วันรุ่งขึ้น
ฝนที่ตกมาหลายวันหยุดสนิทในที่สุด เช้าตรู้อากาศสดชื่นเป็นพิเศษ
ริมถนนยังมีน้ำขังเหลืออยู่สองสามแอ่ง สะท้อนต้นไม้จำปีเขียวชอุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ใบไม้ปลิวตกลงมาบางครั้ง กระเพื่อมเป็นรอยน้ำระลอกคลื่น
เฉินไป๋นั่งอยู่ในรถ หาวไปพลาง เป่าลมร้อนใส่ฝ่ามือไปพลาง
เฮ้อ ก็แค่เกิดใหม่มาใกล้ช่วงสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น ไม่งั้นต้องตื่นเช้านอนดึกทุกวัน แบบนี้เรียนไม่ไหวจริง ๆ
เขาก้มดูเวลา รอหลินหว่านชิวมาสิบนาทีแล้ว
สุดท้ายก็อดไม่ได้ส่งข้อความไปหาเธอ:
“มาถึงไหนแล้ว? จะสายแล้วนะ หัวหน้าห้องคนสวย”
ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้รับคำตอบ
หลินหว่านชิว: เพิ่งตื่น……เธอไปโรงเรียนก่อนเลย ฉันเป็นไข้ เดี๋ยวจะไปขอลาหยุดกับครูที่ปรึกษา
เฉินไป๋อดสงสัยไม่ได้ เมื่อวานเธอก็ไม่ได้ถูกฝนตอกนี่นา ทำไมจู่ ๆ ถึงเป็นไข้ได้?
ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแปลก ๆ พิมพ์ไปว่า:
“ฉันจะไปหาเธอก่อน”
“ยังไงฉันก็โดดเรียนบ่อยอยู่แล้ว”
หลินหว่านชิว: ตั้งใจไปเรียนเถอะ ฉันไม่เปิดประตูให้เธอหรอก
เฉินไป๋: ทำไม?
หลินหว่านชิว: หนึ่ง เธอจะไปโรงเรียนสาย
หลินหว่านชิว: สอง ตอนนี้ฉันเป็นไข้ หมดแรงไปหมด ตะโกนก็ไม่ไหว ถ้าอยู่ห้องเดียวกัน……ฉันไม่ค่อยไว้ใจเธอเท่าไหร่
เฉินไป๋: ?
เฉินไป๋: เราสองคนโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เธอลองเอามือทาบอกดูสิ ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง?
หลินหว่านชิว: เธอไม่ใช่เหรอ?
เฉินไป๋: ฉันเป็นเหรอ?
หลินหว่านชิว: งั้นสองสามวันก่อนเธอเอาฉันกดติดกำแพงทำไม?
เฉินไป๋: ฉันไปโรงเรียนก่อนแล้วกัน
หลินหว่านชิว: ได้
หลินหว่านชิว: ฉันเชียร์เธออยู่ที่บ้านนะ
เฉินไป๋: ……ขอบคุณมาก
คาบแรกตอนเช้าเป็นภาษาอังกฤษ ครูสาวใส่เสื้อถักสีขาวเป็นตัวในกับกางเกงขาบาน แต่งตัวทันสมัยมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เธอหน้าตาอ่อนวัย นิสัยก็อ่อนวัยด้วย ไม่เคยดุเด็ก ไม่เคยเลิกคาบช้า เป็นครูที่ทั้งห้องรักมากที่สุดแน่นอน เจอเธอนอกโรงเรียน เพื่อน ๆ ในห้องมักล้อเล่นเรียกเธอว่าพี่สาว เธอก็ยิ้มรับทุกครั้ง
“เฉินไป๋ ขอตื่นขึ้นมาหน่อยได้ไหม”
เพิ่งเดินเข้าห้อง วางแผนการสอนลง เธอก็พูดเสียงเบา
เฉินไป๋สงสัยจึงลุกขึ้นยืน ปกติเวลาแบบนี้กลัวที่สุดคือครูจะถามว่า “รู้ไหมว่าเรียกเธอมาทำไม”