ลู่เสี่ยวอวี่รีบกล่าวตามมาด้วยว่า “พี่ใหญ่ ข้าเคยได้ยินบิดาพูดว่าข้างในถ้ำตะพาบเฒ่ามีปีศาจอยู่จริง ท่านไปที่นั่นไม่ได้”
ลู่เฟิงเหนียนรอจนหลิ่วอวิ๋นเจวียนกับลู่เสี่ยวอวี่สงบลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านแม่ เรื่องในถ้ำตะพาบเฒ่ามีปีศาจหรือไม่นั้น แท้จริงแล้วไม่มีใครรู้แน่ชัด
เมื่อครู่ข้าไปพูดคุยกับผู้เฒ่าหลายคนในหมู่บ้านมา พวกเขาบอกว่าบรรพชนของหมู่บ้านเคยเข้าไปในถ้ำตะพาบเฒ่ามาก่อน แต่พอเห็นเงาดำเพียงแวบเดียวก็พากันวิ่งหนีออกมา
เงาดำนั่นอาจเป็นแค่โขดหินใต้น้ำก็ได้
กระแสน้ำในแม่น้ำลดลงอย่างกะทันหัน ย่อมต้องมีสาเหตุ หากหาสาเหตุพบและแก้ปัญหาได้ หมู่บ้านเม่าเอ๋อกับหมู่บ้านซ่างเจียก็จะไม่ขาดแคลนน้ำอีก และความขัดแย้งก็จะหมดไปด้วย”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนเสริมขึ้นว่า “แล้วถ้าข้างในมีปีศาจตะพาบเฒ่าเล่า?”
ลู่เฟิงเหนียนเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าแค่จะไปดูก่อนเท่านั้น หากมีอันตราย ข้าย่อมไม่เข้าไปในถ้ำแน่”
เมื่อเห็นหลิ่วอวิ๋นเจวียนยังจะพูดต่อ เขาก็เอ่ยเสริมว่า “ท่านแม่ วางใจเถิด คราวนี้คนที่จะไปถ้ำตะพาบเฒ่าไม่ได้มีแค่คนจากหมู่บ้านเม่าเอ๋อของเรา คนจากหมู่บ้านซ่างเจียก็จะไปด้วย
หยางไคผู้มีฝีมือยิงธนูร้ายกาจคนนั้นก็จะไปกับพวกเราด้วย”
“คนจากหมู่บ้านซ่างเจียจะไปด้วยหรือ?” หลิ่วอวิ๋นเจวียนดูแปลกใจไม่น้อย
ลู่เสี่ยวอวี่รีบกล่าวว่า “พี่ใหญ่ หมู่บ้านเม่าเอ๋อกับหมู่บ้านซ่างเจียของเราเป็นศัตรูกันอย่างหนักนะเจ้าคะ”