บทที่ 1 ว่าไงนะ ทริปพักผ่อนชิล ๆ?
“ลั่วอัน ฉันไม่เอาแล้ว!”
ชายหนุ่มปาบัตรพนักงานลงกับพื้น ชี้หน้าจอเสมือนแล้วด่ากราด
“นี่มันไม่ใช่เกม! ไม่มีสาวขายาว ไม่มีระบบสุ่มกาชา ไม่มีฟีดแบ็กสะใจ! นายจะบ้าทำประสบการณ์ดื่มด่ำประวัติศาสตร์ไปเพื่ออะไร?”
“ผู้เล่นสมัยนี้ใครสนประวัติศาสตร์? พวกเขาอยากเป็นนายคนในโลกเสมือนก็เท่านั้น!”
ลั่วอันนั่งบนเก้าอี้หมุน ยิ้มเจื่อน ๆ
“อาเจี๋ย ใจเย็น ๆ ก่อน”
“นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือศิลปะ”
“ศิลปะบ้าบออะไร! ศิลปะกินแทนข้าวได้ไหม? ค่าห้องยังค้างสามเดือน!” อาเจี๋ยกระแทกประตูเดินออกไป “แกเก็บศิลปะของแกไว้แล้วอดตายไปคนเดียวเลย ไอ้บ้า!”
ประตูสั่นสะเทือน ฝุ่นร่วงกราว
ลั่วอันหยิบมือถือขึ้นมาดูยอดเงินในบัญชี ถอนหายใจยิ้มขื่น
“สองร้อยห้าสิบ ช่างเหมาะเจาะเสียจริง”
สามเดือนก่อน ลั่วอันทะลุมิติมาสู่โลกสีน้ำเงินในจักรวาลคู่ขนาน
ที่นี่เทคโนโลยีก้าวล้ำ การเชื่อมต่อระบบประสาทด้วยวีอาร์ทำได้ถึงขั้นจำลองประสาทสัมผัส 99% คือโลกเมทริกซ์ที่ลั่วอันเคยฝันถึงในโลกเดิม
แต่ที่นี่ไม่เคยผ่านสงครามกู้ชาติสีแดง วัฒนธรรมและความบันเทิงเป็นเหมือนทะเลทราย
เกมมีแต่เกมกาชาลอกเลียนแบบ เนื้อหาหวือหวาอ่อนไหว และสูตรเน้นเสพติดไร้แก่นสาร
ผู้คนมีแต่ความว่างเปล่าทางจิตใจ เห็นแก่ผลประโยชน์ ในพจนานุกรมไม่มีคำว่าเสียสละ มีแต่ผลประโยชน์
ลั่วอันอยากจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง แต่เกือบอดตายเสียเองก่อน
【ตรวจสอบว่าโฮสต์อยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง และมีหัวใจที่ชอบสร้างเรื่อง】
【ระบบพัฒนาเกม เปลวไฟอารยธรรม ถูกเปิดใช้งานแล้ว】
ลั่วอันชะงัก ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้หูแว่ว ก็ดีใจแบบเก็บอาการไม่อยู่
ที่แท้เขาก็มีนิ้วทอง!
ถึงจะมาช้าไปสามเดือน แต่ตราบใดที่ไม่ใช่รอไปอีกสามปีสามปีแล้วก็สามปี กับข้าวดีก็ไม่กลัวมาช้า!
【แพ็กเกจเริ่มต้นสำหรับมือใหม่ถูกแจกแล้ว: เอ็นจิ้นฟิสิกส์เกรดพลเรือนระดับ LV1, ชุดเนื้อหาดันเจี้ยน "การเดินทางไกลสีแดง (เวอร์ชันแร้นแค้น)", โมดูลสะสมอารมณ์】
ลั่วอันมองโฟลเดอร์ชื่อ "การเดินทางไกลสีแดง" บนแผงระบบ นั่นคือหนึ่งในปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกเดิมของเขา การเดินทัพทางไกลสองหมื่นห้าพันลี้
แต่ในเวอร์ชันแร้นแค้นที่มีแค่素材ภูเขาหิมะและทุ่งหญ้านี้ เหลือแค่ความหิวโหย ความหนาวเย็น และความสิ้นหวัง
“ถ้าอย่างนั้น จะมอบความสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณเล็ก ๆ ในยุคที่บันเทิงถึงตายนี้ให้พวกเขาหน่อยไหม?”
