ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าสายนั้นจะมีราคาที่ต้องจ่าย ถังจิงจะยังกดโทรออกไหม?
ราคาที่ต้องจ่ายคือ——
สูญเสียแฟนหนุ่มที่คบกันมาสิบปี สูญเสียเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาสิบห้าปี และถูกหักหลังทั้งจากมิตรภาพและความรัก
ดังนั้นคำตอบคือ ไม่
ถังจิงจ้องตัวอักษรสองตัว “เฮอหาน” บนหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วโป้งลอยค้างอยู่เหนือปุ่มโทร ปลายนิ้วกับหน้าจอห่างกันเพียงหนึ่งเซนติเมตร
สามนาทีก่อน หย่าฉิน แม่บ้านของเธอโทรมา น้ำเสียงร้อนรนจนสั่น บอกว่าหลอจื่อจวินขังตัวเองอยู่ในห้องมาทั้งวันทั้งคืน ไม่กินไม่ดื่ม หย่าฉินเคาะประตูอยู่ตลอดเช้า แต่ข้างในไม่มีเสียงตอบกลับมาเลย
เพราะเฉินจวินเชิงต้องการหย่ากับหลอจื่อจวิน เขาตกหลุมรักหลิงหลิง มือที่สาม
หลังวางสาย ปฏิกิริยาแรกของถังจิงคือโทรหาเฮอหาน
เธอมีประชุมโครงการอยู่ ลูกค้ามากันสามคน พร้อมสัญญาที่รอให้เซ็น เธอปลีกตัวไปไม่ได้
เฮอหานกำลังลาพักพอดี ให้เขาไปปลอบหลอจื่อจวินก่อน คอยดูไม่ให้เธอเป็นอะไรไปก็พอ รอเธอประชุมเสร็จแล้วค่อยรีบตามไป
นี่เป็นการจัดการที่สมเหตุสมผลที่สุด
นิ้วโป้งของเธอค่อย ๆ เคลื่อนลง
ในเสี้ยววินาทีที่ระยะหนึ่งเซนติเมตรกำลังจะหายไป
สมองของเธอพลันระเบิดขึ้น
ความทรงจำตลอดหลายปีพรั่งพรูเข้าสู่จิตสำนึก ราวกับน้ำหลากที่เขื่อนแตก รุนแรง หยาบกระด้าง และไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว จนภาพตรงหน้าพร่าเป็นสีขาว หูอื้อดังหึ่ง ๆ
ภาพในหัววาบผ่านไปทีละเฟรม
เฟรมแรก
ทางด่วน ฝนตกหนักราวฟ้ารั่ว ฝนกระหน่ำจนแม้เปิดที่ปัดน้ำฝนแรงสุดก็ยังมองทางข้างหน้าไม่เห็น รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่บนไหล่ทางฉุกเฉิน รถของเฮอหานก็จอดอยู่ตรงนั้น แต่ตัวเขายืนอยู่นอกรถ
เขาเปียกโชกไปทั้งตัว ตะโกนใส่หลอจื่อจวินว่า “ผมบอกคุณแล้วไงว่าวันนี้หนานจิงจะมีฝนตกหนัก! ทำไมไม่ฟัง! ทำไมไม่ฟัง!”
