หมู่บ้านซ่างเจียสร้างขึ้นโดยอาศัยภูเขาลูกใหญ่เป็นฉากหลัง
บ้านเรือนแทบทั้งหมดตั้งอยู่ตรงเชิงเขา มีเพียงบ้านเดียวที่ตั้งอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งบนไหล่เขา
ลู่เฟิงเหนียนวางหลิ่วอวิ๋นเจวียนลงบนก้อนหินสีเขียวขนาดใหญ่ตรงปากหุบเขา กำชับลู่หม่านเยว่กับลู่เสี่ยวอวี่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในหุบเขาอย่างช้า ๆ
หุบเขาแห่งนี้ไม่เล็กเลย เขาเดินไปเกือบครึ่งลี้จึงพบกระท่อมไม้ไผ่หลายหลังที่ปลูกอยู่ริมลำธาร
ลู่เฟิงเหนียนเพิ่งเข้าใกล้กระท่อมไม้ไผ่ ก็มีเสียงตวาดเย็นชาดังมาจากข้างใน “ใคร?”
จากนั้นหน้าต่างด้านหนึ่งของกระท่อมก็เปิดออก เงาดำสายหนึ่งพลิกตัวออกมาจากหน้าต่าง ง้างธนูพาดลูกศรเล็งตรงมาที่ลู่เฟิงเหนียน
ชายผู้นั้นมีใบหน้ารูปเหลี่ยม คิ้วหนาตาโต รูปร่างค่อนข้างผอมบาง เขาคือหยางไค
“ลู่เฟิงเหนียน!”
หยางไคอาศัยแสงจันทร์อันริบหรี่ มองเห็นใบหน้าของลู่เฟิงเหนียนชัดเจน จึงร้องออกมาอย่างตกใจ พลางเก็บธนูกับลูกศรทันที ก่อนสาวเท้าเข้ามาหา
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
ลู่เฟิงเหนียนยิ้มน้อย ๆ “ดีที่บ้านเจ้าอยู่ห่างไกลผู้คน ไม่อย่างนั้นข้าคงหาไม่พบจริง ๆ”
หยางไคเชิญลู่เฟิงเหนียนเข้าไปในบ้าน “ยังมีอารมณ์มาพูดเรื่องไร้สาระอีก รีบบอกข้ามา เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร? คดีของเจ้าสิ้นสุดแล้วหรือ?”
ลู่เฟิงเหนียนไม่อ้อมค้อม “ข้าหนีออกจากคุกมา ที่มาหาเจ้าเพราะมีเรื่องอยากให้ช่วย”
หยางไคชะงักไปก่อน แล้วจึงหัวเราะ “ข้าว่าแล้วเชียว คนอย่างลู่เฟิงเหนียนจะยอมให้ใครชักใยได้อย่างไร?”