หวงอวิ๋นเหอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “จ่งปิงหลิว ราชวงศ์อันกว้างใหญ่ย่อมมีเรื่องไม่เป็นธรรมอยู่บ้าง เจ้าและข้าต่างทำหน้าที่ของตนให้ดี นั่นจึงเป็นวิธีวางตนที่ดีที่สุด”
“ต่างทำหน้าที่ของตนให้ดีหรือ?”
หลิวเจิ้นถิงหัวเราะลั่น “ช่างเป็นคำพูดที่ดีเสียจริง! ข้าขอถามเจ้า ตำแหน่งผู้บังคับกององครักษ์จวนแม่ทัพของเจ้า แท้จริงแล้วเป็นตำแหน่งเช่นไรกัน?”
ไม่รอให้หวงอวิ๋นเหอตอบ เขาก็กล่าวต่อว่า “พูดให้ชัดก็คือ เป็นสุนัขรับใช้ที่เซียวอิงหยางส่งมาจับตาดูพวกเรามิใช่หรือ!”
หวงอวิ๋นเหอขมวดคิ้ว “หลิวเจิ้นถิง เจ้าก่อกบฏล่วงเกินเบื้องสูง เป็นความผิดมหันต์ รีบวางอาวุธยอมจำนนเสีย
มิฉะนั้น อย่าหาว่าข้าไร้ไมตรี!”
หลิวเจิ้นถิงหัวเราะลั่น “หวงอวิ๋นเหอ เจ้าเป็นตัวอะไรถึงได้คิดจะให้ข้ายอมจำนน? เจ้ามีคุณสมบัติพอหรือ?”
หวงอวิ๋นเหอหรี่ตาลงเล็กน้อย ตวาดเสียงเย็น “คนของกองทัพเจิ้นซีจงฟังให้ดี พวกเจ้าถูกล้อมไว้แล้ว
วางอาวุธยอมจำนนเสีย ยังพอมีทางรอด หากดึงดันต่อต้าน ก็มีแต่ตายสถานเดียว
ยิ่งกว่านั้น พวกเจ้ายังต้องแบกรับความผิดฐานทรยศแผ่นดิน ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ไปชั่วหมื่นปีไม่พอ ยังจะพาครอบครัวของตนเดือดร้อนไปด้วย!”
ขณะกล่าว หวงอวิ๋นเหอเร่งเสียงดังสุดกำลัง จนดังก้องไปทั่วค่ายใหญ่กองทัพเจิ้นซีกว่าครึ่ง
ชั่วขณะนั้น ทหารกองที่สองของกองทัพเจิ้นซีต่างหน้าถอดสี หวาดหวั่นไม่เป็นสุข
เห็นชัดว่าหลิวเจิ้นถิงยังต้องการทำสิ่งสุดท้าย เขาจึงตะโกนเสียงดังว่า “พี่น้องทั้งหลาย แม้พวกมันจะมีคนมาก แต่ก็เป็นเพียงฝูงชนไร้ระเบียบ
ขอเพียงพวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน ก็ฝ่าวงล้อมออกไปได้ พ้นด่านสือหยางไปแล้ว ฟ้ากว้างนกบินได้สูง ใครก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้!”