ในห้องน้ำสาธารณะ
เสียงน้ำไหลก้องอยู่รอบข้าง
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น มองดูตัวเองในกระจก
ใบหน้าที่เย็นชานั้นยังคงแดงเรื่อ น้ำที่เหลือจากการล้างหน้าเกาะอยู่ที่คาง แล้วไหลลงมาตามลำคอ หยุดอยู่ที่กระดูกไหปลาร้าที่มีรูปร่างสวยงาม
หญิงสาวที่ไร้ซึ่งสีหน้า จู่ๆ ก็กัดริมฝีปาก
หลินหว่านชิว!
เส้นแบ่งของเธอหายไปไหน?
ไอ้สารเลวนี่รังแกเธอมาหลายปี... ผ่านไปแค่ไหนแล้ว ถึงให้เขาขึ้นไปถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ได้?
ทำไมไม่ล้างตัวเองให้สะอาดแล้วส่งถึงมือเขาไปเลยล่ะ?
หญิงสาวตำหนิตัวเองในใจ จากนั้นก็ล้างหน้าอีกครั้ง ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเย็นชาเหมือนเดิม
ครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้าย...
ต่อจากนี้ไป ต้องรักษาเส้นแบ่งไว้ให้มั่นคง
เพิ่งจะก้าวออกจากห้องน้ำ ก็เห็นเฉินไป๋ยืนอยู่ตรงหน้า มีผู้หญิงสองคนยืนอยู่ตรงหน้าเขา
??
เฉินไป๋พูดอะไรสองสามประโยคอย่างไม่ใส่ใจ ผู้หญิงสองคนนั้นก็เดินจากไปอย่างเซ็งๆ
หญิงสาวเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ เฉินไป๋เห็นว่าเป็นเธอเดินมา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มอ่อนๆ ขึ้นมาทันที
หลินหว่านชิวสวมหมวกกันแดด ค่อยๆ เบนสายตาหนี ไม่มองตากับเขา
ไม่อยากนึกถึงท่าทางน่าอายของตัวเองเมื่อกี้
ทั้งที่ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขา...
นั่นคือหลินหว่านชิวเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ช่างไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเลย
เฉินไป๋พูดขึ้นมาเป็นเชิงว่า "บางคนก็เกินบรรยายจริงๆ เห็นแค่หน้าตาที่ถูกใจก็บอกว่าตัวเองเจอความรักแล้ว แต่แบบนั้นจะเรียกว่าความรักได้ยังไง"
พูดจบ ก็หันข้างมาอีก "เธอคิดว่าความรักแรกพบน่ะ เป็นความรักไหม?"
หญิงสาวค่อยๆ ส่ายหน้า
เธอจะไปรู้ได้ยังไง เธอยังไม่รู้เลยว่าความรู้สึกแบบนั้นเป็นยังไง แล้วไม่เคยมีความรักแรกพบอีกต่างหาก
เมื่อก่อนก็ไม่มี ต่อไปก็จะไม่มี
คำนี้ ยังไงชาตินี้ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
กำลังใจลอยอยู่ จู่ๆ ก็ถูกเฉินไป๋ดึงเบาๆ เข้าไปด้านในของถนน หลบรถไฟฟ้าที่เกือบจะชนเธอได้
เธอมองหน้าด้านข้างของเฉินไป๋ นิ่งค้างไปชั่วขณะ
"คนพวกนี้รีบไปเกิดอะไรกันนักหนา ดูคนข้างหน้าไม่เห็นเลยสักนิด" เฉินไป๋ลากกระเป๋าเดินทาง เดินอยู่ด้านนอกของถนน