หลอจื่อจวินหัวเราะเย็นชาในใจ
หลิงหลิงหย่าขาดและต้องเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ง่ายเลย เพราะอย่างนั้นทางออกของคุณก็คือสร้างผู้หญิงที่หย่าขาดและต้องเลี้ยงลูกคนเดียวขึ้นมาอีกคน แล้วให้ฉันมารับบทเป็นคนที่ “ไม่ง่าย” แทนเธออย่างนั้นหรือ?
แต่เธอไม่ได้พูดออกไป
“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”
เขาพูดออกมาเอง ทั้งชื่อ ข้อเท็จจริง และเวลา ทุกอย่างถูกพูดออกมาจนครบทุกคำ กระจ่างชัดอยู่ในอากาศ และถูกบันทึกลงในเครื่องอัดเสียงเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในกล่องยา บนโต๊ะกลางห้องรับแขกด้วย
นิ้วของหลอจื่อจวินเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายลง สีหน้าของเธอสงบนิ่งอย่างผิดปกติ
เฉินจวินเชิงคงไม่คิดว่าเธอจะสงบนิ่งได้ขนาดนี้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวมาข้างหน้า น้ำเสียงแฝงความโล่งอกบางอย่าง คล้ายความรู้สึกปลดเปลื้องที่ได้สารภาพออกมาเสียที
“จื่อจวิน ไม่ต้องห่วง เรื่องข้อตกลงหย่า ฉันจะให้ทนายร่างให้ ส่วนเรื่องทรัพย์สิน ฉันจะไม่เอาเปรียบเธอ...”
“บ้านต้องเป็นของฉัน”
น้ำเสียงของหลอจื่อจวินเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“ผิงเอ๋อร์ต้องมีบ้านที่มั่นคง บ้านหลังนี้เป็นที่ที่เขาอยู่มาตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ โรงเรียนของเขาก็อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เพื่อน ๆ ของเขาก็อยู่แถวนี้กันหมด”
“แล้วก็เรื่องผิงเอ๋อร์ สิทธิ์เลี้ยงดูต้องเป็นของฉัน”
สีหน้าของเฉินจวินเชิงเปลี่ยนไป
เขาผุดลุกขึ้นยืน เสียงสูงขึ้นทันที จากผู้ชายที่เมื่อครู่ยังขอโทษยอมรับผิด พูดแต่เรื่อง “ชดเชย” กลับกลายเป็นคนละคนในพริบตา
“ไม่ได้ ผิงเอ๋อร์ใช้นามสกุลเฉิน เขาเป็นลูกชายของฉัน เขาต้องอยู่กับฉัน”