ลั่วอันอดนึกถึงเรื่องน่ายินดีที่เป็นมิตรกับผู้เล่นขึ้นมาไม่ได้ เปิดเครื่องมือสร้างเกม
สามชั่วโมงต่อมา
คลิปโปรโมตเกมชื่อ "การเดินทางเยียวยา: คำสาบานใต้ภูเขาหิมะ" ถูกอัปโหลดขึ้นสู่แพลตฟอร์มเกมที่ใหญ่ที่สุดในเครือข่ายทั้งหมด เว็บมะเขือเทศ
ภาพเปิด โลโก้มะเขือเทศเด้งขึ้น
เสียงเปียโนโปร่งล่องลอยดังขึ้นช้า ๆ
ภูเขาหิมะขาวโพลนสะท้อนแสงทองศักดิ์สิทธิ์ภายใต้แสงอาทิตย์ ทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตาเบ่งบานด้วยดอกไม้ป่านิรนาม
ข้างกองไฟ มีกลุ่มคนเสื้อผ้าขาดวิ่นนั่งล้อมวง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นไร้เดียงสา
แม้จะมองเห็นหน้าไม่ชัด แต่บรรยากาศนั้นอบอุ่นจนอยากให้ใคร่ร้องไห้กลับมา
ข้อความเด้งขึ้นมา
【ชีวิตเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า? มาเริ่มทริปที่ออกเดินทางเมื่ออยากไปกันดีกว่า】
【ไม่มีข้อจำกัด ไม่มีระบบเติมเงิน สัมผัสประสบการณ์วีอาร์แนวฮีลใจแบบเพียว ๆ】
【ที่นี่ จะพบกับตัวเองที่หายไป】
แท็ก: #จำลองวิวทิวทัศน์#ฮีลใจ#พักผ่อน#เกมเลี้ยงสัตว์
ลั่วอันคลิกเผยแพร่
……
ในเวลาเดียวกัน สตรีมเมอร์สุดฮอตแห่งแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดมะเขือเทศ บราเดอร์ควง กำลังไถดูรายชื่อเกมใหม่อย่างเบื่อหน่าย
“พี่น้อง พวกค่ายเกมตอนนี้มีแต่ผลิตของห่วยแตก”
“ไม่ใช่พี่สาวเซ็กซี่ก็ดาบเดียว 999 มีอะไรใหม่ ๆ บ้างไหม?”
บราเดอร์ควงผมทองเหลือง พ่นน้ำลายใส่ไมโครโฟน
ข้อความแชทคุยกันเจี๊ยวจ๊าว
“พี่ควงไปเล่นเกมใหม่นั่นสิ "Starcraft Armor 18"!”
“อย่าไปเลย หลอกให้เติมเงินน่ะ”
ทันใดนั้น เมาส์ของบราเดอร์ควงหยุดค้างที่เกมปกสดใสเกมหนึ่ง
“'ทริปเยียวยา'? ขนาดแค่ 233 กิ๊ก? ผู้พัฒนา สตูดิโอลั่วอัน?” บราเดอร์ควงหัวเราะเยาะ
“ดูก็รู้ว่าเป็นเครื่องจำลองเดินเล่นจากโรงงานเถื่อนที่ไหนสักแห่ง แค่นี้ยังจะมาหลอกยอดดาวน์โหลดอีก?”
บราเดอร์ควงกลอกตาไปมา เห็นแท็กฮีลใจก็เกิดความคิดแสบ ๆ ขึ้นมาทันที
“พี่น้อง วันนี้เรามาทุบของปลอมกัน!”
“ไอ้เกมขยะที่มาในคราบเกมฮีลใจแบบนี้ ฉันเห็นเป็นด่าเป็น!”
