ลู่เฟิงเหนียนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนถามอีกว่า “พี่ชายทั้งสองเคยได้ยินเรื่องเซียนหรือไม่ ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นฟ้ากำเนิดเกี่ยวข้องกับเซียนหรือเปล่า?”
ชายร่างสูงรีบโบกมือ “นั่นเป็นคนละเรื่องกัน ผู้ฝึกยุทธ์เพียงเหนือกว่าคนทั่วไปในโลกมนุษย์อยู่ขั้นหนึ่ง แต่หากเทียบกับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว กลับไร้ค่าโดยสิ้นเชิง”
ชายร่างเตี้ยกล่าวเสริม “เซียนที่เจ้าพูดถึง น่าจะหมายถึงผู้บำเพ็ญเพียร ผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านี้มักครอบครองถ้ำสวรรค์และแดนมงคล ไม่กินอาหารของปุถุชน ฝึกฝนวิถีแห่งการบรรลุเซียน ทั้งยังเหินฟ้าบินได้ มีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง
ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ฝึกฝนเพียงร่างกาย ขัดเกลาหมัดเท้าและวิชาดาบกระบี่ ทั้งสองฝ่ายมิอาจนำมาเทียบกันได้
หากพบผู้บำเพ็ญเพียร ผู้ฝึกยุทธ์ก็ไม่ต่างจากพวกเรา ได้แต่แหงนมองพวกเขาเท่านั้น”
เมื่อได้ฟังเช่นนี้ ลู่เฟิงเหนียนก็ประเมินว่าวิชายิงธนูที่ตนฝึกฝนน่าจะอยู่ในขอบเขตของผู้ฝึกยุทธ์ และอาจยังไม่ถึงระดับผู้บำเพ็ญเพียร
เดิมทีลู่เฟิงเหนียนอยากสอบถามเรื่องผู้ฝึกยุทธ์กับผู้บำเพ็ญเพียรให้มากกว่านี้ ทว่าพ่อค้าเร่ทั้งสองก็รู้เรื่องไม่มากนัก
เรื่องที่พวกเขาเล่าส่วนใหญ่ไม่ได้พบเห็นด้วยตนเอง เป็นเพียงข่าวลือที่ได้ยินต่อกันมา
…………
หลังจากกินบะหมี่น้ำแกะเสร็จ เขาก็เดินเตร็ดเตร่ไปตามถนนต่อ จนถึงยามเซินจึงหาบของไปยังร้านหนังสัตว์ฝูหยวน
ฟางตงบอกว่าลูกค้าประจำคนนั้นรับเอ็นเสือไปแล้ว และรับปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้