ลู่เฟิงเหนียนพอจะคาดเดาตัวตนของผู้มาเยือนได้แล้ว เขาลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้อง แล้วปลดคันธนูกับลูกธนูที่แขวนอยู่บนผนังลงมา
“เฟิงเหนียน เจ้าจะทำอะไร?”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนเห็นลู่เฟิงเหนียนถือคันธนูอยู่ในมือกะทันหัน ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
ลู่เฟิงเหนียนลดเสียงลง “ท่านแม่ เสี่ยวอวี่ ประเดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเจ้าอย่ากังวลและอย่าเข้ามายุ่ง ปล่อยให้ข้ารับมือเองก็พอ”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนกำลังจะถามถึงเรื่องราวโดยละเอียด เสียงฝีเท้าก็มาหยุดอยู่หน้าประตูแล้ว
จากนั้นเสียงทุบประตูก็ดังปึงปังขึ้น
“ลู่เฟิงเหนียน รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงห้าวกระด้างดังมาจากนอกประตู
“เฟิงเหนียน นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“พี่ใหญ่ เขาเป็นใคร?”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนกับลู่เสี่ยวอวี่ตกใจอย่างเห็นได้ชัด รีบหันไปมองลู่เฟิงเหนียน
ลู่เฟิงเหนียนยิ้มบาง ๆ “ท่านแม่ เสี่ยวอวี่ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอก”
กล่าวจบ เขาก็ก้าวยาวไปหลังประตู ปลดกลอนออก แล้วถอยฉากไปอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น ชายร่างกำยำเปลือยอกก็พุ่งเข้ามาด้วยโทสะ
หน้าตาของเขาคล้ายจ้าวกังอยู่หลายส่วน เขาคือจ้าวเถี่ย น้องชายคนรองของจ้าวกัง
ด้านหลังจ้าวเถี่ยยังมีอีกคน รูปร่างเตี้ยกว่าเล็กน้อย ผิวแดง ผมหยิกนิด ๆ เขาคือจ้าวถง น้องชายคนที่สามของจ้าวกัง
สองพี่น้องบุกเข้ามาในบ้านสกุลลู่ต่อหน้าต่อตา
เบื้องหลังพวกเขายังมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ทั้งชายหญิง คนแก่และเด็ก ล้วนเป็นชาวหมู่บ้านเม่าเอ๋อ เมื่อเห็นจ้าวเถี่ยกับจ้าวถงพี่น้องบุกมาด้วยโทสะ พวกเขาก็พากันตามมาดูเรื่องสนุก