ลู่เฟิงเหนียนกลอกตาใส่ “เจ้าเป็นคนอย่างไร ในใจไม่มีตัวเลขบ้างหรือ? กิจการที่ทำเงินก้อนโตเช่นนี้ หากให้เจ้าดูแล เจ้าจะห้ามใจไม่ยื่นมือเข้ากระเป๋าได้หรือ?”
ลู่หยางหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
ลู่เฟิงเหนียนหันไปมองสยงชี “ให้เจ้ามาดูแล ไม่ได้หมายความว่าจะให้ลงไปเกี่ยวข้องกับการขายสบู่โดยตรง แค่คอยจับตาดูคนขายสบู่เหล่านั้นให้ดีก็พอ
ข้าขอบอกพวกเจ้าไว้ก่อนว่า กิจการเหล่านี้สำคัญยิ่งต่ออนาคตของค่ายเซียนเติง ว่าจะพัฒนาไปได้ไกลเพียงใด”
ริมฝีปากสยงชีขยับคล้ายอยากพูด แต่ก็หยุดไว้
ลู่เฟิงเหนียนเอ่ยเสียงเบา “หากแม้แต่กิจการเดียวก็ยังบริหารไม่ดี แล้วจะเป็นแม่ทัพผู้วางแผนอยู่หลังม่านได้อย่างไร?”
คราวนี้สยงชีจึงพยักหน้า “ข้าจะทำตามที่ผู้บังคับกองจัดการขอรับ”
ลู่เฟิงเหนียนหันไปทางหวังเถี่ยจู้ “เจ้าก็เช่นกัน จงเรียนรู้วิธีทำให้น้ำตาลขาวบริสุทธิ์ให้ดี ต่อไปกิจการนี้จะให้เจ้าดูแล”
หวังเถี่ยจู้รู้ดีว่าเรื่องนี้สำคัญเพียงใด จึงพยักหน้า “ข้าทราบแล้ว”
ลู่หยางเผยสีหน้าอิจฉา สายตากวาดมองชายฉกรรจ์ที่กำลังหมักสุราไปมา
ลู่เฟิงเหนียนถามเสียงต่ำ “เจ้าอยากรับผิดชอบกิจการหมักสุราและขายสุราหรือ?”
ลู่หยางพลันมีสีหน้ายินดี รีบพยักหน้ารัว
ลู่เฟิงเหนียนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนถามต่อ “เจ้ารู้หรือไม่ว่า หากพวกเราหมักสุราที่มีฤทธิ์แรงได้ จะหมายถึงอะไร?”
ลู่หยางตอบอย่างรวดเร็ว “ข้าย่อมรู้ หากพวกเรามีสุราแรง กิจการโรงสุราในด่านสือหยางต่อไปย่อมต้องขึ้นอยู่กับพวกเรา!”