วันรุ่งขึ้น
เจ้าเจิ้งกลับเข้าห้อง เปลี่ยนเสื้อโค้ทฝ้าย
ออกจากบ้าน
ออกจากลานสี่เหลี่ยม เดินไปตามซอยทางใต้
เดิมทีตั้งใจจะไปเดินดูแถวโรงงานรีดเหล็ก
เดินมาครึ่งทาง เขาก็หยุดฝีเท้า
ข้างหน้าคือสถานีรับซื้อของเก่าดาวแดง
หน้าประตูมีป้ายไม้แขวนอยู่
ป้ายเก่าแล้ว มุมแตกปริ
ในลานกองกระสอบ เหล็กเก่า ขวดแก้วแตก ลังกระดาษเก่า
ใต้กำแพงยังมีหนังสือพิมพ์เก่าหน้าด้านมัดรวมอยู่หลายกำ
คนแก่คนหนึ่งนั่งผิงไฟอยู่ที่ห้องยาม มือถือยาเส้นสาย
เจ้าเจิ้งมองสองสามที
ฝีเท้าช้าลง
สถานีรับซื้อของเก่า
ก็เป็นหน่วยงานเหมือนกัน
ถึงแม้จะไม่หรูหราเท่าโรงงานรีดเหล็ก แต่มีตรายาง มีเงินเดือน มีสมุดปันส่วน
สำคัญที่สุดคือ ที่นี่ได้สัมผัสของเก่า
หนังสือเก่า เฟอร์นิเจอร์เก่า ทองแดงเหล็กเก่า
หลายคนดูไม่เห็นค่า
ของรกในสายตาคนอื่น ในสายตาเจ้าเจิ้ง ไม่ได้เป็นของรกเสมอไป
บางทีวันไหนอาจเจอของดีก็ได้
เขาเดินเข้าไป หยิบซองบุหรี่ต้าเฉียนเหมินจากกระเป๋า ดึงออกมามวนหนึ่งส่งให้
"ลุงครับ ขอถามอะไรหน่อย"
คนแก่งะเงยมองเขา
ดูก่อนที่บุหรี่
แล้วมองที่คน
สุดท้ายถึงยอมยื่นมือรับ
"ว่าไง"
เจ้าเจิ้งจุดไม้ขีด จุดไฟให้เขา
"สถานีรับคนไหมครับ?"
คนแก่สูบเข้าไปหนึ่งคำ ควันลอยออกจากรูจมูก
"ถามฉันเหรอ?"
เขาชี้ไปที่ตัวเอง
"ฉันเฝ้าประตู"
"ต้องถามหัวหน้า"
เจ้าเจิ้งยิ้ม
"หัวหน้าอยู่ห้องไหน?"
คนแก่ชี้ปากเข้าไปในลาน
"ห้องทำงานเล็กฝั่งตะวันออก"
"แต่อย่าหวังมากเกินไป"
"ตอนนี้หนึ่งรูหนึ่งหัวไชเท้า ใครบ้างไม่มีญาติรอทำงาน?"
เจ้าเจิ้งยื่นบุหรี่อีกมวน
"ลุงแซ่อะไรครับ?"
คนแก่มองบุหรี่มวนนั้น หนังตากระตุก