถูกวางยาพิษ ถูกชิงสายเลือด ถูกมดปลวกพวกนี้บีบให้จนมุม เจ้าว่านี่คือเข้าใจผิด?”
เซี่ยงเทียนจั้นพูดไม่ออก เหงื่อเย็นไหลรินบนหน้าผาก
บรรพชนลำดับที่หนึ่งพูดต่อ “เขาตีระฆังเจิ้งเต๋อ เรียกขยะพวกนี้มาชี้ขาด แต่พวกเจ้าลำเอียงเข้าข้างสำนัก เหยียบย่ำความยุติธรรมอย่างเปิดเผย...เจ้าว่า นี่เข้าใจผิดหรือ?”
เซี่ยงเทียนจั้นฟันสั่นกระทบกัน เขาย่อมรู้ว่าเรื่องนี้คืออะไร แต่นึกไม่ถึงว่าเบื้องหลังของหลินฉางเกอจะน่าสะพรึงถึงเพียงนี้!
นี่คือตระกูลจักรพรรดิ! ตระกูลจักรพรรดิโบราณกาลในตำนานจากโลกเบื้องบน!
“คุณชายน้อยของข้ายังสละชีวิตอย่างไม่คิดตายเพื่อฝ่าค่ายกลอัจฉริยะมังกรวิญญาณ เพียงเพื่อคำสัญญาเดียวของเซี่ยงเทียนจั้นเจ้า สุดท้ายเจ้าเห็นแก่ทรัพย์สิน ผิดคำสัตย์ ทิ้งเขาไว้ไม่เหลียวแล...ข้อนี้ถือว่าเข้าใจผิดหรือไม่?”
น้ำเสียงบรรพชนลำดับที่หนึ่งแปรเปลี่ยน “เจ้าเอง ก็มีส่วนรับผิดชอบอยู่บ้าง”
“ผู้อาวุโส เรื่องนี้ข้าน้อยทำไม่ดีเอง”
เซี่ยงเทียนจั้นฝืนใจเกลี้ยกล่อม “แต่ราชานักบุญถึงอย่างไรก็เป็นเสาหลักของจิ่วโจว หากเขาล้มตายไป เกรงว่าจะก่อให้เกิดความปั่นป่วนไปทั้งภพภูมิ สู้...ข้าน้อยนำทรัพย์สมบัติทั้งหมดออกมา ไถ่ชีวิตราชานักบุญแทน ท่านเห็นเป็นอย่างไร?”
“ไสหัวไป!”
บรรพชนลำดับสองไม่ไว้หน้าเลย ยกมือฟาดไปหนึ่งฉาด “เจ้าก็คู่ควรจะมาต่อรองเงื่อนไขกับพี่ใหญ่หรือ?”
ผัวะ!
เซี่ยงเทียนจั้นแม้จะป้องกันไว้ก่อนแล้ว ก็ยังหลบไม่พ้นฉาดนี้
ร่างเขาลอยกระเด็นออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ กระแทกเข้ากับค่ายกลพิทักษ์สำนักของสำนักเจิ้งเต๋ออย่างแรง ทะลวงค่ายกลที่อ้างว่าต้านทานการโจมตีของจักรพรรดินักบุญได้เป็นรูโหว่ใหญ่
พรวด!
เซี่ยงเทียนจั้นอาเจียนเลือดคำโต เต็มไปด้วยความคับแค้น “ผู้อาวุโสทั้งหลายเป็นถึงจอมปราชญ์ กระทำการป่าเถื่อนเช่นนี้ ใช้กำลังรังแกข้า คิดจริงหรือว่า...ไม่มีฟ้าดิน?”
“ฟ้าดิน? ในสายตาบรรพชน แม้แต่ลมตดก็ไม่ใช่!”
บรรพชนลำดับสองถุยน้ำลายหนึ่งที ดุร้ายว่า “ไม่ยอม ก็เรียกคนมาสิ!”
เซี่ยงเทียนจั้นกุมหน้าอก ดวงตาฉายแวบดุร้าย
พูดเหตุผลไม่ได้ผล อ้อนวอนก็ไม่ได้ผล งั้นก็ได้แต่สู้ตาย!
“ในเมื่อผู้อาวุโสไม่ให้หน้า ก็อย่าหาว่ารุ่นหลังไม่รักษากฎ!”
เซี่ยงเทียนจั้นขบฟันกราม เซ่นตราสีดำเก่าแก่ยิ่งกว่า พลางคำรามใส่ฟ้า “เซี่ยงเทียนจั้น ทูตตรวจการณ์ผู้เดียวแห่งพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิในทวีปจิ่วโจว ขอเชิญผู้อาวุโสทั้งหลายแห่งพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิมาเยือน! เพื่อให้สิ่งมีชีวิตทั้งปวงได้สงบสุข!”
