ว่านซงพยักหน้า “หากเรื่องนี้จัดการได้ง่ายดาย จ่งปิงก็คงไม่ร้อนใจถึงเพียงนี้
อย่างไรเสีย ช่วงนี้เจ้าเอาเวลาและกำลังส่วนใหญ่ไปทุ่มให้กับเรื่องของสำนักหลิวอิ๋นแล้ว จวนแม่ทัพให้เวลาพวกเราสิบวัน
หากภายในสิบวันเรื่องนี้ยังไม่มีความคืบหน้า กองทัพเจิ้นซีของเราคงรักษาอำนาจควบคุมสำนักหลิวอิ๋นไว้ไม่ได้
เรื่องนี้จ่งปิงยอมรับไม่ได้แน่
หากพวกเราช่วยแบ่งเบาภาระให้จ่งปิงได้ รางวัลย่อมไม่ขาดมือ
ที่สำคัญกว่านั้น ต่อไปจ่งปิงย่อมมอบหมายงานสำคัญกว่าเดิมให้พวกเรา”
สือหย่งพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ขอท่านวางใจ ข้าจะทุ่มเทสุดกำลัง พยายามตามเงินกลับคืนมาให้ได้”
…………
หลังลู่เฟิงเหนียนกลับถึงค่าย สีหน้าร้อนรนก็พลันมลายหายไป
เขาทิ้งตัวลงบนเตียง แล้วนอนหลับชดเชยอย่างเต็มอิ่ม
เมื่อตื่นขึ้นมาก็เป็นช่วงปลายยามซื่อแล้ว
เขารีบล้างหน้า ก่อนออกจากกระโจมมุ่งหน้าไปยังที่พักของว่านซง
เมื่อเข้าใกล้ที่พัก คิ้วทั้งสองข้างของเขาก็ขมวดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
คราวนี้ทหารคนสนิทที่เฝ้าประตูไม่ได้ขวางเขาอีก ทั้งยังเปิดทางให้เข้าไปโดยตรง
เขารออยู่ในห้องรับรองเกือบครึ่งก้านธูป ว่านซงจึงมาถึง
“หัวหน้าสิบนายลู่ ลำบากเจ้าแล้ว”
ทันทีที่เห็นลู่เฟิงเหนียน ว่านซงก็เผยรอยยิ้มสดใส
ลู่เฟิงเหนียนค้อมกายคารวะว่านซงอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงมองไปทางประตู
มีทหารคนสนิทยืนอยู่ทั้งสองข้างประตูหลายคน