ทั่วทั้งลานเงียบสนิท
ธนูสามดอกของลู่เฟิงเหนียนแม่นยำเกินไป ทั้งยังโหดเหี้ยมเกินไป
พอธนูทั้งสามดอกพุ่งออกไป ทุกคนในลานต่างถูกข่มขวัญจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
สายตาของลู่เฟิงเหนียนจับจ้องชายหน้าดำแดง “ความอดทนของหัวหน้าสิบนายผู้นี้มีจำกัด ข้าถาม เจ้าตอบ หากยังกล้าพูดจาเหลวไหลอีกแม้เพียงครึ่งคำ ข้าจะเอาชีวิตสุนัขของเจ้าก่อน!”
ระหว่างพูด เขากวาดตามองป่าที่อยู่ไกลออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
ในป่านั้น เขาได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบากว่าสิบเสียง
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสายตาที่เหนือคนธรรมดา เขายังมองเห็นอย่างชัดเจนว่า มีหัวธนูคมกริบยื่นออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่แต่ละต้น เล็งตรงมาที่ตน
ในป่ามีคนซุ่มโจมตี เป้าหมายก็คือตัวเขา
เขาขยับเข้าไปใกล้รถม้าเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่า “บอกข้ามา พวกเจ้าเป็นใคร?”
ชายหน้าดำแดงได้รับความช่วยเหลือจากลูกน้อง ดึงลูกธนูออกจากหัวไหล่และพันแผลเรียบร้อยแล้ว เขากลืนน้ำลาย ก่อนตอบเสียงขรึมว่า
“พวกเราคือไหลรูเฟิงแห่งเขาเฮยเสอ”
“โจรภูเขา?”
ลู่เฟิงเหนียนขมวดคิ้ว สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา
ราวหกลมหายใจให้หลัง เขาหันไปมองชายฉกรรจ์สิบกว่าคนที่คุ้มกันรถม้า แล้วถามเสียงขรึมว่า “พวกเจ้าไม่ใช่เพิ่งทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรกกระมัง?”
ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าตอบ
แววตาของลู่เฟิงเหนียนเย็นเยียบ “รีบตอบข้ามา มิฉะนั้นข้าจะยิงพวกเจ้าทิ้งให้หมด!”