เมื่อลงจากเขาวั่งเยว่ ลู่เฟิงเหนียนก็เลือกทิศทางได้ถูกต้อง อาศัยแผนที่ที่ลู่หยางมอบให้ มุ่งตรงไปยังสันเขาซีหม่าหลิ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากเขาวั่งเยว่ราวสิบลี้
เดิมที ที่แห่งนี้เคยเป็นด่านหน้าของกองทัพต้าชิ่ง
หลังจากกองทัพต้าชิ่งล่าถอยไปตั้งรับที่ด่านสือหยาง ด่านหน้าแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้าง
หากกองทัพต้าโจวต้องการตั้งค่าย ที่แห่งนี้นับว่าเหมาะสมอย่างยิ่ง นอกจากจะมีภูเขาและสายน้ำโอบล้อมแล้ว ยังมีสิ่งของสำหรับสร้างค่ายที่กองทัพต้าชิ่งทิ้งไว้จำนวนมาก ง่ายดายยิ่งที่จะสร้างค่ายขึ้นสักแห่ง
ทว่าเขาค่อย ๆ ลัดเลาะผ่านป่าเขาอย่างระมัดระวังอยู่นานเกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงสันเขาซีหม่าหลิ่ง แต่กลับพบว่าไม่มีร่องรอยใด ๆ ของกองทัพที่ตั้งค่ายอยู่เลย
ไม่หยุดพัก ลู่เฟิงเหนียนมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งที่สองต่อไป…………
เขาลัดเลาะอยู่ในป่าเขาอันมืดมิดตลอดทั้งคืน สำรวจพื้นที่รอบเขาวั่งเยว่ทางตะวันตกเป็นระยะสิบลี้จนทั่ว
กระทั่งรุ่งสางของวันถัดมา เขาก็ยังไม่พบสิ่งใด ไม่พบค่ายของกองทัพต้าโจว และยิ่งไม่พบแม้แต่ทหารต้าโจวสักคน
เขาคาดการณ์สถานการณ์เช่นนี้ไว้แล้ว จึงไม่ได้ท้อแท้
สถานที่เหล่านี้อยู่ใกล้เขาวั่งเยว่เกินไป ถึงอย่างไรโอกาสที่ชาวต้าโจวจะมาตั้งค่ายก็คงไม่สูงนักกระมัง?
ลู่เฟิงเหนียนหาที่ลับตาซ่อนตัว กินเสบียงแห้ง ดื่มน้ำ จากนั้นก็เริ่มนอนพักเพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง
เขาหลับไปจนถึงยามเที่ยง ตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ ทั้งสภาพจิตใจและกำลังกายล้วนเต็มเปี่ยม
หลังจากกินเสบียงแห้งอีกเล็กน้อย ลู่เฟิงเหนียนก็ออกค้นหาต่อ