“เพื่อนๆ ของฉันรู้ว่าฉันรออยู่ที่นี่ อีกไม่นานก็จะมาแล้ว” กู้อี้อี๋พูด
ชายหนุ่มยังคงไม่มีทีท่าจะไปไหน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้า
“งั้นก็ดีสิ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ รอเพื่อนๆ ของเธอมากัน”
เมื่อเห็นกู้อี้อี๋ที่กลัวจนตัวสั่นแต่กลับแสร้งทำเป็นใจเย็น เฉินไป๋ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
หากจะบอกว่าแก่นแท้ของมนุษย์คือเครื่องเล่นเทปวนซ้ำ
แก่นแท้ของชีวิตก็คงเป็นการที่ทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจหวัง…
ตามหลักการแล้ว ชาติก่อนกู้อี้อี๋ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาโดยตลอด แสดงว่าวันนี้เธอต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ
แต่ตอนนี้เขาเห็นกับตาตัวเองแล้ว ถ้าจะแสร้งทำเป็น “เห็นแล้วไม่ช่วย” ก็คงรู้สึกผิดต่อใจตัวเองจริงๆ
เพราะชาติก่อนกู้อี้อี๋ดีกับเขามากจริงๆ
“งั้นแบบนี้ก็แล้วกัน ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉันก็ไม่ได้พกร่มมาด้วย เธอช่วยส่งฉันไปถึงที่กินข้าว แล้วเธอกลับมาได้เลยไหม?”
กู้อี้อี๋รีบยื่นร่มให้ชายหนุ่มคนนั้น พร้อมพูดว่า “ฉันให้ร่มเธอไป”
“ฉันไม่กล้ารับหรอก” ชายหนุ่มพูด “มีแค่เธอคนเดียวที่มีร่ม ช่วยหน่อยเถอะ”
กู้อี้อี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วโยนร่มลงบนพื้น ตรงกับแอ่งน้ำพอดี น้ำกระเซ็นกระจาย
จากนั้นจึงหันกลับมามองเขาอีกครั้ง “ฉันไม่มีร่มแล้วนะ…”
“…”
“ขอถามหน่อย… ตอนนี้เธอปล่อยฉันไปได้หรือยัง?” เธอถามอย่างจริงจังจนน่าตกใจ
“เธออย่าให้ฉัน…”
“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?” เฉินไป๋เดินเข้าไปข้างหน้า ยกเท้าเตะเขาเข้าเต็มๆ
ชายหนุ่มคนนั้นไม่ทันตั้งตัวอย่างชัดเจน ถูกเตะจนเซถลา ทรุดลงไปในโคลนน้ำ
จากนั้นเอามือทั้งสองข้างยันพื้น ค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ พร้อมกับจ้องเฉินไป๋ด้วยสายตาอาฆาต
เฉินไป๋ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ก้มหน้ามองเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเท่านั้น
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ต่อให้เธอพูดออกมาแค่ประโยคเดียว สักวันหนึ่งในอนาคต จะต้องมีคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเราสองคนแม้แต่น้อย จู่ๆ ก็มาทะเลาะกับเธอ แล้วก็หักขาเธอทิ้ง”
ตอนนี้เฉินไป๋รำคาญใจจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หมอนี่มาหาเรื่อง ตอนนี้เขาคงเดินกลับบ้านด้วยความสุขเพราะหาเงินทุนตั้งต้นครบแล้ว
เจ้าหนูสามเกลออย่างเขาก็ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกับเด็กแว้นที่น่ากลัวแบบนี้