ตูม!
เมื่อตราแตกสลาย บนฟ้าเก้าชั้นฟ้า เมฆาทะเลปั่นป่วน
ลำแสงหลายสายแหวกผ่านฟ้า นำพาเกียรติศักดิ์ไร้ที่สิ้นสุดลงมา
“เฮ้อ ผู้แข็งแกร่งโลกเบื้องบนมาอาละวาดในโลกเบื้องล่าง ช่างน่าอับอายศักดิ์ศรี!”
“ใครกันที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...”
“ทวีปจิ่วโจว อยู่ใต้การดูแลของข้า!”
เงาร่างหลายร่างร่วงจากฟ้า ฮึกเหิม แต่ละตนแผ่ไอพลังจอมปราชญ์ที่เหนือกว่าระดับจักรพรรดินักบุญ
พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิ!
ผู้อาวุโสลงมาเยือน!
ทวีปจิ่วโจวคือหนึ่งในสามพันทวีป เหนือทวีปขึ้นไปคือโลกโกลาหล
โลกโกลาหลมีองค์กรสูงสุดที่บดบังฟ้าเหนือหัวชื่อว่า พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิ
ดั่งชื่อ พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิมีหน้าที่ปกป้องสามพันทวีป เกรงว่าจะมีผู้แข็งแกร่งจากโลกโกลาหลทำลายกำแพงภพภูมิลงมา สังหารเข่นฆ่า
พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิจะแต่งตั้งทูตตรวจการณ์ประจำแต่ละทวีป แต่ละทวีปต้องถวายเครื่องเซ่นแก่พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิ เพื่อแลกมาซึ่งความสงบ
“ไม่ถูก กำแพงภพภูมิไม่มีความเคลื่อนไหวเลย ไม่ได้ถูกทำลาย พวกเขาลงมาจากโลกโกลาหลได้อย่างไร?”
เงาร่างเหล่านี้ร่วงลงมาแล้ว สิ่งแรกคือสัมผัสกำแพงภพภูมิ ค้นพบว่าไม่ได้ถูกทำลาย
“กำแพงภพภูมิห่วยอะไรนั่น บรรพชนพวกเราจะลงมา ต้องถูกของไร้ค่านี่จำกัดด้วยหรือ?”
บรรพชนลำดับสองไม่แยแส “ส่วนพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิที่ไร้สาระนั่น บรรพชนเองก็พอมีความจำอยู่บ้าง ไอ้เฝิงไท่ซวีนั่นคือประมุขพันธมิตรพวกเจ้าใช่ไหม? ปีนั้นมันโขกศีรษะสวดภาวนา คุกเข่าคลานแสนลี้ เพียงขอตั๋วเข้าฟังบรรพชนเปิดเวทีสอนธรรมสักใบ บรรพชนเห็นมันจริงใจ ประทานทางส่องให้มันข้อหนึ่ง!”
ผู้อาวุโสพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิตะลึงกันหมด
“นี่...นี่คือตระกูลจักรพรรดิ?”
“เขารู้จักประมุขพันธมิตรของเรา! ฟืด พวกเขาไม่ใช่ของโลกโกลาหล แต่เป็นระดับสูงกว่าขึ้นไป...ตระกูลจักรพรรดิโบราณกาลแห่งแคว้นเซียนหมื่นภพ!”
“ตระกูลจักรพรรดิโบราณกาล...ตระกูลหลิน?”
“ฟ้าดินเอ๋ย ที่แท้คือเก้าบรรพชนตระกูลหลินออกมาพร้อมกัน!”
ผู้อาวุโสที่ปกติวางท่าไม่รู้เหนือรู้ใต้เหล่านี้ กลับคุกเข่าลงทั้งหมด โขกศีรษะให้เก้าบรรพชนตระกูลหลินอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งหน้าผากแตกมีเลือดไหล
“รุ่นหลังคารวะบรรพชนตระกูลหลิน!”
“ไม่รู้มาก่อนว่าบรรพชนมาเยือน ผิดมหันต์ควรตายหมื่นครั้ง!”
“พวกเราจะไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
โขกศีรษะเสร็จ ไม่กล้าแม้จะมองเซี่ยงเทียนจั้นและราชานักบุญสักนิด หันกายเป็นลำแสงหนีตายไป
เร็วเสียยิ่งกว่าอยากจะมีขาเพิ่มอีกสักหลายขา
“???”
เซี่ยงเทียนจั้นตะลึงสิ้น
โลกโกลาหลสำหรับเขา เป็นขีดสุดที่ทำได้แค่มองจากไกล!
