ตอนลู่เฟิงเหนียนกลับถึงบ้าน เห็นผู้คนล้อมอยู่เต็มลานบ้านหนึ่งวง จ้าวต้ากุ้ย จ้าวเทียนหมิงและคนอื่น ๆ ก็อยู่ที่นั่นด้วย
หลิ่วอวิ๋นเจวียนกับลู่เสี่ยวอวี่ นั่งสีหน้าเป็นทุกข์ถูกผู้คนล้อมอยู่ตรงกลาง
ลู่เฟิงเหนียนเพิ่งก้าวเข้าประตู ลู่เสี่ยวอวี่ก็เห็นเข้าพอดี “พี่ใหญ่! ท่านกลับมาแล้ว!”
ทุกคนหันกลับมาพร้อมกัน ต่างลุกขึ้นทักทายลู่เฟิงเหนียน ใบหน้าล้วนแฝงความกังวล
เมื่อเรื่องแพร่ออกไปแล้ว ลู่เฟิงเหนียนจึงไม่เสียเวลาอธิบาย ประสานมือคารวะทุกคน “ขอบคุณทุกท่านที่ยื่นมือช่วย”
จ้าวต้ากุ้ยโบกมือไปมา กล่าวเสียงร้อนรนว่า “เฟิงเหนียน คำพูดเกินความไม่ต้องกล่าวหรอก ตอนนี้คนหมู่บ้านเอ้อร์หลางแจ้งความแล้ว เจ้าหน้าที่จากอำเภอคาดว่าอยู่ระหว่างทางมา”
จ้าวเทียนหมิงก็เอ่ยขึ้นตาม “หวังเป๋มีหลังพิงใหญ่ในอำเภอ เจ้าหน้าที่ทางนั้นย่อมเข้าข้างเขาแน่ ท่านต้องเตรียมตัวให้ดี”
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า “พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย พอดีที่ทุกท่านอยู่กันพร้อมหน้า ข้าจะได้ไม่ต้องไปแจ้งทีละคน อีกสักครู่ข้าจะพาท่านแม่กับเสี่ยวอวี่ออกจากหมู่บ้านเม่าเอ๋อ ไปหลบลมหลบฝนสักพัก”
ได้ฟังคำนี้ ที่นั่นก็เงียบลง
สุดท้ายจ้าวต้ากุ้ยเป็นผู้ทำลายความเงียบ เขาถอนหายใจยาว “นี่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้
เรื่องนี้ช้าไม่ได้ สิ่งที่ต้องเก็บก็รีบเก็บเสีย ต้องรีบจากไปก่อนเจ้าหน้าที่จากเมืองอำเภอจะมาถึง”
ลู่เสี่ยวอวี่ทำตามคำของลู่เฟิงเหนียน กลับถึงบ้านก็เริ่มเก็บของ บัดนี้เก็บเรียบร้อยแล้ว