หากมิใช่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นฟ้ากำเนิด จะมีวิชายิงธนูอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?
สายลับต้าโจวครุ่นคิดจนแทบสมองแตกก็ยังหาคำตอบไม่ได้
เขาปลดน้ำเต้าสุราออกจากเอว กระดกดื่มอึกใหญ่อย่างรวดเร็ว เพื่อขจัดความหวาดกลัวและความหนาวเหน็บในใจ
เขาส่ายศีรษะ เตรียมวิ่งหนีต่อไปให้ไกลลิบ
ทั้งยังตัดสินใจว่า ต่อไปจะไม่เข้าใกล้ป้อมสัญญาณแห่งนี้อีกเด็ดขาด
ทว่าเพิ่งจะขยับเท้า ก็พลันรู้สึกว่าทั่วร่างตึงเกร็ง จึงรีบหันกลับไป แล้วก็เห็นเงาร่างคนสวมเสื้อฟางปรากฏอยู่ห่างจากเขาเพียงสิบก้าวโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใด
สายลับต้าโจวเห็นดังนั้นก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ ขาทั้งสองอ่อนยวบ เกือบทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
เมื่อครู่ เงาร่างนี้เองที่ยืนอยู่บนยอดป้อมสัญญาณ ยิงธนูปลิดชีวิตสหายของเขาไปทีละคน
บางครั้งความหวาดกลัวก็ปลุกความกล้าหาญขึ้นมาได้ สายลับต้าโจวพยายามฝืนประคองเข่าไม่ให้ทรุดลง ขณะเดียวกันก็รีบยกคันธนูขึ้น เตรียมยิงใส่เงาดำ
แต่ก่อนจะทันได้ง้างสายธนู ก็ได้ยินเสียงฟิ้ว ลูกธนูเหล็กดอกหนึ่งพุ่งทะลวงต้นแขนซ้ายของเขาอย่างรวดเร็ว
สายลับต้าโจวร้องโหยหวน คันธนูร่วงลงพื้น
ขณะเดียวกัน เงาร่างสีดำก็พุ่งเข้ามา ก่อนหยุดยืนตรงหน้าสายลับต้าโจว เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าแข็งกร้าวได้รูป ชัดเจนว่าเป็นลู่เฟิงเหนียน
สายลับต้าโจวเองก็ไม่ธรรมดา แม้แขนซ้ายจะถูกลูกธนูปัก แต่เมื่อลู่เฟิงเหนียนเข้ามาใกล้ มือขวาก็ชักดาบโค้งที่เอวออกมาอย่างฉับพลัน ฟันเข้าใส่ลู่เฟิงเหนียนอย่างรวดเร็ว