ชายหนวดเคราดำไร้เรี่ยวแรงจะลุกขึ้น ได้แต่พิงต้นไม้เก่าแก่แล้วนั่งลง ก่อนแค่นหัวเราะเย็นชา “รองผู้บังคับกองแห่งกองลาดตระเวนผู้ยิ่งใหญ่ ถูกข้าไล่ล่าจนไม่ต่างจากสุนัขไร้บ้าน ต่อให้ตายก็นับว่าคุ้มแล้ว!
เข้ามาสิ แซ่เหยา มีวิชาอะไรก็งัดออกมาให้หมด หากท่านปู่สี่ไห่ผู้นี้ร้องแม้แต่ครึ่งเสียง ก็ถือว่าเจ้าเป็นฝ่ายชนะ!”
“ปากคอเราะร้ายนัก!”
เหยาซานหลินแววตาเหี้ยมเกรียม “เดี๋ยวข้าจะดูว่าเจ้ายังปากแข็งได้อีกหรือไม่! ตอนนี้ข้าจะตัดเอ็นข้อเท้าของเจ้าก่อน ตัดความหวังสุดท้ายของเจ้าเสีย!”
สิ้นเสียง เขาก็เงื้อดาบโค้งในมือ ฟันฉับเข้าใส่ข้อเท้าของชายหนวดเคราดำอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นเอง เสียงฟิ้วพลันดังขึ้น ลูกธนูเหล็กดอกหนึ่งแหวกม่านราตรีอันมืดมิด พุ่งมาจากปากหุบเขา
เหยาซานหลินสมกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นฟ้ากำเนิดระดับสาม ปฏิกิริยาว่องไวยิ่งนัก ขณะลูกธนูเหล็กพุ่งเข้ามา เขาก็หันขวับพร้อมฟาดดาบโค้งในมือออกไป
เสียงเคร้งดังขึ้น ลูกธนูเหล็กถูกดาบโค้งฟันกระเด็น
ทว่าเสียงลูกธนูแหวกอากาศพลันดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ดังต่อเนื่องถึงสี่เสียง
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
แม้ฝนยังคงตก แต่เสียงลูกธนูทั้งสี่ดอกแหวกอากาศก้องกังวานเป็นพิเศษกลางหุบเขา
จากนั้นลูกธนูเหล็กสี่ดอกก็พุ่งตามกันมาแทบเป็นเส้นตรง เสียงหวีดหวิวดังสนั่น เป้าหมายคือเหยาซานหลินโดยตรง
สีหน้าเหยาซานหลินแปรเปลี่ยนอย่างหนัก แววตาฉายความสิ้นหวัง
เมื่อครู่เขาทุ่มกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อฟันลูกธนูดอกแรกให้กระเด็นแล้ว
เผชิญหน้ากับลูกธนูสี่ดอก เขาไร้กำลังจะต้านทานโดยสิ้นเชิง