หยางไคขมวดคิ้ว “เมื่อก่อนยามหมู่บ้านเม่าเอ๋อได้เปรียบ พวกเจ้าก็ปิดกั้นลำน้ำเสียจนหมู่บ้านของพวกเราต้องอาศัยบ่อน้ำเก่าเลี้ยงชีวิต
ยามนี้พวกเจ้าตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ กลับจะมาแบ่งสายน้ำกับพวกเราอย่างเท่าเทียม เช่นนี้สมเหตุสมผลหรือ?”
ลู่เฟิงเหนียนส่ายหน้า “ย่อมไม่สมเหตุสมผล แต่หากไม่แบ่งน้ำกันอย่างเท่าเทียม หมู่บ้านเม่าเอ๋อของพวกเราก็ไม่มีทางรอด คงต้องสู้ตายกับพวกเจ้าเท่านั้น”
หยางไคเหลือบตามองเล็กน้อย “พูดไปพูดมา สุดท้ายก็ต้องใช้กำลังแก้ปัญหาอยู่ดี”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็หันไปมองจ้าวเทียนหมิงที่อยู่ใต้คันกั้นน้ำ “จ้าวเทียนหมิงยืนรออยู่ข้างล่าง แสดงว่าตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านเม่าเอ๋อล้วนฝากความหวังไว้ที่เจ้า
มาเถิด ให้ข้าได้เห็นวิชายิงธนูของเจ้า
หากเอาชนะข้าได้ เรื่องระหว่างสองหมู่บ้านก็ยังพอเจรจากันต่อได้
แต่ถ้าเอาชนะข้าไม่ได้ พวกเจ้าจะเอาอะไรมาต่อสู้กับพวกเรา?”
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเราก็ประลองกันสักตั้ง แต่ก่อนประลอง ต้องตกลงของเดิมพันให้เรียบร้อยเสียก่อน
หากข้าชนะ พวกเจ้าต้องปล่อยคน แล้วเปิดคันกั้นน้ำ ให้สองหมู่บ้านแบ่งน้ำกันอย่างเท่าเทียม”
หยางไคส่ายหน้า “หากเจ้าชนะ เรื่องสายน้ำเราค่อยหารือกันต่อ ส่วนจะจัดการอย่างไร ก็ต้องดูผลการหารืออีกที
ส่วนเรื่องปล่อยคน จ้าวกังแพ้การประลองยิงธนูแล้วยังไม่ยอมรับ แถมลอบยิงธนูใส่ข้า หากข้าหลบไม่ทัน ป่านนี้คงถูกพวกเขาทำร้ายไปแล้ว
นี่เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างข้ากับพวกเขา ไม่เกี่ยวกับเรื่องสายน้ำ อย่าเอามาปะปนกัน”