เมื่อกลับถึงบ้าน ก็เกือบยามไฮ่แล้ว
ที่บ้านมีแขก แม่ม่ายเถียนกับจางเทียนเทียนบุตรสาวของนาง
ลู่เฟิงเหนียนให้เฉาหมงกับอีกสองคนไปพักผ่อนก่อน จากนั้นจึงเข้าไปในห้องโถงใหญ่
เมื่อจางเทียนเทียนเห็นลู่เฟิงเหนียน ก็รีบลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มพลางร้องเรียก “ท่านอาลู่เฟิงเหนียน”
แม่ม่ายเถียนก็รีบลุกขึ้นทักทายลู่เฟิงเหนียนเช่นกัน
สองแม่ลูกมาแสดงความยินดี แม่ม่ายเถียนไม่กล้ามาตอนกลางวัน เกรงว่าจะถูกคนซุบซิบนินทา จึงเลือกมาตอนกลางคืน
สองแม่ลูกทักทายลู่เฟิงเหนียนพอเป็นพิธีไม่กี่คำ แล้วก็ไม่รั้งอยู่นาน กล่าวลาแล้วจากไป
หลิ่วอวิ๋นเจวียนนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียงน้ำมัน เอ่ยเสียงเบาว่า “เฟิงเหนียน สะใภ้บ้านจางเป็นคนดี เพียงแต่ชะตาชีวิตขมขื่นไปหน่อย
ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษาเจ้า”
ลู่เฟิงเหนียนยิ้มตอบ “ท่านแม่มีอะไรก็พูดมาเถิด ไม่ต้องปรึกษาหรอก หากท่านเห็นว่าเหมาะสม ก็ทำตามที่คิดได้เลย”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนลังเลเล็กน้อย “แน่นอนว่า ตอนนี้อาจยังเร็วเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องนี้
ข้าคิดว่า หากโรงหมักสุราของหม่านเยว่ไปได้ดี พอถึงเวลาต้องจ้างคน ก็ให้สะใภ้บ้านจางกับบุตรสาวไปทำงานด้วย
เทียนเทียนแม้อายุยังน้อย แต่ก็พอทำงานบางอย่างได้ ไม่รู้ว่าเจ้าเห็นด้วยหรือไม่”
ลู่เฟิงเหนียนหัวเราะเบา ๆ “พอโรงหมักสุราเปิดกิจการ ข้าคงยังอยู่ในกองทัพ เรื่องพวกนี้พวกท่านตัดสินใจกันเองได้ ไม่ต้องปรึกษาข้าหรอก”
หลิ่วอวิ๋นเจวียนถามต่อ “ตอนนี้เจ้ายังอยู่บ้านไม่ใช่หรือ?”