หลังจากบรรพชนลำดับเก้าแห่งตระกูลหลินจากไป ทวีปจิ่วโจวก็กลับคืนสู่ความสงบ
เฝิงไท่ซวีมองหลินฉางเกอด้วยความระมัดระวัง “คุณชายหลิน พวกเราเดินทางเลยหรือไม่?”
ต่อให้อยู่ในโลกบรรพกาล ผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียมทานผู้นี้ก็ยังรู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง กลัวว่าตรงไหนจะทำไม่ได้ดี จนถูกคุณชายแห่งตระกูลหลินผู้รูปงามดั่งเทพแท้องค์นี้จดจำความผิดติดใจ
หลินฉางเกอทั้งขำทั้งจนใจ “ประมุขเฝิงไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนี้ ปฏิบัติต่อข้าตามปกติก็พอ อย่ามองว่าข้าฆ่าคนดั่งผักปลา ที่จริงแล้วข้าใจดีมาก”
เฝิงไท่ซวีอดพึมพำในใจไม่ได้ ใจดีงั้นหรือ?
คุณชายโกรธ ซากศพนับพันหมื่น!
ต่อให้ทวีปจิ่วโจวก็ไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่ท่านพยักหน้า บรรพชนตระกูลหลินยกมือบดขยี้โลกบรรพกาลก็ไม่ลังเล!
เฝิงไท่ซวีก้าวนำทาง อัญเชิญหลินฉางเกอก้าวเข้าสู่วิหารสัมฤทธิ์โบราณนั้น
เขาอธิบายเสียงต่ำ “นี่คือกองบัญชาการของพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิของเรา อีกทั้งยังเป็นอาวุธเวทเหาะระดับจอมปราชญ์ ไม่ว่าไปยังทวีปใด เพียงชั่วพริบตาก็มาถึง”
หลินฉางเกอกวาดสายตามองรอบ ๆ ถอนหายใจ “ดีเสียจริง สมแล้วที่พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิของพวกเจ้าควบคุมสามพันทวีป”
เฝิงไท่ซวียิ้มเจื่อน ๆ “ก็ไม่อาจนับว่าควบคุมได้ทั้งหมด เพียงแค่ควบคุมช่องทางที่สามพันทวีปจะเหาะขึ้นสู่โลกบรรพกาล และ… กำกับดูแลมิให้ผู้แข็งแกร่งโลกบรรพกาลลงมายังโลกเบื้องล่างโดยง่าย”
เขาคิดว่าคุณชายน้อยผู้นี้จะมาไต่ถาม จึงรีบอธิบาย
ความจริงแล้วหลินฉางเกอไม่ได้สนใจ เพียงแค่เอ่ยถามผ่าน ๆ
“ก่อนหน้านี้เฮยชาเหล่าเหรินก็เกรงกลัวพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิของข้า ทั้งยังร่างจริงของเขากำลังปิดด่านฝึกตน จึงบอกว่าจะออกมาสังหารคุณชายหลินในอีกสามปี”
เฝิงไท่ซวีเชิญหลินฉางเกอนั่งลงกลางโถงใหญ่ แล้วสั่งให้คนนำน้ำชาชั้นดีและขนมมาคอยรับใช้ “คุณชายหลิน เมื่อเข้าสู่โลกบรรพกาลแล้ว มีที่หมายตาหรือไม่?”