ระหว่างทางกลับเข้าเมือง เขาแวะเข้าร้านสหกรณ์แดงดาวบนถนนหนานลั่วกู่ซ่างอีกครั้ง
พนักงานขายยังคงเป็นผู้หญิงอ้วนคนเดิม
เธอนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์กะเทาะเมล็ดแตงโม ขี้เกียจแม้กระทั่งจะเงยหน้าขึ้นมอง
เจ้าเจิ้งเดินเข้าประตู สายตากวาดไปตามชั้นวาง
"สบู่หนึ่งก้อน"
"ผงซักฟอกหนึ่งถุง"
"ไม้ขีดสองกล่อง"
"เกลือหนึ่งชั่ง"
ผู้หญิงอ้วนจึงขยับตัว หยิบของออกมาทีละอย่าง
เจ้าเจิ้งจ่ายเงินและคูปอง
เขาไม่รีบออกไป แต่ชำเลืองมองเข้าไปในเคาน์เตอร์อีกครั้ง
"มีบุหรี่ต้าเฉียนเหมินไหม?"
พนักงานขายเงยหน้าขึ้นมองเขา
"มี เอากี่ซอง?"
"สามซอง"
เธอหยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินสามซองออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ แล้ววางลงบนโต๊ะ
เจ้าเจิ้งชี้ไปที่เหล้าบนชั้นวาง
"เหล้าเอ้อโกโถว สองขวด"
ของทั้งหมดถูกจัดใส่ถุงเรียบร้อย
เจ้าเจิ้งหิ้วออกจากประตู
เดินมาถึงมุมตรอก เขาชะเง้อมองซ้ายขวา
ไม่มีใคร
สบู่ ผงซักฟอก ไม้ขีด เกลือหยาบ บุหรี่ต้าเฉียนเหมิน เหล้าเอ้อโกโถว ทั้งหมดถูกเก็บเข้าพื้นที่วิเศษ
พอเดินกลับมาที่ลานสี่เหลี่ยม มือของเขาว่างเปล่าสะอาด
พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ
เจ้าเจิ้งเดินผ่านประตูมุขฉลุ เพิ่งมาถึงลานกลางก็รู้สึกได้ว่าวันนี้ลานบ้านผิดปกติ
วันนี้คนในลานเยอะกว่าปกติ
ประตูบ้านหลิวไห่จงเปิดอยู่ ข้างในมีคนพูดคุยกันเสียงเบา
หยานปู้กุ้ยยืนอยู่ใต้ชายคาลานหน้า มือกำดินสอ คอยาวยื่นออกไปไกล
ใต้ต้นพุทราลานกลางก็มีคนยืนล้อมเป็นกลุ่ม
ทุกคนพูดเสียงเบา
เหมือนกลัวว่าจะรบกวนอะไรบางอย่าง
เจ้าเจิ้งไม่สนใจ
เขาเดินกลับเข้าห้อง ลากเก้าอี้ไท่ซือออกมานั่งรับแสงตะวันยามเย็น