คนตรงหน้าเหล่านี้ แม้เจ้าใหญ่แห่งพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิยังต้องคุกเข่า...แล้วพวกเขาไปถึงขั้นไหนกันแน่?
เซี่ยงเทียนจั้นอาศัยความรู้จำกัด ไม่อาจเข้าใจได้แล้ว
“ยังมีคนให้เรียกอีกไหม?”
บรรพชนลำดับสองยกมือคว้า จับราชานักบุญขึ้นมา เต็มไปด้วยความรังเกียจ “เจ้านี่มันขยะจริง ๆ มีชีวิตมายาวนานถึงสองยุค สุดท้ายเรียกมาได้แค่จักรพรรดินักบุญตนเดียว?”
ราชานักบุญร้อนรน ดวงตาสีแดงเข้ม “ข้าคืออาจารย์ของเซียวเทียน...เซียวเทียนเขาเป็น...”
บรรพชนลำดับสองหันไปหาหลินฉางเกอ เก็บความดุร้ายลงบ้าง “คุณชายน้อย ก่อนหน้านี้เขาคิดลงมือฆ่าคุณชาย โทษมหันต์มิอาจให้อภัย จัดการอย่างไรดี?”
“ฆ่าเสียเถอะ”
หลินฉางเกอสีหน้าสงบนิ่ง
เขากำลังค่อย ๆ รับทุกสิ่งนี้
อยากคู่ควรกับเบื้องหลังที่ทวนฟ้านี้ สิ่งแรกต้องมีคือ...จิตใจของคนแกร่ง!
เพราะประสบการณ์ระหกระเหินสิบแปดปีนี่เอง ที่ทำให้หลินฉางเกอได้สัมผัสกับชนชั้นล่างอย่างแท้จริง และเข้าใจธรรมชาติมนุษย์มากกว่า
เขาไม่ใช่คนที่มีเบื้องหลังแข็งแกร่งแล้วก็นอนพักพาน ตรงข้าม เขาจะยิ่งทุ่มเทชนิดไม่คิดชีวิต
ไม่ใช่เพื่อคู่ควรกับทั้งหมดนี้ แต่...เพื่อจะก้าวข้ามทุกสิ่งนี้ด้วยมือของตัวเอง!
“ไม่ได้ ข้า...”
ราชานักบุญร้องอย่างน่าเวทนา ยังคิดจะดิ้นรน
พรวด!
บรรพชนลำดับสองต่อยแหลกกระโหลกเขา
ของเหลวสีแดงขาวกระเซ็นออกมา
ราชานักบุญผู้มีชีวิตถึงสองยุค ก็ดิ่งพสุธาในวันนี้
เมื่อเขาสิ้นชีพ รอยแยกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่ซ่านอย่างบ้าคลั่งบนฟ้า
ผู้แข็งแกร่งสูงสุดสิ้นลม แม้แต่กฎเต๋าสวรรค์ของภพภูมิก็ได้รับผลกระทบ
ตามมาด้วย เสียงสะอื้นของเต๋าสวรรค์
“เต๋าสวรรค์...กำลังร้องไห้?”
เซี่ยงเทียนจั้นเบิกตากว้าง หน้าตื่นตะลึง “เป็นไปได้อย่างไร! เต๋าสวรรค์ไร้เมตตา ไยจึงมีเสียงร่ำไห้? หรือว่า...รู้สึกถึงความหวาดกลัว?!”
ในทุกภพภูมิ เต๋าสวรรค์คือผู้ปกครองสูงสุด มองทุกสรรพสิ่งเป็นเพียงสุนัขฟาง
แต่บัดนี้ เมื่อเผชิญกับไอจักรพรรดิของเก้าบรรพชนตระกูลหลินที่อยู่เหนือกฎจักรวาล เต๋าสวรรค์ทวีปจิ่วโจวกลับเหมือนเด็กอ่อนที่สั่นเทิ้ม ถูกทำให้กลัวจนร้องไห้
“เจ้าไม่ร้องไห้ บรรพชนก็เกือบลืมเจ้าไปแล้ว”
บรรพชนลำดับเก้าที่เงียบมาตลอด บัดนี้ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
จากหว่างคิ้วของนางปรากฏดวงตาหนึ่ง เปล่งแสงสีดำ ฉายให้ใบหน้านางยิ่งมืดหม่น
ฉี!
ดวงตาเดี่ยวกลางคิ้วปลดปล่อยลำแสง ทะลวงผ่านฟ้าปฐพีนี้!
กฎเต๋าสวรรค์พังทลายสิ้น
เต๋าสวรรค์ทวีปจิ่วโจวที่เคยปฏิเสธไม่ปกป้องหลินฉางเกอ ถูกโจมตีนี้ สังหารในพริบตา!
