หวังเถี่ยจู้กล่าวเสียงเบา “ใต้เท้า ทหารที่เฝ้าประตูค่ายมาบอกว่า มีคนมาหาท่านที่หน้าประตูค่ายขอรับ”
“มาหาข้า?”
ลู่เฟิงเหนียนเผยสีหน้าฉงน
ในด่านสือหยาง เขาไม่มีคนคุ้นเคยอะไรนัก
หากอวี๋ซื่อไห่ต้องการพบเขา ย่อมมีช่องทางอื่น ไม่จำเป็นต้องผ่านประตูใหญ่
หวังเถี่ยจู้กล่าวเสริม “เป็นผู้หญิงขอรับ”
“ผู้หญิง?”
ลู่เฟิงเหนียนยิ่งฉงนใจ
เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเบา “หน้าตาเป็นอย่างไร?”
หวังเถี่ยจู้ส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ทหารที่เฝ้าประตูค่ายแค่บอกว่าเป็นผู้หญิงขอรับ”
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กล่าวเสริม “ให้ข้าไปดูไหมขอรับ?”
ลู่เฟิงเหนียนเหลือบมองไม้เท้าของเขา “รอเจ้ากลับมาจากดู ข้าคงอาบน้ำแล้วเข้านอนได้พอดี”
หวังเถี่ยจู้เกาศีรษะอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าจะให้คนอื่นไปดูแทนขอรับ”
กล่าวจบก็รีบหมุนตัวออกจากห้องไป
ครู่ต่อมา ทหารคนสนิทผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟิงเหนียนถามเสียงเบา “เป็นใคร?”
ทหารคนสนิทตอบเสียงขรึม “ใต้เท้า สตรีที่มาหาท่านชื่อว่าตู้หว่านถิงขอรับ”
“ตู้หว่านถิง?”
ลู่เฟิงเหนียนงุนงง เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
ทหารคนสนิทกล่าวต่อ “ข้าถามนางว่ามีธุระอะไร นางก็ไม่ยอมบอก บอกเพียงว่าต้องการพบท่านขอรับ”
ลู่เฟิงเหนียนถาม “นางหน้าตาเป็นอย่างไร?”
ทหารคนสนิทตอบอย่างรวดเร็ว “ดูท่าทางอายุราวสามสิบกว่า หน้าตาสะสวยดูเรียบร้อย...”
หลังฟังคำบรรยายของทหารคนสนิท ลู่เฟิงเหนียนก็รู้เสียทีว่าสตรีที่มาหาเขาเป็นใคร
ที่แท้ก็คือแม่ค้าร้านเต้าฮวยที่เขาพบเข้าโดยบังเอิญบนถนนเมื่อช่วงก่อน