"พี่หลินอวี้คะ...ฉันชอบคุณ!"
กลางดึก
มหาวิทยาลัยสื่อมวลชนเจียงเฉิง ชมรมการละคร บนเวที
รุ่นน้องสาวผู้เขินอายสวมกระโปรงชุดนักเรียนหญิงแสนสวย รองเท้าหนังหัวเหลี่ยมสะท้อนแสงไฟเวทีระยิบระยับ
เธอแต่งหน้าอย่างประณีต ไว้ผมเปียคู่ที่น่ารักและขี้เล่น มือยังกอดช่อกุหลาบแชมเปญสีสดใสสดชื่น
หลินอวี้มองรุ่นน้องสาวน่ารักที่ปรากฏตัวตรงหน้าอย่างกะทันหัน รู้สึกเหม่อลอยเล็กน้อย
ตอนนี้หลินอวี้สวมชุดแสดงสไตล์อังกฤษ
หมวกนักล่ากวาง เสื้อสูทกระดุมสองแถว ถุงมือสีขาว...
เหมือนกับภาพจำของ"นักสืบ"—เพราะการแสดงอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ บทบาทที่เขาจะแสดงคือนักสืบผู้สง่างามและชาญฉลาด
นี่เป็นนิสัยประจำตัวของหลินอวี้ วันก่อนการแสดงเริ่ม เขาจะสวมชุดแสดงมาคนเดียวที่เวทีชมรมการละครเพื่อ"หาความรู้สึก"
เพราะหลินอวี้เป็นนักแสดงแนวเมธอดที่แท้จริง
และในฐานะ"เสาหลัก"ของชมรมการละครมหาวิทยาลัยสื่อมวลชนเจียงเฉิงในตอนนี้ หลินอวี้ก็มีสิทธิพิเศษเช่นนี้—ประธานชมรมและอาจารย์ที่ปรึกษาต่างอนุญาตเป็นพิเศษ
ตามปกติแล้ว ในเวลานี้ไม่ควรมีใครมารบกวนเขาเลย
ดังนั้น...
มองรุ่นน้องสาวสวยที่กำลังสารภาพรักกับเขาอย่างร้อนแรง หลินอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ตอนนี้เป็นเวลาซ้อมของฉัน ขอโทษนะ"
"เวลาส่วนตัวของฉันก็ใช้ไปกับการเรียนและฝึกฝนการแสดง ไม่มีความคิดจะคบหาใคร ขอโทษ"
หลินอวี้พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างเล็กน้อย
รุ่นน้องสาวฝั่งตรงข้ามฟังคำพูดของหลินอวี้จบ แต่ยังคงรอยยิ้มสดใส
"พี่คะ อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้จะคบกับพี่!"
"ที่ฉันชอบพี่ เป็นแบบแฟนคลับชอบไอดอล—ฉันเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่นะ!"
หลินอวี้ขมวดคิ้วแน่นขึ้น:"แฟนคลับเหรอ...ถ้าจะให้ของขวัญ ถ่ายรูปร่วม หรือขอเซ็นชื่อ พรุ่งนี้หลังการแสดงจะมีช่วงกิจกรรมพบปะแฟนๆ"
ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยชอบช่วงพวกนี้
แต่ประธานชมรมบอกว่า นี่เป็นวิธีจำเป็นในการดึงดูดผู้ชม
รุ่นน้องสาวสวยในชุดนักเรียนได้ยินแล้วกลับส่ายหัวอีกครั้ง
"ไม่ใช่ พี่คิดผิดแล้ว ฉันไม่ใช่แฟนคลับแบบพอใจกับการถ่ายรูปร่วมหรือเซ็นชื่อ ฉันเป็น'แฟนคลับตัวยง'แบบมาร์ก แชปแมนต่างหาก"
หลินอวี้ฟังแล้วก็ชะงัก
"มาร์ก แชปแมน?"
เขาค้นหาชื่อนี้ในหัวเล็กน้อย แล้วก็นึกออกอย่างรวดเร็ว
"ฆาตกรที่ยิงจอห์น เลนนอน แถมยังเป็นแฟนคลับตัวยงของเลนนอนอีก..."
รุ่นน้องสาวสวยได้ยินคำพูดของหลินอวี้ ก็ยิ้มอย่างสดใส
"ตอบถูกแล้ว พี่หลินอวี้ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่เพียงแต่แสดงเก่ง แต่ยังรอบรู้อีกด้วย!"
