จากปากกาสู่ธนู เปิดฉากโก่งคันศรพิฆาต

ตอนที่ 170 ไม่อาจเกาะต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ได้

11 นาที· 2.4K คำ

ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่วิชายิงธนูเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ ระยะยิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำจะเพิ่มขึ้นสิบจั้ง

แต่เมื่อเลื่อนจากระดับสี่เป็นระดับห้า ระยะยิงเข้าเป้ากลับเพิ่มขึ้นเพียงห้าจั้ง

ถึงอย่างนั้น การยิงถูกเป้าหมายในระยะเจ็ดสิบจั้งก็นับว่าเป็นมือธนูเทพในราชวงศ์ต้าชิ่งแล้ว

ลู่เฟิงเหนียนยิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำได้ในระยะเก้าสิบห้าจั้ง นับเป็นมือธนูเทพในหมู่มือธนูเทพ เพียงพอให้ภาคภูมิใจได้แล้ว

…………

หลังยืนยันระยะยิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำของวิชายิงธนูระดับห้าแล้ว ลู่เฟิงเหนียนก็ยกคันธนูยาวขึ้นตั้งไว้ตรงหน้า สายตาจับจ้องต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปเก้าสิบห้าจั้ง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนดึงลูกธนูเหล็กดอกหนึ่งออกจากแล่งบนหลังอย่างฉับพลัน

ง้างธนูแล้วปล่อย ลูกธนูดอกแรกพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เขาไม่หยุดแม้แต่น้อย รีบหยิบลูกธนูดอกที่สองจากแล่งขึ้นพาดสายแล้วปล่อยออกไป

ตั้งแต่หยิบลูกธนูจนถึงปล่อยสาย มือขวาของเขาเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลและรวดเร็วเสียจนแทบมองเห็นเพียงเงาพร่า

ฟิ้ว! ลูกธนูดอกที่สองพุ่งออกไปแทบจะจี้ท้ายดอกแรก

ธนูต่อเนื่อง!

ธนูต่อเนื่องที่ลู่เฟิงเหนียนแสดงออกมาในตอนนี้ละทิ้งเทคนิคก่อนหน้าไป ใช้เพียงความเร็วของตนเองล้วน ๆ

หลังยิงลูกธนูดอกที่สองออกไป เขาก็หยิบดอกที่สามขึ้นมาทันที

ดอกที่สี่ ดอกที่ห้า ดอกที่หก

ลู่เฟิงเหนียนยิงลูกธนูเหล็กออกไปหกดอกติดต่อกันในคราวเดียว

ธนูต่อเนื่องหกดอก!

น่าเสียดายที่ห้าดอกแรกยิงเข้าเป้าอย่างแม่นยำ ส่วนดอกที่หกกลับพลาดไปอย่างน่าเหลือเชื่อ เบี่ยงออกจากเป้าหมายถึงครึ่งจั้งเต็ม ๆ

ลู่เฟิงเหนียนพักอยู่ครึ่งเค่อ รอจนเรี่ยวแรงฟื้นคืน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป