ลู่เฟิงเหนียนใช้เวลาเพียงสามลมหายใจ ตั้งแต่ลงมือจนสยบชายหน้าแดงได้
คนอื่น ๆ ไม่มีเวลาตั้งตัวแม้แต่น้อย
เมื่อได้สติ ชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคนที่ติดตามเจ้าหน้าแดงมาก็ชักดาบเอวออกมาทันที พากันพุ่งเข้าใส่ลู่เฟิงเหนียน
ส่วนชายฉกรรจ์สิบกว่าคนที่คุ้มกันรถม้าต่างรีบร้องห้าม
“ทุกท่านโปรดหยุดมือก่อน!”
“หัวหน้าสิบนายลู่ โปรดระงับโทสะ เขาเป็นพวกเดียวกับเรา”
“พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง อย่าให้ต้องผิดใจกันเลย”
…………
ทว่าชายฉกรรจ์ถือดาบกว่ายี่สิบคนกลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ต่างเร่งฝีเท้าเข้าประชิดลู่เฟิงเหนียน
ลู่เฟิงเหนียนตวาดลั่น “พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้! ใครกล้าก้าวมาอีกแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะเตะหัวมันให้ระเบิด!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายฉกรรจ์ถือดาบทั้งยี่สิบกว่าคนก็หยุดฝีเท้าทันที ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ลู่เฟิงเหนียนออกแรงเหยียบจนหน้าอกของชายหน้าแดงส่งเสียงกรอบแกรบ “สั่งให้พวกมันถอยไปไกล ๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะเหยียบซี่โครงเจ้าให้หักหมดเดี๋ยวนี้”
ชายหน้าแดงรีบตะโกน “ถอยไป! พวกเจ้าถอยไปให้หมดเดี๋ยวนี้!”
ชายฉกรรจ์ถือดาบกว่ายี่สิบคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพากันถอยออกไปสามถึงสี่จั้ง
ลู่เฟิงเหนียนไม่พูดอะไร เพียงเพิ่มแรงกดใต้ฝ่าเท้าอีกหลายส่วน
ชายหน้าแดงเจ็บจนต้องรีบด่ากราด “หูหนวกกันหรือไร? ถอยไปให้ไกล ๆ ถอยไปอีก!”
ชายฉกรรจ์ถือดาบกว่ายี่สิบคนไม่กล้าชักช้า รีบถอยร่นไปอีกครั้ง คราวนี้ห่างออกไปกว่าสี่จั้ง