พร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสของเธอ ช่อกุหลาบแชมเปญในมือก็กางออก!
"วืด—"
หญิงสาวฉีกและโยนช่อดอกไม้ในมือทิ้ง
กลีบดอกสีส้มอ่อนร่วงโรย ส่องแสงเหมือนเลือดที่กระเซ็น
และจากช่อดอกไม้ที่ขาดวิ่น หญิงสาวหยิบสิ่งของที่สื่อถึงคำว่า"ความรุนแรง"ได้ดีที่สุดออกมา
เหมือนกับที่กุหลาบแทนความรักอย่างชัดเจน
โลหะสีดำสนิท หนักอึ้ง แทนที่ดอกไม้ที่อ่อนนุ่มสดใส ถูกกำไว้ในมือที่เรียวขาวของเธอ
นั่นคือ...
ปืนพก
"เบเร็ตต้า เอ็ม 9"
หลินอวี้เห็นปากกระบอกปืนที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นจ่อมาที่ตัวเอง รู้สึกทั้งตัวเย็นเยียบ สมองว่างเปล่า
เขาพยายามจำรุ่นของปืนพกตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว
เป็นแบบจำลอง? การแกล้งกันเหรอ?
ถึงแม้ในจีน การเห็นปืนพกตรงหน้า ส่วนใหญ่จะเป็นแค่แบบจำลอง...
แต่ตอนนี้หลินอวี้ไม่ได้มองโลกในแง่ดีขนาดนั้น
ไม่ใช่เพียงเพราะเนื้อสัมผัสของปืนมันสมจริงเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น...เพราะสายตาที่เฉียบคม สงบนิ่ง จ้องมองเขาโดยไม่ละสายตาแม้ครึ่งเสี้ยว
สายตาแบบนี้ หลินอวี้ที่เคยศึกษา"ฆาตกรต่อเนื่อง"อย่างลึกซึ้งเพื่อบทบาทมาก่อนนั้นรู้ดี...
นี่คือสายตาที่มองคนเป็นเหยื่อและเป้า มองได้ว่าเป็น"เจตนาฆ่า"
"ปัง!"
แสงเพลิงจากปากกระบอกปืนระเบิดออก กระสุนพุ่งทะลุกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น แล้วก็พุ่งทะลุหัวใจที่เต้นอยู่ของหลินอวี้อย่างแม่นยำ
เหล็กและไฟ เลือดและความตาย ประกาศว่าปืนเบเร็ตต้า เอ็ม 9 ในมือเธอและเจตนาฆ่าในดวงตา ต่างเป็นของจริงแท้
ความเจ็บปวดและความเย็นเยียบแพร่กระจายอย่างรวดเร็วจากรูกระสุนที่หัวใจ หลินอวี้รู้สึกเพียงเรี่ยวแรงถูกสูบออกจนหมด ทรุดลงนอนกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
เหนือศีรษะ เสียงของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้ง—เปลี่ยนจากท่าทางเยาะเย้ย ดูเบาเมื่อครู่ กลายเป็นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ถึงขั้น...เคร่งขรึม
"ขอให้ท่านเป็นที่ปรากฏแก่ทวยเทพ"
เสียงของหญิงสาวหยุดลง หลินอวี้ก็รู้สึกว่าสติของตัวเองกำลังค่อยๆ เลือนหาย
"พูดบ้าอะไรกัน ไร้สาระ..."
ความฉงนเดิม เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะตายในไม่ช้า ก็เปลี่ยนเป็นความไม่ยอมแพ้ที่เข้มข้นมาก!
ทำไมตัวเองต้องตายที่นี่เพราะคนประหลาดไร้สาระแบบนี้ การยิงปืนไร้สาระแบบนี้ด้วย?!
"ฉันไม่อยากตาย!"
พรุ่งนี้ยังมีการแสดง...
สัปดาห์หน้า เดือนหน้าก็ยังมี ชีวิตที่เหลือ ยังมีการแสดงอีกมาก!
ฝีมือการแสดงของเขาก็ยังต้องฝึกฝน
จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยแสดงได้อย่างที่ตัวเองพอใจเลยสักครั้ง!
จะมาตายที่นี่อย่างงี่เง่าได้ยังไง?!
แต่ถึงหลินอวี้จะไม่ยอมแพ้ แค้นเคืองแค่ไหน
สุดท้าย ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบสงัดนิรันดร์
...
