เฉินไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
"ฉันเองที่เผลอไผลไปเอง"
หลินหว่านชิวตะลึงไปเล็กน้อย ดูเหมือนไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้น
เฉินไป๋ยิ้มบาง ๆ
จริง ๆ แล้วประเด็นสำคัญไม่ใช่ว่าหลินหว่านชิวใจแคบ ไม่ยอมแบ่งปันของ แต่เป็นเพราะเพื่อนร่วมห้องในสายตาของเธอนั้น เป็นคนอื่นจริง ๆ
นิสัยของเขากับหลินหว่านชิวในตอนนี้ ถ้าจะพูดให้ตรง ก็ล้วนก่อตัวมาจากบาดแผลในวัยเด็กทั้งคู่
ตอนเด็ก ๆ หลินหว่านชิวถูกกลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรมมามากมายเหลือเกิน สาเหตุก็แปลกประหลาดสารพัด แม้แต่เพราะเธอหน้าตาสวย
ผู้หญิงหลายคนอิจฉา ก็จะรวมหัวกันไปรังแกเธอ
ดังนั้นหลินหว่านชิวจึงแสดงความเป็นศัตรูและความระแวงต่อคนแปลกหน้าอย่างที่สุดเสมอ
ที่เธอยอมรับกู้อี้อี๋ได้ ก็เพราะคุณหนูใหญ่คนนี้ ถึงเธอจะทำหน้าตาเย็นชาใส่ ก็ยังตอบกลับด้วยความปรารถนาดีที่สุดเสมอ
แม้จะคิดออกแล้วว่าปัญหาอยู่ที่ไหน เฉินไป๋ก็ยังอดยิ้มเจ้าเล่ห์ถามไม่ได้
"ให้ความสำคัญกับของที่ฉันซื้อขนาดนี้... ไม่ได้บอกเสมอว่ารังเกียจฉันหรือไง?"
หลินหว่านชิวไม่ตอบ เพียงเหลือบตามองเขา "แล้ว... เธอจะปล่อยฉันเมื่อไหร่?"
"โอ้ ๆ ขอโทษที"
เฉินไป๋รีบถอยหลังสองก้าว พอถอยออกไป มือเล็ก ๆ ขาวผ่องของหญิงสาวก็ตามมาทันที
จู่ ๆ ก็พบว่ามีคนรอบข้างมองอยู่มากมาย เฉินไป๋จึงต้องกลั้นเสียงไว้ในคอ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถามขึ้น
"คราวนี้เธอทำไมใช้แรงเยอะขนาดนี้?!"
"เธอทำอะไรไว้เองก็รู้อยู่แก่ใจ" ใบหูของหญิงสาวยังคงแดงเรื่อ เธอหันหน้าหนี แล้วเสยเส้นผมสองสามเส้นกลับไปหลังหู "ยังไม่ได้คืนดีกับเธอเลย..."
เฉินไป๋กระพริบตา
หา?
ที่แท้คืนดีกันแล้วสามารถทำแบบนั้นได้เหรอ?!
เวลาพักค่อนข้างน้อย เฉินไป๋ก็ไม่ได้หาเรื่องใส่ตัวอีก เงียบ ๆ รอให้หญิงสาวกินขนมปังเสร็จ