ในโลกมิติเล็ก
หลงเซียวเทียนที่ถูกโซ่ตรวนมัดและตรึงกลางอากาศ เห็นภาพนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีตะโกนเสียงลั่น “ผู้อาวุโส ช่วยข้าด้วย!”
คนที่มา ย่อมเป็นบิดาของเขาไม่ได้อยู่แล้ว
บิดาของเขาอยู่ในตำแหน่งสูงส่ง ไม่โปรดปรานเขา ต่อให้เขาตื่นพลังร่างจักรพรรดิกลับชาติมาเกิดเก้าชีวิตก็ไร้ผล ยังคงไม่ชายตามอง นี่คือเหตุผลที่หลงเซียวเทียนไม่ยอมเอ่ยถึงเรื่องนี้
แต่ไม่ว่าเป็นใคร เมื่อมีผู้แข็งแกร่งจากเผ่ามังกรลงมา ก็หมายความว่าตัวเขายังมีค่าในสายตาพวกนั้น!
อารมณ์ที่กดทับมาเนิ่นนาน ทะลักพรูในบัดนั้น
หลงเซียวเทียนน้ำตาไหลพราก ตะคอกลั่น “หลินฉางเกอมัน...รังแกข้าเผ่ามังกรไร้คน! ฐานะข้าด้อยกว่าเขา แต่ข้าไม่มีวันทนถูกเขาเหยียดหยามต่อหน้า! มันเหยียดข้าได้ แต่มันจะมาเหยียดหยามเผ่ามังกรที่อยู่เบื้องหลังข้าไม่ได้!!!”
“ขอผู้อาวุโสลงมือ สังหารมัน!!!”
อารมณ์ของเขาระเบิดเต็มที่ หากสายตาสังหารคนได้ หลินฉางเกอคงถูกสังหารซ้ำแล้วซ้ำเล่านับร้อยครั้ง
พร้อมกับโลกมิติเล็กสั่นสะเทือนรุนแรง กระทั่งสมบัติลับของจอมปราชญ์ด้านนอกก็พลอยสั่นไหวไปด้วย!
ชายชราผู้แผ่ไอมังกรระดับคลั่งทะลวงฟ้าฉีกมิติออกมา เคราและผมพลิ้วสะบัดด้วยโทสะ รูม่านตาลุกโชนด้วยเปลวโกรธ จับจ้องหลินฉางเกอ
เสี้ยววินาทีนั้น หลินฉางเกอรู้สึกเพียงแรงกดดันอนันต์ถาโถมลงบนร่าง จนแทบหายใจไม่ออก
อีกทั้งยังคล้ายมีขุนเขานับหมื่นลูกส่งเสียงครืนครามพร้อมกัน ไอปราณทุกสายหลอมรวมกับอัสนี เกิดเสียงปะทุดุจสายฟ้าฟาด
“เจ้า...บังอาจเหยียดหยามเผ่ามังกรของข้าเพียงนี้!”
ผู้อาวุโสเผ่ามังกรดวงตาดั่งวังน้ำเย็นลึกสุดหยั่ง แรงกดดันที่แผ่ออกมาราวจะทับหลินฉางเกอให้แหลกลาญ “คุกเข่า...ให้ข้า!!!”
บัดนั้น หลินฉางเกอกำลังเผชิญแรงกดดันของผู้อาวุโสเผ่ามังกรตามลำพังในโลกมิติเล็ก
“ให้ข้าคุกเข่า? เหอะ”
ฟังคำพูดแฝงแววดูแคลนของผู้อาวุโสเผ่ามังกร หลินฉางเกอกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมา “ข้าจำไม่ได้แล้วว่าเจ้าเป็นคนที่เท่าไหร่ที่พูดอย่างนี้ ผู้ที่เคยปริปากเช่นนี้มาก่อนหน้า ล้วนตายไปหมดแล้ว”