“กู้นอนไม่หลับ...”
“กี่...กี่วันแล้ว...”
ป้าคนโตเห็นยายแก่ผ่ายผอมเหลือแต่ซีกโครงแบบนั้น วงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เจ้าเจิ้งเอามือกอดอกยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำเสียงจริงใจจนจับผิดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว “ป้าคนโต สภาพยายคนนี้ไม่ปกติเลยนะครับ สี่คืนไม่ได้หลับตาแล้วใช่ไหม ต่อให้เป็นพระอรหันต์เหล็กกล้าก็ทนไหว้ไม่ได้หรอก กินยาก็ไม่ดีขึ้น ไม่ลองคิดส่งโรงพยาบาลโรคจิตดูหน่อยเหรอครับ”
ป้าคนโตกำลังซับน้ำตายังไม่ได้ตอบ ยายหูหนวกที่ทรุดอยู่บนแท่นหินก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
สายตาของนางไม่ได้มองใครเลย เป็นการพูดคนเดียวของคนที่สติแตกเต็มที
“เขาต้องไป...”
“ไอ้หนุ่มนั่น...ไม่ไปไม่ได้...”
ป้าคนโตชะงักค้าง เจ้าเจิ้งแววตาเผยความขบขันเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ขยับตัว
เสียงละเมอขาด ๆ โดน ๆ ลอยไปตามลมหนาวยามราตรี เข้าหูของทุกคนในลานที่ต่างเงี่ยหูฟัง
“จงไห่พูดแล้ว...ต้องจัดการเขาออกไป...”
“บ้าน...บ้านต้องว่างออกมา...”
“ต่อไป...ทุกอย่างเป็นของจงไห่...”
วินาทีนั้น ทั้งลานกลางเงียบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น
หยานปู้กุ้ยที่โผล่หัวครึ่งเดียวออกมาจากลานหน้า ติดค้างอยู่ที่ซอกประตู หายใจแทบกลั้นไว้
เงาร่างหลังม่านผ้าของบ้านหลิวไห่จงพุ่งเข้าไปแนบกับกระจกในพริบตา
แม้แต่ฉินหวยหรูก็ยังอุ้มเสี่ยวตั่งแนบอก ปิดปากเด็กแน่น หลบซ่อนอยู่หลังประตูบ้านตระกูลเจียที่มืดมิด ไม่กล้าหายใจแรง