ถนนตงเหอแห่งด่านสือหยาง เป็นหนึ่งในถนนที่คึกคักเจริญรุ่งเรืองที่สุด รองจากถนนหลิวอิ๋น
พ่อค้าเดินทางมารวมตัวกัน ผู้คนสัญจรขวักไขว่ไม่ขาดสาย
ลู่เฟิงเหนียนเดินทอดน่องอยู่บนถนนตงเหอ พลางครุ่นคิดถึงสถานการณ์เบื้องหน้า
เมื่อเดินมาถึงช่วงกลางถนนตงเหอ เขาก็พลันหยุดฝีเท้า สายตาจับจ้องไปยังขอทานตรงหัวมุมถนน สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
ขอทานผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บ น่องขวาที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีบาดแผลฉกรรจ์ยาวเกือบหนึ่งฉื่อ
บาดแผลมีหนองไหลเยิ้ม ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ฝูงแมลงวันบินวนอยู่รอบตัวเขา
ผู้คนที่เดินผ่านต่างพากันยกมือปิดจมูก แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ขอทานผมเผ้ารุงรัง ใบหน้าเปรอะเปื้อน เส้นผมสกปรกจับตัวเป็นก้อน แทบจะบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
ทว่าลู่เฟิงเหนียนสายตาเฉียบคม เพียงมองแวบเดียวก็เห็นว่าขอทานผู้นี้คล้ายคนผู้หนึ่งอย่างยิ่ง
ทั้งรูปร่างและส่วนสูงก็ใกล้เคียงกัน
คนผู้นั้นคือหวังเถี่ยจู้
คราวก่อน เขาออกเดินทางจากแคว้นหลิ่วพร้อมลู่เฟิงเหนียน มายังด่านสือหยางเพื่อเป็นทหาร
หลังมาถึงด่านสือหยาง ทหารใหม่จากแคว้นหลิ่วเหล่านี้ก็ถูกแยกย้ายไปอยู่ในกองทัพต่าง ๆ ทั้งหมู่ กอง และค่าย
นับแต่นั้นมา ลู่เฟิงเหนียนก็ไม่เคยพบหวังเถี่ยจู้อีกเลย
เขาคือหวังเถี่ยจู้หรือ?
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจ ลู่เฟิงเหนียนก็ส่ายหน้าไม่หยุด
หวังเถี่ยจู้น่าจะกำลังรับราชการทหารอยู่ในกองทัพสักแห่ง แล้วจะกลายเป็นขอทานข้างถนนได้อย่างไร?