เพิ่งกลับมาจากเขาวั่งเยว่
ลู่เฟิงเหนียนมีวันหยุดยาวพอสมควร จึงไม่มีภารกิจใดให้ต้องทำ
แต่ละวันก็เพียงฝึกซ้อมและออกลาดตระเวนตามปกติ
เวลาที่เหลือจะจัดการอย่างไรก็ได้ตามสะดวก
ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าสิบนายแล้ว จึงมีหน้าที่ฝึกฝนทหารใต้บังคับบัญชา
เพียงแต่ในใจเขามีเรื่องให้คิด จึงไม่มีแก่ใจจะดูแลการฝึก
ใต้บังคับบัญชาของเขามีหัวหน้าห้านายสองคน คนหนึ่งคือลู่หยาง อีกคนคือสยงชี
ลู่หยางไม่ใช่คนดีอะไร ลู่เฟิงเหนียนไม่ได้ฆ่าเขาที่เขาวั่งเยว่ก็นับว่าเมตตาอย่างยิ่งแล้ว
ส่วนสยงชีเป็นตัวปัญหา อารมณ์ร้อนดุจไฟ จุดนิดเดียวก็ติดไฟ ทั้งยังชอบใช้กำลัง เป็นคนที่ปกครองยาก
เขาถูกโยกมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของลู่เฟิงเหนียน เพราะผิดใจกับหัวหน้าสิบนายคนก่อน
ถึงจะปกครองยาก แต่สยงชีกลับเป็นมือดีในการรบและสังหารศัตรู
เขามีพละกำลังมหาศาลมาแต่กำเนิด แม้ไม่ได้ฝึกวิถียุทธ์ ทหารธรรมดาห้าหกคนก็ยังเข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้
หลังสยงชีมาอยู่ใต้บังคับบัญชา ลู่เฟิงเหนียนเพียงพบปะพูดคุยกับเขาและลูกน้องอีกสามคนอย่างคร่าว ๆ จากนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาทำตามใจ
วันถัดจากที่ได้พบว่านซง ลู่เฟิงเหนียนเดินออกจากกระโจม เตรียมเข้าเมืองไปเดินเล่น เผื่อจะมีโอกาสได้พบอวี๋ซื่อไห่
เขาเพิ่งจะเดินออกจากค่าย ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกัน
และเสียงนั้นก็มาจากค่ายของตนเอง
ลู่เฟิงเหนียนลังเลเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังต้นเสียงอย่างไม่เร่งรีบ