หลังตะโกนจบ เขาก็กางร่มเหนือศีรษะหลอจื่อจวิน ส่วนตัวเองยืนอยู่อีกด้าน ร่างกายครึ่งซีกเปียกฝน เสื้อเชิ้ตแนบติดแผ่นหลัง น้ำฝนไหลลงมาตามแนวกราม
แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความสงสารและเป็นห่วง
เฟรมที่สอง
งานเลี้ยงดื่มเหล้า ห้องส่วนตัวในร้านอาหาร หลิงหลิงกับเสี่ยวต่งกรอกเหล้าให้หลอจื่อจวินจนเมามาย เธอนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ผมที่ปล่อยสยายลงมาปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ข้างมือมีแก้วล้มคว่ำ เหล้าข้างในยังไหลออกมาไม่หยุด
เฮอหานผลักประตูเข้ามา ก้าวสามก้าวก็ถึงตัวเธอ เขาก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นจากโต๊ะ ใบหน้าของหลอจื่อจวินแนบอยู่บนไหล่เขา ปากพึมพำบางอย่างฟังไม่รู้เรื่อง มือของเขาประคองแผ่นหลังเธอไว้ มั่นคงและแผ่วเบา ราวกับกลัวจะทำเธอแตกสลาย
เฟรมที่สาม
บริษัทเกิดเรื่องใหญ่ พนักงานคนสำคัญหอบเอกสารหลักไปเข้าร่วมกับบริษัทคู่แข่ง อีกฝ่ายนั่งรอเฮอหานอยู่ที่โต๊ะเจรจาแล้ว หากเป็นสถานการณ์ปกติ เฮอหานจะไปถึงที่เกิดเหตุภายในสิบนาที และพลิกสถานการณ์กลับมาได้ภายในยี่สิบนาที
แต่เขาไม่ไป เขากลับขับรถขึ้นทางด่วน พาผิงเอ๋อร์ที่ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทันไปหาคุณแม่ที่หางโจว
คนที่เด็ดขาดเด็ดขาดในหน้าที่การงาน คนที่ไม่เคยยอมให้ตัวเองทำผิดพลาด กลับโยนเหตุผล กฎเกณฑ์ และการคำนวณผลได้ผลเสียทั้งหมดทิ้งไปไกลแสนไกลในวินาทีนั้น
เขาคลุ้มคลั่งเพราะหลอจื่อจวิน
แต่ถังจิงคบกับเขามาสิบปี เขาไม่เคยคลุ้มคลั่งเพื่อเธอแบบนี้เลยสักครั้ง
เฟรมที่สี่
บ้านของหลอจื่อจวิน ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่ ผ้าม่านปิดไว้ครึ่งหนึ่ง เฮอหานยืนอยู่ตรงหน้าหลอจื่อจวินและพูดประโยคหนึ่งออกมา
ถังจิงได้ยินประโยคนั้น ทุกคำชัดเจนแจ่มแจ้ง
“ผมรักคุณ และผมรู้ว่าคุณก็รักผม”
ตอนพูด เขามองหลอจื่อจวินด้วยสายตาแบบนั้น สายตาที่ถังจิงคบกับเฮอหานมาสิบปีก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
ต่อมา หลอจื่อจวินกับป้าอู่ก็ไปเซินเจิ้น
หลังจากนั้น เฮอหานก็ลาออก
เขาลาออกจากอาชีพที่ทุ่มเทสร้างมาครึ่งชีวิต ออกจากแวดวงที่เขาสร้างและดูแลมาสิบปี แล้วตามไปเซินเจิ้นด้วย
เมืองนั้นไม่มีอาชีพการงาน ไม่มีเครือข่ายคนรู้จัก ไม่มีร้านเจี้ยงจื่อ ไม่มีอะไรเลย
แต่มีหลอจื่อจวินอยู่คนหนึ่ง!
ภาพเหล่านั้นหลั่งไหลเข้ามาทั้งหมดภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
ร่างทั้งร่างของเธอเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด โทรศัพท์หลุดจากมือ กระแทกโต๊ะดังตุบ
เธอหอบหายใจแฮ่ก แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เสียงอื้ออึงในหูยังไม่จางหาย
ผู้คนเดินขวักไขว่ในสำนักงาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวายจากการทำงาน
ทุกอย่างยังเหมือนเดิมกับเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน
โต๊ะตัวเดิม กาแฟแก้วเดิมที่เย็นชืด เก้าอี้ตัวเดิมที่ยังนั่งไม่ทันอุ่น และสายที่ยังไม่ได้โทรออกสายเดิม
แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ในหัวของเธอมีช่วงชีวิตหนึ่งที่สมบูรณ์เพิ่มเข้ามา