ฟ้าปรอยปรายสายเลือดลงมา
สุริยันจันทรานภามืดดับ ทั่วทั้งทวีปจิ่วโจวจมในความมืดสนิท
เต๋าสวรรค์ถูกสังหาร กฎเกณฑ์พังทลาย
สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนร้องอย่างโหยหวน
พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่ถูกพรากไป พลังชีวิตก็กำลังเลือนหาย
อีกไม่นาน ทั้งทวีปจิ่วโจวก็จะดับสูญในความมืด!
ขณะนี้ หลินฉางเกอประสานมือลึก “ผู้อาวุโส เต๋าสวรรค์สมควรตาย แต่สิ่งมีชีวิตมากมายในจิ่วโจวเป็นผู้บริสุทธิ์ ขอให้พวกเขามีชีวิต!”
บรรพชนลำดับเก้าเส้นเอ็นบนหน้าผากกระตุกสองสามที ใบหน้าตึงเครียด มือไม้ไร้ที่วาง
คุณชายน้อย...เรียกตัวเองว่า ผู้อาวุโส?
ด้านลำดับศักดิ์ นางคือบรรพชนลำดับเก้า
แต่ด้านฐานะ นางมิควรรับคำเรียกนี้แม้แต่น้อย!
“ฮ่า ๆ คุณชายน้อยเรียกขานเช่นนี้ข้าน้อยรับไม่ไหว”
บรรพชนลำดับที่หนึ่งหัวเราะรับคำพูด “แต่ว่า การที่คุณชายน้อยมีใจเมตตานั้นเป็นเรื่องดี...ก็สมดังความปรารถนาของคุณชายน้อย ภพภูมินี้ จงมีแสงสว่าง!”
ตามคำพูดท้าย ๆ ของบรรพชนลำดับที่หนึ่ง อักขระเวทมากมายปรากฏ แทรกซึมไปทั่ว
ฟ้าดินนี้ กลับมีสุริยันจันทรานภาผุดขึ้นอีกครั้ง
สรรพสิ่งมีชีวิตชีวา แย่งกันเติบโต
เพียงคำพูดเดียว ก็เปลี่ยนฟ้า เปลี่ยนดิน!
ในลานกว้าง เซี่ยงเทียนจั้นตะลึงมองทั้งหมดนี้ สิ้นสติโดยแท้
เข่นฆ่านักบุญ ต่อยราชานักบุญให้ตาย สะกดข่มพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิ เปลี่ยนเต๋าสวรรค์...เรื่องไหนหยิบออกมาก็ล้วนเขย่าขวัญเขาได้หมื่นครั้ง
ส่วนทุกสิ่งที่เขาทะนงตนว่าเลอเลิศ กลับเล็กจ้อยดั่งธุลี!
อีกฟากหนึ่ง บรรพชนลำดับสี่สังหารนักบุญไปถึงคนที่เก้าสิบแปดแล้ว
ในลานเหลือเพียงคนเดียว
คนนั้นคือหลงหู
ฉัวะ!
บรรพชนลำดับสี่โบกมือสังหาร ดาบโค้งน่าสะพรึงฟาดลง แต่บนร่างหลงหูกลับระเบิดเงามังกรออกมาภายนอก ปัดป้องดาบนี้ไว้ได้
เคร้ง!
หลงหูกลิ้งไปหลายตลบบนพื้น พยายามปีนขึ้นมา หน้าซีดขาว
เขาก้มมองเอว หยกแกะสลักแผ่นหนึ่งที่เดิมอยู่ตรงนั้น แตกสลายไปแล้ว
“นี่...นี่คือหยกที่เซียวเทียนให้ข้า!”
หลงหูกลืนน้ำลาย หยกนี่ปัดป้องการโจมตีของอีกฝ่ายได้หรือ?
“โอ?”
บรรพชนลำดับสี่เห็นอีกฝ่ายไม่ตาย กลับไม่โกรธ ซ้ำหรี่ตาลง “นี่คือกลิ่นอายของเผ่ามังกรในแคว้นเซียนหมื่นภพ บนตัวเจ้า...มีของเผ่ามังกร? เฒ่าหก เจ้ามาคำนวณดู!”
หลงหูตะโกนอย่างหวาดกลัว “ข้าไม่รู้จักเผ่ามังกรอะไรนั่น นี่คือสิ่งที่บุตรข้าให้ ข้าไม่ได้ทำเรื่องชั่ว ทั้งข้าก็ไม่ได้ลงมือฆ่าคุณชายน้อยของพวกท่าน เหตุใดจึงไม่อาจไว้ชีวิตข้า?”
บรรพชนลำดับหกดีดนิ้วคำนวณ “โอ้ เป็นลูกมังกรกลับชาติมาเกิดตนหนึ่งในเผ่ามังกร ลงมาจุติในตระกูลเขา!”