“ฉันจะให้นักออกแบบรู้ว่า สังคมมันโหดร้ายแค่ไหน!”
บราเดอร์ควงตะโกนพลางคลิกดาวน์โหลด สวมหมวกวีอาร์ระดับสูงสุด
“สองนาที! ถ้าสองนาทีนี้ไม่ทำให้ฉันสะใจ ฉันจะด่าให้นักออกแบบเลิกเล่นเน็ต!”
……
เข้าเกม แสงเปลี่ยนไปมา
เมื่อบราเดอร์ควงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ถ้อยคำเยาะเย้ยกลายเป็นคำอุทาน
“เชี่ย!”
ภาพตรงหน้าคือสีขาว
สีขาวจ้าบาดตาบริสุทธิ์ ไร้ที่สิ้นสุด
ลมหนาวหอนกระหน่ำ หิมะใต้เท้าดังกรอบแกรบ
“แสงเงาเนี่ย? เอฟเฟกต์อนุภาคเนี่ย? ฟิสิกส์การชนเนี่ย?”
บราเดอร์ควงยื่นมือออกไปอย่างเหลือเชื่อ รับเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น
เกล็ดหิมะละลายในฝ่ามือ ความรู้สึกเย็นชื้นสมจริงเหลือเกิน
ข้อความแชทในไลฟ์ก็เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“ภาพระดับนี้เกมขนาด 233 กิ๊กทำได้?”
“นี่ถ่ายจากสถานที่จริงรึเปล่า? เหนือจริงไปแล้ว!”
“พูดตามตรง วิวสวยใช้ได้เลยนะ นักออกแบบมีดี”
บราเดอร์ควงได้สติ กระแอมสองทีกลบเกลื่อนความเขิน
“อะแฮ่ม ภาพดีไม่ได้แปลว่าเกมสนุก เครื่องจำลองเดินเล่นก็แค่ดูวิว”
บราเดอร์ควงมองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองยืนอยู่ข้างคนกลุ่มหนึ่งกว่าสิบคน
ชุดทหารของพวกเขาขาดวิ่น
บ้างมีหนังแกะห่ม เท้าพันด้วยเชือกฟาง หน้าซีดเหลือง ริมฝีปากแห้งแตกจนม่วง
แถบแจ้งเตือนระบบปรากฏขึ้นมุมซ้ายล่างของบราเดอร์ควง
【ตัวตน: ทหารใหม่】
【ภารกิจปัจจุบัน: ตามหน่วย เดินทางข้ามภูเขาจยาจิน】
【สถานะ: สุขภาพดี】
“ชิ นี่คือ NPC?”
“โมเดลก็ละเอียดดีนะ แต่เสื้อผ้านี่น่าเกลียดเกินไป ทำให้อารมณ์เสีย”
บราเดอร์ควงเม้มปากอย่างดูถูก เดินเข้าไปหาชายแขนด้วนคนหนึ่ง
นี่น่าจะเป็นตัวละครเกมประเภทหัวหน้าหน่วย แขนเสื้อขวาของเขาว่างเปล่า
ชายแขนด้วนหันหน้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งสายลมและน้ำค้าง สีหน้าเหนื่อยล้ามาก
แต่เมื่อเขาเห็นทหารใหม่บราเดอร์ควงก็ยิ้มออกมา
“ไอ้หนู ยืนเหม่อทำไม? ก่อนลมจะพัดแรง รีบ ๆ กินอะไรหน่อย”
ชายแขนด้วนล้วงของจากในอก ส่งให้บราเดอร์ควง
บราเดอร์ควงขมวดคิ้วรับมา ตอนนี้ระบบแสดงข้อมูลไอเทม
【แป้งข้าวบาร์เลย์ผสมทราย】
“นี่คนกินเหรอ?”
บราเดอร์ควงเหวี่ยงก้อนสีดำนั่นทิ้งลงพื้นหิมะทันที
“ฉันไม่กินขยะ มีไก่ย่างไหม หรือไวน์แดงก็ได้?”
“นี่มันเกมฮีลใจนะ ไม่ควรจะมีปิกนิกเหรอ?”