ในช่วงชีวิตนั้น เธอโทรออกไป เฮอหานไปบ้านของหลอจื่อจวิน
หลังจากนั้นเรื่องราวต่าง ๆ ก็เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน ทั้งคืนฝนกระหน่ำบนทางด่วน กลางดึกหลังเมามาย สายโทรศัพท์ที่ผิงเอ๋อร์ร้องไห้เรียกหาแม่ และเฮอหานที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลอจื่อจวินพร้อมพูดว่า “ผมรักคุณ”
เมื่อทุกอย่างจบลง เธอก็สูญเสียทั้งมิตรภาพและความรัก
ชาติก่อน เธอคิดว่าเฮอหานคอยดูแลหลอจื่อจวินเพราะเห็นแก่หน้าเธอ
ไม่ใช่เลย
ไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย
ทุกครั้งที่เขา “ช่วยเหลือ” คือการขยับเข้าใกล้ ทุกครั้งที่เขา “ช่วยดูแลแทนเธอ” คือการขุดกำแพงบ้านของเธอ และเธอก็ยื่นพลั่วให้เขาด้วยมือตัวเอง แถมยังคิดว่าตัวเองจัดการได้เหมาะสมดีแล้ว
ช่างน่าขันสิ้นดี
หน้าจอโทรศัพท์ดับลงแล้วสว่างขึ้นอีกครั้ง ชื่อของเฮอหานยังคงอยู่ในรายชื่อผู้ติดต่อ
เธอจ้องตัวอักษรสองตัวนั้นอยู่นาน
จากนั้นเธอก็กดปิดหน้าจอ พลิกโทรศัพท์คว่ำลง วางแนบไว้บนโต๊ะ
ครั้งนี้ สายนั้นไม่ได้ถูกโทรออกไป
“คุณถัง?” ผู้ช่วยเสี่ยวโจวผลักประตูเข้ามา
เสี่ยวโจวมองเธอ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป “สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย... การประชุมโครงการกำลังจะเริ่มแล้ว ลูกค้ามาถึงแล้วด้วย พวกเขาเอาสัญญามาแล้ว...”
“ยกเลิกไป”
“หา?” เสี่ยวโจวชะงัก “คุณถัง ประชุมนี้ยกเลิกไม่ได้หรอกค่ะ ทางลูกค้าเร่งมาหลายครั้งแล้ว คุณโจวยังโทรมาโดยเฉพาะ...”
“ฉันบอกให้ยกเลิก”
ถังจิงลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมพาดพนักเก้าอี้ขึ้นมาสะบัด ก่อนสวมลงบนไหล่ ท่าทางมั่นคงจนมองไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ
“แล้วจะให้เหตุผลว่าอะไรคะ? ฉันจะบอกลูกค้าว่ายังไง?”
“บอกไปว่าฉันมีธุระด่วนกะทันหัน”
เธอหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไป
ชาติก่อน เฉินจวินเชิงยืนกรานจะหย่า หลอจื่อจวินพังทลายและสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง
เธอมัวแต่ยุ่งกับงาน จึงขอความช่วยเหลือจากเฮอหาน นับแต่นั้นเฮอหานกับจื่อจวินก็ค่อย ๆ ใกล้ชิดกันและถลำลึกลงไปทีละก้าว
โศกนาฏกรรมทั้งหมดเริ่มต้นจากตรงนี้
ถ้าอย่างนั้นชาตินี้ หากเขียนทุกอย่างใหม่ตั้งแต่ต้นล่ะ?
หากเฮอหานไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาการหย่าของเธอเลยล่ะ?
หากหลอจื่อจวินไม่ใช่อดีตภรรยาที่เปราะบาง น่าเวทนา และชวนให้ทุกคนต้องสงสารคอยปกป้องอีกต่อไปล่ะ?
ชาตินี้ฉันจะรักษาเส้นแบ่งนี้ไว้ให้ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ยอมให้เฮอหานเข้าใกล้หลอจื่อจวินแม้แต่ก้าวเดียว
หลอจื่อจวินจะเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันตลอดไป
ส่วนฉัน ถังจิง จะได้ก้าวเข้าสู่ชีวิตแต่งงานเคียงข้างเฮอหานในที่สุด
ประตูลิฟต์ปิดลง ภายในห้องโดยสารมีเพียงเธอคนเดียว
เงาสะท้อนของเธอปรากฏบนผนังโลหะ เครื่องสำอางยังเรียบร้อย คิ้วตาคมเข้ม เป็นใบหน้าของหญิงสาวผู้ประสบความสำเร็จในที่ทำงานอย่างเห็นได้ชัด
ในตอนนั้น โทรศัพท์สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
ข้อความจากเฮอหาน