เฉินจวินเชิงเห็นข้อความในวีแชตตอนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาบ้านหลิงหลิง
หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ เขาก้มมองเพียงแวบเดียว ร่างกายก็พลันแข็งทื่อ
“ฉันคิดได้แล้ว ฉันตกลงหย่า เราจากกันด้วยดีเถอะ”
เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำสามรอบ
หลิงหลิงชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัว มือเช็ดคราบน้ำไปพลาง ยิ้มถามไปพลาง “เป็นอะไรไป? ใครส่งข้อความมาเหรอ?”
“เรื่องที่บริษัท” เฉินจวินเชิงลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ “ผมต้องกลับไปสักหน่อย”
รอยยิ้มของหลิงหลิงชะงักค้าง
แต่เธอไม่ได้ซักถาม เพียงพูดว่า “ขับรถดี ๆ นะ” แล้วหันกลับเข้าไปในครัว
เสียงน้ำจากก๊อกดังขึ้นอีกครั้ง
จากหมู่บ้านที่หลิงหลิงพักอยู่ไปถึงบ้านของเขากับหลอจื่อจวิน ระบบนำทางบอกว่าใช้เวลา 22 นาที แต่เขาไปถึงในเวลาเพียง 14 นาที
ทันทีที่ประตูเปิด สิ่งแรกที่เขาเห็นคือรองเท้าแตะตรงโถงทางเข้า รองเท้าคู่ที่มีรูปอุลตร้าแมนของผิงเอ๋อร์
รองเท้าข้างขวาของอุลตร้าแมนพลิกตะแคง พื้นรองเท้าหงายขึ้น เผยให้เห็นลายที่สึกจนแทบมองไม่ออก
เขาจ้องรองเท้าเล็ก ๆ ที่พลิกคว่ำอยู่นั้นสองวินาที
“พ่อ!”
ผิงเอ๋อร์วิ่งพรวดออกมาจากห้องนั่งเล่น เท้าเปล่าเหยียบพื้นดังแปะ ๆ ก่อนจะพุ่งเข้าชนอ้อมอกเขา แขนเล็กทั้งสองข้างกอดขาเขาไว้แน่น แรงพุ่งนั้นเกือบทำให้เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว แรงของเด็ก 8 ขวบประหนึ่งก้อนหินร้อนจัดที่กระแทกเข้ากับหัวเข่า