ลู่เฟิงเหนียนวางใจลงได้ในที่สุด จึงไม่รั้งรออีก ออกจากอำเภอชิงเหอ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเม่าเอ๋อ
ตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก
ลู่เฟิงเหนียนมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านเม่าเอ๋อ ก็เห็นพี่หลิว ป้าหม่า และท่านป้าจางนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นหลิวเก่าอีกครั้ง
คราวนี้บนตัวเขาไม่มีเหยื่อที่ล่าได้ ทั้งยังไม่ได้บรรทุกสินค้าอะไรมามาก จึงเดินเข้าหมู่บ้านอย่างเปิดเผย
“เฟิงเหนียน ไปไหนมาหรือ?”
พี่หลิวยังคงเป็นคนแรกที่เห็นลู่เฟิงเหนียน นางถามด้วยรอยยิ้มสดใสเต็มใบหน้า
ป้าหม่าเอ่ยตามมาว่า “เฟิงเหนียน เจ้าไปอำเภอมาอีกแล้วหรือ?”
ขณะกล่าวเช่นนี้ นางก็ยิ้มกว้างไม่ต่างจากพี่หลิว
ลู่เฟิงเหนียนส่ายหน้า “เปล่าขอรับ แค่ออกไปเดินเล่นนอกหมู่บ้านมาเท่านั้น”
พลางพูด เขาก็เร่งฝีเท้าเดินผ่านต้นหลิวเก่าไป ไม่อยากพัวพันกับหญิงทั้งสามคนนี้ให้มากความ
ท่านป้าจางพลันเอ่ยขึ้นว่า “เฟิงเหนียนหน้าตาหล่อเหลาเสียจริง ในหมู่บ้านเม่าเอ๋อของเรา เจ้าเป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
เฟิงเหนียน ให้ป้าหาคู่ครองให้สักคนดีหรือไม่? เป็นญาติรุ่นหลังห่าง ๆ ของป้าเอง หน้าตาดีเป็นสิริมงคล เกื้อหนุนสามี ทั้งยังแข็งแรงมีเรี่ยวแรง งานบ้านงานไร่ก็คล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง แถมสะโพกยังใหญ่ ต้องคลอดลูกง่ายแน่”
ลู่เฟิงเหนียนมีเส้นดำเต็มศีรษะ ทว่าอีกฝ่ายก็หวังดี เขาจึงฝืนยิ้มออกมา “ขอบคุณท่านป้าจาง เรื่องแต่งภรรยา ข้าขอพักไว้ก่อนเถิด”
พี่หลิวกล่าวเสริมว่า “เฟิงเหนียน เจ้าต้องฟังคำเตือนของพี่นะ ผู้ชายแอบกินของหวานนอกบ้านเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว