เวลาสิบเอ็ดโมงกว่าๆ กลางดึก
ตอนที่เจ้าเจิ้งออกจากห้องตะวันตกมา ในลานก็เงียบสนิทแล้ว
ไฟในบ้านทุกหลังดับหมดแล้ว
มีเพียงห้องของหยานปู้กุ้ยที่ลานหน้ายังคงมีแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสีเหลืองๆ ส่องออกมา
เจ้านักคิดเลขคนนั้น แปดทศากำลังนั่งคิดบัญชีอยู่แน่ๆ
เจ้าเจิ้งไม่ได้ออกทางประตูใหญ่
เขามุ่งหน้าไปที่กำแพงด้านหลังของลานหลัง ปลายเท้าแตะขอบกำแพงเบาๆ มือหนึ่งยึดขอบกำแพงไว้ ร่างทั้งร่างพลิ้วออกไปอย่างแผ่วเบา
ลงพื้นโดยไม่มีเสียง
ร่างกายที่ระบบเสริมพลังให้สองเท่า ไม่ได้เอาไว้แค่โชว์
ร่างกายอายุยี่สิบเอ็ดปีนี้ ตอนนี้คล่องแคล่วกว่าช่วงพีคของชาติก่อนซะอีก
ปักกิ่งในคืนฤดูหนาว หนาวจนกระดูกแทบจะแตก
เจ้าเจิ้งรวบเสื้อโค้ทฝ้ายให้กระชับ สวมหมวกเก่าๆ ปิดหน้าครึ่งหนึ่ง แล้วเดินเลาะไปตามตรอกเล็กๆ ทางทิศตะวันออก
ข่าวที่ได้ยินติดฝากำแพงของร้านสหกรณ์ตอนกลางวัน เขาจำได้แม่น
นอกดงจื๋อเหมิน
ถัดจากคูเมืองขึ้นไปทางเหนือ
ตลาดผี
เขาไม่ได้เดินถนนใหญ่ เลือกเดินซอกตรอกแคบๆ
เดินไปประมาณสี่สิบนาที
ข้ามคูเมืองมา เลี้ยวขึ้นเหนือ
เบื้องหน้าเป็นย่านตรอกเก่าแก่
ปูนฉาบกำแพงหลุดร่อน ประตูโถงดำคล้ำ ลมพัด ต้นหญ้าแห้งกลิ้งไปตามพื้น
ที่ปากตรอกมีคนผอมๆ คนหนึ่งนั่งยองๆ สวมเสื้อโค้ทฝ้ายมิดชิด ปากคาบบุหรี่ที่ยังไม่จุด
เจ้าเจิ้งเดินเข้าไป
"หาของใช่ไหม"
คนผอมเงยหน้ามองเขาสำรวจสองสามที
"กี่คนกิน?"
"ฉันคนเดียว"
คนผอมยื่นนิ้วหนึ่งนิ้ว