เจียจางซือสะท้านไปทั้งตัวโดยสัญชาตญาณ
ตอนนี้แกกลัวเจ้าเจิ้งของจริงแล้ว
แต่เงินห้าหยวนลอยอยู่ตรงหน้า แกก็เสียดายไม่อยากถอย
"หักอะไร?"
เจ้าเจิ้งพูดเสียงเรียบ:
"ค่านายประตูรูผนังไง"
"เมื่อคืนยายตัวโตขนาดนั้น ใช้ตัวฟาดเปิดช่องสมาชิกให้กำแพงเขาไปตั้งหนึ่งรู ต้องจ่ายค่าเดินทางให้คุณยายหน่อยไม่ใช่หรือ?"
ทั้งลานหัวเราะกันท้องแข็ง
ซวีต้าเมายิ่งกว่านั้น นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นตบขาตัวเองปัง ๆ
"พี่เจิ้งพูดได้โดนใจสุด ๆ"
"ป้าเจีย นี่คุณผ่าทางเข้ากำแพงเป็นรายเดือนเลยนะ!"
เจียจางซือหน้าแดงเป็นม่วง
"เจ้าเจิ้ง! ไม่ต้องมายุ่งเรื่องชาวบ้าน!"
"ฉันนี่กล้าทำเพื่อความถูกต้อง!"
เจ้าเจิ้งยิ้ม
"เพื่อความถูกต้อง?"
"ประตูอยู่ข้างหน้าไม่เดิน ดันเอาจอบขุดกำแพง"
"นั่นไม่ใช่ความกล้าหาญ นั่นมันตาโลภ"
พูดจบประโยคเดียว ฉีกผ้าแพรที่ปิดหน้าความอับอายออกหมด
คนในลานยิ่งหัวเราะดังขึ้น
เจียจางซือเดือด ยกมือจะตบขาร้องโวยวาย
แต่ยังไม่ทันจะร้อง เสียงกรีดร้องของยายหูหนวกก็ดังมาจากบ้านหลังใน
"อย่าล็อกประตูสิ!"
"ฉันจะนอน!"
"ให้ฉันได้นอนสักพักเถอะนะ!"
เสียงแหลมและสั่น ฟังแล้วไม่ปกติเลย
เสียงหัวเราะในลานลดลงทันที
อี้จงไห่สีหน้าเปลี่ยนทันที
เขากลัวไม่ใช่เจียจางซือ
เขากลัวยายแก่จะร้องต่อไม่หยุด
สองสามวันนี้ยายแก่นอนไม่หลับ สภาพจิตใจแย่ลงทุกวัน ปากก็เริ่มปากโป้งมากขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าปล่อยให้คนทั้งลานมานั่งล้อมฟังต่อไป แล้วแกจะพรั่งพรูอะไรออกมาอีกล่ะ?
อี้จงไห่กัดฟัน หยิบเงินหนึ่งหยวนออกมาจากกระเป๋า