เย่าเย่าแอบมองระเบียง แล้วกระซิบข้างหูเฉินไป๋เสียงเบา “นี่เป็นงานที่เขียนให้เด็กป.หกนะ แต่ละครั้งฉันเขียนให้เสร็จ เขาก็ให้ฉันสิบหยวน”
เฉินไป๋:“……”
ให้ตายสิ
เฉินไป๋ไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองอยากอวดที่สุดในวัยเรียน จะถูกเย่าเย่าพูดออกมาแบบง่าย ๆ แบบนี้
ตอนที่เขายังไม่เริ่มปล่อยวางชีวิต เขากับหลินหว่านชิวตั้งแต่วันแรกที่เข้าโรงเรียน ก็ยึดตำแหน่งที่หนึ่งกับที่สองของทั้งโรงเรียนมาคนละสิบสมัย
แต่ทั้งคู่ก็ไม่ถึงขั้นหยิ่งยโสจนต้องไปรับจ้างเขียนการบ้านให้เด็กป.หกหรอกนะ
“เย่าเย่า” เฉินไป๋เรียกเสียงเบา
“อะไรเหรอ?” เย่าเย่ามองเขาด้วยดวงตากลมโตที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยความอยากรู้
“ตื่นเช้ามาทุกวัน เธอไม่ถูกอนาคตที่สดใสของตัวเองส่องจนลืมตาขึ้นมาไม่ได้บ้างเหรอ?”
เย่าเย่าตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะคิกคักออกมา
คิดในใจว่าพี่ชายทั้งที่ฉลาดขนาดนี้ แต่บางทีก็โง่เหมือนกันนะ
อีกไม่นานเธอก็ต้องตายแล้ว จะไปมีอนาคตอะไรได้ล่ะ?
เฉินไป๋รอยยิ้มค่อย ๆ จางหาย เขายื่นมือลูบหัวเย่าเย่าเบา ๆ
ชาติก่อน เด็กน้อยคนนี้มีอนาคตอะไรกัน……
เขามองเย่าเย่าที่เงยหน้าอย่างภาคภูมิ แล้วหันไปมองพี่สาวที่กำลังตากผ้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
นึกย้อนไปถึงตอนนั้นที่บังเอิญได้ยินที่โรงพยาบาล พี่สาวพูดว่าไม่ว่าจะยังไงก็จะไปเป็นเพื่อนน้องสาวด้วย
การได้เกิดใหม่มันดีจริง ๆ นะ
เขาจะทำให้เด็กอัจฉริยะคนนี้ ได้ใช้ชีวิตในแบบที่เธอสมควรได้รับ
“ว่าแต่พี่ชาย เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ……”