“หัวหน้าสิบนาย ข้าเพิ่งมาถึง ท่านก็มอบหมายงานสำคัญให้แล้ว เพราะเหตุใดหรือ?”สยงชีถามเสียงขรึม ใบหน้าเผยความฉงน
ลู่เฟิงเหนียนเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “ในเมื่อข้ารั้งเจ้าไว้ ย่อมหมายความว่าข้าเชื่อใจเจ้า
เมื่อสงสัยก็อย่าใช้ เมื่อใช้ก็อย่าสงสัย”
แววตาของสยงชีวูบไหว
ลู่เฟิงเหนียนโบกมือ “แยกย้ายกันไปได้แล้ว สยงชี เจ้ามาที่กระโจมข้าสักครู่”
…………
“หัวหน้าสิบนาย!”
สยงชีเดินเข้าไปในกระโจมของลู่เฟิงเหนียน แล้วค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้สยงชีนั่งลง
สยงชีลังเลเล็กน้อย ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามลู่เฟิงเหนียน โดยมีโต๊ะคั่นกลาง
ลู่เฟิงเหนียนเอ่ยเสียงเบา “ข้าจะไม่อ้อมค้อม เข้าเรื่องเลย
เจ้าไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น อยู่ในกองทัพเจิ้นซีมาหลายปี สร้างความชอบทางการศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งยังเคยเป็นหัวหน้าสิบนาย แต่กลับถูกลดตำแหน่งและลงโทษเพราะขัดแย้งกับเจ้านายและเพื่อนร่วมกองทัพอยู่หลายครั้ง
เรื่องนี้มีสาเหตุใด?”
สยงชีลังเลเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงขรึม “ในค่ายทหารมีคนคอยแก่งแย่งชิงดีและประจบสอพลอมากเกินไป ข้าทนดูไม่ได้จริง ๆ ทั้งยังระงับโทสะไม่อยู่
โดยเฉพาะพวกที่ไร้ความสามารถ แต่กลับได้เลื่อนตำแหน่งด้วยการประจบเอาใจ ข้ายิ่งทนไม่ได้
ให้ข้าหดหัว แล้วไปนั่งร่วมวงกับคนพวกนั้น ข้าทำไม่ได้”
ลู่เฟิงเหนียนเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “หากคำพูดเช่นนี้แพร่ออกไป เกรงว่าอีกไม่นานก็จะมีคนคอยกลั่นแกล้งเจ้า”