ชายวัยกลางคนยิ้มบาง ๆ “ชนะเขาแล้ว ยังรู้สึกว่าชนะได้ไม่เด็ดขาดพออีก จื่อหลิน อย่าตั้งมาตรฐานกับตัวเองสูงเกินไป”
เตียวจื่อหลินตอบกลับ “ลูกพี่ลูกน้อง อย่ามาล้อข้าเลย วันนี้ประลองกันแล้วอึดอัดใจนัก”
ที่แท้ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือเตียวจื่อหลง แม่ทัพโหยวจีแห่งกองที่หนึ่งของกองทัพเจิ้นซี
เตียวจื่อหลงส่ายหน้า “อย่าเห็นว่าลู่เฟิงเหนียนเพิ่งเข้าค่ายทหาร แล้วดูแคลนเขาเชียว
เท่าที่ข้ารู้ ลู่เฟิงเหนียนไม่ได้เชี่ยวชาญวิชาดาบ แต่ถนัดวิชายิงธนู
เขายิงธนูต่อเนื่องสี่ดอกได้ และในระยะไม่เกิน 60 จั้ง ยิงไม่พลาดเป้าแม้แต่ครั้งเดียว”
“ธนูต่อเนื่องสี่ดอก ยิงไม่พลาดเป้าเลย!”
เตียวจื่อหลินเผยสีหน้าตื่นตะลึง “มือธนูที่เก่งที่สุดในกองทัพเจิ้นซีของเรา ยังทำได้แค่ยิงธนูต่อเนื่องสามดอก ระยะ 50 จั้งยังพอไหว แต่ถ้าเกิน 60 จั้งก็รับประกันความแม่นยำไม่ได้แล้ว
ลู่เฟิงเหนียนอายุยังน้อย แต่กลับบรรลุขั้นฟ้ากำเนิดระดับหนึ่งแล้ว วิชายิงธนูก็ยังร้ายกาจถึงเพียงนี้อีกหรือ?”
เตียวจื่อหลงพยักหน้า ไม่ได้กล่าวอะไร
เตียวจื่อหลินถามต่อ “เจ้าได้ข่าวนี้มาจากที่ใด?”
เตียวจื่อหลงส่ายหน้า “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ที่มาของข่าว
แค่จำไว้ว่า วันนี้หากลู่เฟิงเหนียนประลองบนเวทีประลองแล้วถอยห่างจากเจ้าได้มากพอ จากนั้นใช้ธนู เจ้าจะเอาชนะเขาได้หรือไม่ก็ยังพูดยาก”
เตียวจื่อหลินกะพริบตา “เจ้าเด็กนี่อายุยังไม่ถึงยี่สิบ กลับเก่งกาจถึงเพียงนี้ พรสวรรค์สูงจนน่าตกใจ”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เผยสีหน้าเสียดาย “น่าเสียดาย ต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้กลับไปอยู่ใต้สังกัดของว่านซง คนไร้ประโยชน์อย่างว่านซงมีแต่จะถ่วงรั้งเขา”