มุมปากลู่เฟิงเหนียนยกขึ้นเล็กน้อย เขาประสานมือคำนับเหลยหู่ “คำพูดของใต้เท้าเหลย ข้าเชื่อขอรับ ความปลอดภัยของคนในครอบครัวข้า ล้วนต้องฝากไว้กับใต้เท้าเหลยแล้ว”
เหลยหู่ยิ้มบาง “ก็อย่างที่ข้าบอก ข้าจะดูแลแนวหลังให้เจ้า ส่วนการสร้างผลงานในแนวหน้า ก็ต้องฝากไว้กับน้องลู่แล้ว
ยิ่งเจ้าสร้างผลงานได้มาก แผนการทางนี้ก็ยิ่งราบรื่น”
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า “ในเมื่อข้าเลือกไปแนวหน้า ย่อมคิดจะสร้างผลงานอยู่แล้ว”
เหลยหู่พยักหน้า “วิชายิงธนูกับวรยุทธ์ของเจ้า ข้าวางใจได้
เพียงแต่ในสนามรบ พละกำลังของคนเพียงคนเดียวยากจะชี้ขาดแพ้ชนะของสงคราม
น้องลู่ยังไม่เคยผ่านการเข่นฆ่าในสนามรบ คราแรกที่เข้าสู่สมรภูมิ ต้องระมัดระวังให้มาก อย่าประมาทเป็นอันขาด”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็ประสานมือคำนับลู่เฟิงเหนียนเล็กน้อย “ข้าขออวยพรให้น้องลู่สร้างผลงานและกลับมาอย่างมีชัย!”
ลู่เฟิงเหนียนประสานมือคำนับตอบ “ข้าขออวยพรให้ใต้เท้าเหลยปราบโจรร้ายครานี้ได้สำเร็จโดยเร็ว!”
…………
ก่อนถึงเวลานัดรวมพลของทหารเกณฑ์แห่งแคว้นหลิ่ว ยังเหลือเวลาอีกครึ่งวัน ลู่เฟิงเหนียนกับเฉาหมงและคนอื่น ๆ ก็มาถึงเมืองเอกแคว้นหลิ่วแล้ว
“ท่านอาจารย์ ข้าส่งท่านได้แค่นี้ ขอให้ท่านดูแลตัวเองให้ดี”
เฉาหมงส่งลู่เฟิงเหนียนมาถึงหน้าค่ายทหารใหม่ ก่อนจะประสานหมัดคำนับ
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า “ครานี้ข้าไป ไม่รู้เมื่อใดจึงจะได้กลับมา
หากวันหน้าเจ้ามีโอกาสไปอำเภอชิงเหอ ก็อย่าลืมแวะไปเยี่ยมครอบครัวข้า หากพวกเขาประสบความลำบาก ช่วยได้ก็ช่วยสักหน่อย”