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน หลินอวี้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ความเจ็บปวดตอนตายยังค้างอยู่ที่หน้าอก แต่เหมือนกลายเป็นภาพหลอนไปแล้ว
เขาสัมผัสตำแหน่งหัวใจโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่มีบาดแผล
และเมื่อมองไปรอบๆ หลินอวี้พบว่าที่นี่เป็นพื้นที่มืดมิดและว่างเปล่า
"นี่คือขุมนรก โลกบาดาล หรือเมืองผี?"
"หรือว่าฉันไม่ตาย แค่กลายเป็นคนป่วยพืช และสติติดอยู่ที่แบบนี้?"
หลินอวี้มองไปรอบๆ อย่างงุนงง อดคิดฟุ้งซ่านในใจไม่ได้
และราวกับจะตอบคำถามของเขา...
ในขณะที่ความคิดเหล่านี้ผุดขึ้น ในความว่างเปล่าตรงหน้า จู่ๆ ก็มีตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้น
[ยินดีต้อนรับสู่เกมมรณะ!]
[ที่นี่ เราจะมอบโอกาสได้เริ่มต้นใหม่ให้กับผู้ตายที่มีความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่อ"การมีชีวิต"]
[เข้าร่วมเกม จะได้รับชีวิตใหม่]
[คุณต้องการเข้าร่วมหรือไม่?]
มองตัวอักษรสีเลือดเหล่านี้ หลินอวี้ก็เข้าใจ
ตัวเองคงเจอ..."พลังเหนือธรรมชาติ"บางอย่าง
ในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัย ถึงแม้หลินอวี้จะหลงใหลการแสดง ค่อนข้างทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับการศึกษาและฝึกฝนการแสดง ชีวิตค่อนข้างเรียบง่ายและซ้ำซาก
แต่หลินอวี้ก็ไม่ได้เป็นคนยุคหิน
นิยายออนไลน์ การ์ตูนญี่ปุ่น หลินอวี้เวลาพักก็อ่านและดูเหมือนกัน
เมื่อรวมกับสิ่งเหล่านั้น เขาก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ของตัวเอง
สิ่งมีชีวิตระดับสูงบางอย่างสร้างเกมที่ชื่อว่า"เกมมรณะ"นี้ขึ้นมา
ผู้ตายที่ถูกเลือก โดยการเข้าร่วมเกมนี้ จะมีโอกาสฟื้นคืนชีพ
และจากประสบการณ์ในผลงานพวกนั้น หลินอวี้รู้ดี
เกมแบบที่ทำให้"ตายแล้วฟื้น"ได้แบบนี้ มักจะโหดร้ายและอันตราย
แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น...
"ฉันยังมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ?"
หลินอวี้ถอนหายใจเบาๆ
อยากมีชีวิตอยู่ อยากไปแสดงต่อ ดำเนินชีวิตของตัวเองต่อไป หลินอวี้มีทางเลือกเดียว
"ฉันเข้าร่วม"
พร้อมกับคำตอบของหลินอวี้ ตัวอักษรสีเลือดก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง
[ยินดีต้อนรับเข้าสู่"เกมมรณะ" ผู้เล่น"หลินอวี้"!]
[กำลังสุ่มอาชีพเริ่มต้นให้คุณ...]
[ขอแสดงความยินดี! คุณได้รับอาชีพพิเศษ·นักต้มตุ๋น!]
[ความสามารถอาชีพ: หลังจากใช้ความสามารถ ถ้าคนอื่นเชื่อใน[การหลอกลวง]ที่คุณทำต่อพวกเขา มันจะ[เป็นจริง]ในระดับหนึ่ง ระดับของ[เป็นจริง]ขึ้นอยู่กับระดับความเชื่อใจที่คนอื่นมีต่อคุณ]
หลินอวี้อ่านตัวอักษรสีเลือดที่ปรากฏใหม่
แต่ยังไม่ทันเข้าใจ ก็มีตัวอักษรสีเลือดใหม่ปรากฏขึ้นอีก
[อาชีพเริ่มต้นสร้างเสร็จ!]
[กำลังเข้าสู่เกม—]
[ชื่อเกม: ใครคือคนนอก?]
[เงื่อนไขผ่านด่าน: ฆ่าผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามทั้งหมดหรืออยู่รอดจนถึงเวลาที่กำหนด]
[จำนวนผู้เล่นเกมนี้: 7 คน]